บทที่ 181 จะแพ้หรือชนะมันก็สำคัญทั้งนั้น

บทที่ 181 จะแพ้หรือชนะมันก็สำคัญทั้งนั้น

" เจ้ามีขวดบริสุทธิ์หรือไม่ ? "

เหอลั่วจ้องไปและสูดลมหายใจเข้าอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ .

หนุ่มน้อยร่างอ้วน เหอหลาย ก็ตกใจ เขาแอบเหลือบตามองไปที่ โม่ต้วนหุน และ ฉื่อหยาน ไขมันบนใบหน้าซ้อนขึ้นและเขาก็ยิ้มอย่างน่าเกลียด " มีขวดบริสุทธิ์อยู่ แต่มันยังไม่สมบูรณ์นัก ข้าได้รวบรวมวัสดุทั้งหมดและวางไว้ในภูเขาไฟลูกเล็กๆเป็นเวลเจ็ดมัน แต่มันเป็ยเพียงต้นแบบของขวดบริสุทธิ์เท่านั้น , ความหนาแน่นในขณะหลอมมันยังไม่เพียงพอ พลังไฟมีไม่เพียงพอ อุณหภูมิของลาวามีจำกัด ข้าจึงยังไม่สามารถปรับแต่งให้มันบริสุทธิ์ทั้งหมดได้ " .

หนุ่มน้อยร่างอ้วนทำสีหน้าเศร้า เขาหยิบขวดสีน้ำตาลเข้มออกมา พร้อมกับมองไปอย่างเกียจคร้าน บนขวดสีน้ำตาลเข้มมีรอยจุดอยู่

เหอลั่ว ขมวดคิ้ว " จะต้องทำยังไงมันถึงจะสมบูรณ์ "

" ถ้าข้าหาลาวาที่มีอุณภูมิสูงได้สักครึ่งวัน ข้าก็สามารถทำให้มันสมบูรณ์ได้" เหอหลายดวงตาส่องประกาย "แต่หากอุณหภูมิของลาวาสูงเกินไป ข้าก็จะไม่สามารถทนมันไหว ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับข้า .อีกอย่าง ข้าคงไม่มีโอกาสได้พบกับแกนเพลิงแน่ ข้าจึงเลิกสนใจที่จะทำมันไป .

" เจ้าบ้า , นี่เจ้าทำอะไรสำเร็จบ้างเนี่ย ! " เหอลั่ว ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เขาส่ายหัวและถอนหายใจ " ถ้าเจ้าไม่คิดจะทุ่มเทต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ที่สุดแล้วเจ้าก็จะไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย "

เหอหลายก็เป็นนักรบ แต่เขาอยู่เพียงนภาที่สามของระดับก่อตั้ง เหอลั่ว ทุ่มเทเวลาและสนับสนุนเข้าเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่เหอซิงเหมิน กลับมาจากดินแดนปีศาจมหัศจรรย์ นางมักจะให้ยาวิเศษบางอย่างแก่น้องชายที่ซุกซนของนาง แต่เด็กนี่น่าผิดหวังนัก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังอยู่เพียงนภาที่สามของระดับก่อตั้ง นี้ค่อนข้างทำให้เหอซิงเหมินและเหอลั่วปวดหัวนัก .

แม้ว่าเหอซิงเหมิน และเหอหลายจะเกิดจากมารดาที่แตกต่างกัน แต่แม่ของเหอหลายนั้นเป็นหญิงรับใช้ของแม่ของเหอซิงเหมิน , นางอยู่กับแม่ของเหอซิงเหมินตั้งแต่ยังเล็ก นางสนิทกับแม่ของเหอซิงเหมินเป็นอย่างมาก. ถึงแม้เหอหลายจะซุกซฯ เขาก็ยังสนิทกับพราสาวของเขา ซึ่งทำให้เหอซิงเหมิน ห่วงใยเหอหลายมาก นางจึงดูแลน้องชายคนนี้มาตลอด

ทั้งๆ ที่พวกเขามีแม่คนละคน แต่พี่น้องคู่นี้กลับสนิทกันมาก เห็นเหอหลาย ผิดหวัง เหอซิงเหมิน ก็แอบรู้สึกโกรธ นางจึงถลึงตาดุใส่ฉื่อหยาน

เหอหลายรู้สึกแย่มาก เขาทิ้งหัวลง และพึมพำภายใต้ลมหายใจของเขา : " นั่นก็เพราะท่านพ่อไม่ช่วยข้า ถ้าท่านช่วยข้า ฉันก็คงทำเสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าก็ขอร้องท่าน ให้ท่านไปบนภูเขาไฟกับข้าเพื่อที่ข้าจะหลอมมัน . . . . . . . "

" หุบปาก ! ! ! " เหอลั่ว ดุ

ก่อนหน้านี้เหอลั่ว รู้ว่าเหอหลายอยากสร้างขวดบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก แต่เขาคิดแต่เพียงว่า เหอหลายนั่นไม่มีประโยชน์และไร้ความสามารถ

การหลอมขวดบริสุทธิ์นั้นต้องใช้วัสดุแปลกประหลาดอยูามาก และหลังจากที่มันถูกสร้างขึ้น ถ้าไม่มีความสามารถพอที่จะเก็บแกนเพลิงได้ มันก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นเหอลั่วจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย และเมื่อเหอหลายขอร้องเขา เขาก็จะตะโกนดุตลอด

เขาไม่รู้มาก่อนว่า โม่ต้วนหุนต้องการขวดนี่ และตอนนี้หลังจากที่เหอหลายพูด มันก็ดูเหมือนว่าเขาเป็นคนผิด นี้ทำให้เหอลั่ว โกรธเป็นอย่างมากจนอยากจะฟาดใครสักคน

" ไม่เป็นไร " ฉื่อหยานยิ้ม " ถ้าไปบนภูเขาไฟเราก็จะสามารถทำมันได้สินะ งั้นไปด้วยกันเถอะ "

" ข้าไม่สามารถทนความร้อนบนภูเขาไฟได้" เหอหลายส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว " ข้าเคยพยายามแล้ว แล้วข้าก็เกือบจะถูกต้มทั้งเป็น ถ้าไม่มีใครปกป้องข้า ข้าคงไม่กล้าหลอก " .

" นี่ ข้าให้เจ้า " ฉื่อหยานคิดว่าเด็กคนนี้ค่อนข้างน่าสนใจ เขาจึงเอาหินจันทราสีเขียวออกมาและโยนมันให้เหอหลาย แล้วเขายิ้ม " เอาหินนี้ไป จากนี้ไปถ้าเจ้าต้องการที่จะปรับแต่งอะไรบางอย่างที่ต้องใช้อุณภูมิสูงเช่นภูเขาไฟ เจ้าก็ไม่ต้องห่วงว่าเจ้าจะถูกต้มในนั้นแล้ว "

หินจันทราสีเขียวชิ้นนี้ประกอบด้วยพลังงานความเย็นจากเปลวเหมันเยือกแข็ง เมื่อสัมผัสมันจะทำให้ส่วนหนึ่งของร่างกายรู้สึกเย็น ด้วยการปกป้องจากพลังความเย็น แน่นอนเขาไม่ต้องกลัวที่จะเข้าไปยังสถานที่ ที่อุณภูมิสูงอีก

" เฮ้ ! นี่มันเย็นยิ่งนัก " เหอหลายจับน้ำแข็งเย็นเปลวไฟและทันทีก็อุทานออกมา เขารีบใช้ชิ้นส่วนของผ้าหนาห่อมัน และเขาก็กล่าวว่า : " ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ ! ข้างในนี้มีพลังความเย็นอัดแน่นอยู่มาก ด้วยสมบัตินี้ ข้าก็จะสามารถสร้างขวดบริสุทธิ์ได้แล้ว นี่ไม่มีปัญหาแน่านอน "

ฉื่อหยานยิ้มแล้วพูดว่า : " เจ้าระวังมันไว้ด้วยหละ ถ้ามันถูกกระแรงๆ มันจะเกิดการระเบิดขึ้น พลังความเย็นที่อยู่ภายในจะระเบิดออกมา มันสามารถทำให้แม้แต่นักรบในระดับหายนะแข็งตายได้เลย ! "

ได้ยินดังนั้นเหอหลาย ถึงกับสะดุ้ง ไขมันในร่างกายของเขากระเพื่อม เขาจ้องใจจดใจจ่อไปที่หินจันทรา สีเขียว

" ใครเป็นคนสร้างสิ่งนี้ขึ้นมากัน ? " เด็กอ้วนมองไปที่หินจันทราสีเขียว เขาสังเกตสักครู่ แต่จู่ๆ ก็ส่ายศีรษะ " นี้บนพื้นผิวของมันยังมีสิ่งเจือปนอยู่มาก และภายในจังมีสิ่งเจือปนมากกว่า ใช้พลังไฟต่ำไป และทักษะในการหลอมยังแย่อรก น่าเสียดายพลังความเย็นที่อยู่ภายในนัก ถ้าข้ามีวัสดุที่ดีหละก็ ข้าจะสามารถสิ่งที่นี้กว่านี้ได้หลาย นี้เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างแท้จริง คนที่สร้างมันขึ้นมาคงจะเป็นมือใหม่แน่นอน เสียดายนัก "

หนุ่มน้อยร่างอ้วนรู้สึกโกรธและเขาก็ถอนหายใจออกมาซ้ำๆ เขาไม่ได้มองไปที่ฉื่อหยานที่กำลังทำสีหน้าขมขืนเลย

" หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ! " เหอลั่วมองไปที่หน้าของฉื่อหยาน และด้วยความโกรธเขาก็เคาะไปที่หัวของเหอหลายและ . เขาก็พูดด้วยความโกรธ " เจ้ารับมันมา และยังไม่ขอบคุณอีก เจ้ากล่าบ่นเช่นนี้เลยรึ ? เจ้าอยากตายนักรึไง ? "

หลังจากที่เหอหลายโดนเหอลั่วเคาะไปหลายที ในที่สุดเขาก็มีปฏิกิริยา และไขมันบนใบหน้าของเขาก็ยิ้มขึ้นอย่างประจบ . เขาพยักหน้าและโค้งให้ฉื่อหยาน : " พี่ใหญ่ ข้าขอบคุณท่านมาก แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่ดีนัก แต่มันก็มีประโยชน์แก่ข้ามาก ขอบคุณ , ข้าขอบคุณท่านจริงๆ .

ฉื่อหยาน ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขามองไปที่เหอหลานและ เขาก็ส่ายหัว " ไม่เป็นไร แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถสร้างขวดบริสุทธิ์ทีสมบูรณ์ ข้าจะขอคืนหละ .

" ไม่ต้องห่วง , ท่านจะต้องพอใจแน่นอน" เหอหลายมอง " มันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะสร้างขสดนี่ ถ้าไม่ใช่ว่าข้าไม่สามารถทนต่อสถานที่แบบนั้นได้ ข้าคงจะทำมันเสร็จไปนานแล้ว "

" ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เราก็ไปกันเถอะ " ฉื่อหยานพยักหน้า

" ตกลง " เหอลั่ว ดูมองไปที่โม่ต้วนหุน และกล่าวว่า : " ท่านโม่ พวกเราต้องตามไปด้วยหรือไม่ ? "

" ใช่ " สีหน้าโม่ต้วนหุน ดูไม่แยแส และเขาก็พยักหน้า " เราจะไปพร้อมกันด้วยค้างคาวโลหิตคราม เหอหลายเจ้าจะต้องเป็นคนนำทางไป ที่ภูเขาไฟและสร้างขวดบริสุทธิ์ให้สมบูรณ์ก่อน จากนั้นจึงค่อยไปภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุด ภูเขาไฟหมื่นปี "

ฉื่อหยาน และโม่ต้วนหุน นั่งอยู่ในบนค้างคาวโลหิตครามระดับหก เหอลั่วและคนในครอบครัว นั่งอยู่บนค้างคาวโลหิตครามอีกตัว . พวกเขาบินออกไปจากคฤหาสห์ตระกูลเหอ ไปยังภูเขาไฟที่อยู่ใกล้สุด

ไม่นานนัก ค้างคาวโลหิตครามก็ลงยืนอยู่ด้านบนของภูเขาไฟ

เหอหลายสวมถุงมือสีเงินบางๆและถือ หินจันทราสีเีขยวไว้ เขาลงมาจากค้างคาวโลหิตคราม และจ้องมองไปยังทางเข้าของภูเขาไฟ ไขมันในร่างกายของเขากระเพื่อมไปมา และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดขึ้น " ข้าต้องการที่จะเข้าไปอีกนิด"

ด้านบนของภูเขาไฟเต็มไปด้วยคลื่นความร้อนที่แผดเผามันร้อนเป็นอย่างมาก ที่ช่องว่างๆมีบันไดหินลงไปอยู่ บันไดหินนี่เห็นได้ชัดว่าถูกสร้างขึ้น พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ได้ว่าใครเป็นคนสร้างมัน

เหอหลายเคยมาที่นี่มาก่อน เขาจึงสามารถเดินลงจากบันไดหินเหล่านั้นได้อย่างสบาย ไขมันในร่างกายของเขาค่อยๆกระเพื่อม และเขาก็เดินลงไปในภูเขาไฟ

เหอลั่ว เป็นกังวล เห็นเหอหลายกำลังลงไป เขาพยักหน้าให้โม่ต้วนหุนน และตามเหอหลายไปพร้อมกับพูดขึ้น : " เจ้าเด็กบ้า เดินช้าๆหน่อย ถ้าเจ้าตกลงไปหละก็ ร่างอ้วนๆและไข่มันของเจ้าจะต้องละลายแน่ "

" ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องห่วงข้า" เหอหลายพูดออกมาจากในภูเขาไฟ " ข้าเคยมาที่นี่มาก่อน เพียงแต่ตอนนั้นข้าไม่กล้าที่จะลงไปลึกเกินไป แต่ตอนนี้ข้ามีหินนี่ิอยู่และอีกทั้งท่านพ่อยังอยู่ดีนี่ ดังนั้นข้าก็ไม่กลัวอะไรแล้ว ".

" ระวังตัวดีๆหละ " เหอลั่ว ถึงแม้ว่าเขาจะด่าเหอหลายอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ยังตามเหอหลายลงไปในภูเขาไฟด้วยความเป็นห่วง และค่อยๆเดินลงไป

เขาดูเหมือนจะห่วงใยลูกชายคนนี้ของเขาเป็นอย่างมาก

แม้ว่าเหอซิงเหมิน จะมีศักยภาพที่โดดเด่น และทำให้เขาตระกูลเหอได้รับเกียรติยศมากมาย แต่เหอซิงเหมิน ก็เป็นเพียงผู้หญิง ไม่ช้าก็เร็วนางก็ต้องแต่งงาน และนางก็เป็นนักรบที่แข็งแกร่ง ของดินแดนปีศาจมหัศจรรย์

สำหรับเหอลั่ว เหอซิงเหมิน อาจจะกลายเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลเหอ แต่อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่ต้องสืบทอดสายเลือด เหอซิงเหมินมิอาจทำหน้าที่นั่นได้ . มันจะเป็นหน้าที่ของเหอหลายที่จะต้องทำหน้าที่นี้ และเขาก็จะเป็นผู้ของตระกูลในอนาคต

ถึงแม้ว่าเหอลั่วจะดีและด่าเหอหลายทุกวัน แต่ลึกๆเขารู้ดีว่าเหอซิงเหมินไม่อาจอยู่ที่ตระกูลได้ตลอดไป มีเพียงเหอหลาบเท่านั้น ที่จะรักษาและสืบทอดตระกูลต่อไปได้ ดังนั้นความปลอดภัยของเหอหลายจึงสำคัญเป็นอย่างมาก

ไม่นานนัก พ่อและลูกชายก็ได้หายไปจากทางเข้าภูเขาไฟ แต่ก็ยังได้ยินเสียงเหอลั่วร้องเตือนเหอหลายอยู่หลายครั้ง

ฉื่อหยาน โม่ต้วนหุน และเหอซิงเหมิน ยืนอยู่บนป่องถูเขาไฟไม่ไกลจากทางเข้าภูเขาไฟ มองมาจากด้านบนของภูเขาไฟ

สายลมร้อนพัดผ่าน เหอซิงเหมิน ผมลอยไปตามสายลม ร่างกายที่งดงามของนางดูเร่าร้อนเป็นอย่างมาก , ดวงตาของที่สดใสของนางมองออกไป มันดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

ฉื่อหยาน ที่ยืนอยู่ด้านบนของภูเขาไฟ มักจะมองไปที่เหอซิงเหมินบ่อยๆ ในใจของเขา เขานึกถึงร่างของเหอซิงเหมินที่เปลือยเปล่า คงเป็นภาพที่งดงามแน่นอนหากร่างของนางเปลือยเปล่า

เขามองไปที่เหอซิงเหมิน และสายตาของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป . ดวงตาของเขาส่องประกายออกมา ราวกับว่าเขากำลังมองไปที่ร่างของเหอซิงเหมินที่ไร้ซึ่งเสื้อผ้า

เหอซิงเหมินสัมพัสได้ถึงบางอย่าง นางหันไปรอบ ๆและค่อยๆชายตามองไปที่ฉื่อหยาน แล้วนางก็พูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นสายตาของฉื่อหยาน

" เจ้าบ้า เจ้ากำลังมองอะไรอยู่ ? " เหอซิงเหมิน โกรธเป็นอย่างมาก นางรู้เลยว่าฉื่อหยานคิดอะไรอยู่ เมื่อดูจากสายตาของฉื่อหยาน เมื่อนางเริ่มแน่ใจแล้วว่าฉื่อหยานกำลังคิดอะไร นางก็โกรธและพูดด่าเขา

ฉื่อหยานยิ้มเบาๆ และกล่าวว่า " ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่คิดถึงสิ่งที่เราใช้เดิมพันกัน”

ถ้าเขาไม่พูดก็คงจะไม่เป็นไร แต่เมื่อเขาพูด ใบหน้าทั้งหน้าของเหอซิงเหมินก็กลายเป็นสีแดงและ . นางตะโกนว่า " เจ้าห้ามคิดถึงมันนะ ! "

ฉื่อหยานส่ายหัว และไม่พูดอะไรอีก

เหอซิงเหมิน จ้องมองไปที่ฉื่อหยานด้วยความโกรธ หน้าอกของนางสั่นสะท้าน นางแอบขบฟันของนางแน่น และตะโกนอย่างเย็นชา " สิ่งที่เราใช้เดิมพันกัน เจ้าห้ามบอกใครเด็ดขาด ถ้าเจ้ากล้าพูด ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ! "

" โดยปกติแล้ว เมื่อข้าได้รับอะไรมา ข้าก็จะเพลิดเพลินกับมันเพียงคนเดียว ข้าไม่ได้โง่นะ " ฉื่อหยานไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้ เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เค้าไม่รู้ว่าทำไม แต่แค่คิดๆ ว่า หญิงสาวที่งดงามคนนี้จะเปลี้ยงผ้าและเผยให้เห็นร่างที่เปลือยเปล่าต่อหน้าเขา อารมณ์ของเขาก็ถูกระตุ้นแล้ว ถึงแม้ว่าเหอซิงเหมิน จะมีทัศนคติที่น่ากลัว แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่พอใจอะไร

เหอซิงเหมิน ก็ถลึงตาใส่เขา " เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะการเดิมพันงั้นรึ ? "

" ใครจะไปรู้ " ฉื่อหยานยิ้มบาง " มันก็ยากที่จะพูด คนที่คิดว่าจะชนะแน่นอน อาจจะไม่ชนะก็ได้ แม้ว่าข้าจะไม่ได้มีความมั่นใจถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ข้าจะไม่สูญเสียอะไรแน่นอน ทุกสิ่งล้วนไม่สามารถคาดเดาได้ จนกว่าจะถึงตอนนั้น ไม่มีใครรู้ได้ว่าผลจะเป็นเช่นไร แต่ว่าข้าก็ค่อนข้างมั่นใจนะ ฮิฮิ "

หลังจากที่เหอซิงเหมิน ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ด้วยเพราะเหตุผลบางอย่าง ในหัวใจของนางก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เพราะฉื่อหยานนั้นดูมีความสุขดี จึงทำให้ความมั่นใจของเหอซิงเหมินลดลงเล็กน้อย

เขาจะต้องแพ้แน่นอน เขาจะไม่มีวันทำได้แน่ นี่ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย ? ข้าต้องมั่นใจในตัวเองสิ !

เหอซิงเหมิน ส่ายหน้า นางฟื้นความมั่นคงของนางกลับมา และมองไปที่ฉื่อหยานด้วยความรังเกียจ นางยกหัวของนางขึ้นและสูดลมหายใจเข้าอย่างเย็นชา และนางก็เริ่มกลับมามั่นใจอีกครั้ง_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1195 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา กดตรงนี้ >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ