บทที่ 180 ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้า

บทที่ 180 ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้า

ในคืนนั้น

พ่อและลูกสาวเหอลั่ว และเหอซิงเหมิน หลังจากฉื่อหยานและโม่ต้วนหุน จากไปพวกเขาก็ ยังนั่งอยู่ในคฤหาสห์

" ซิงเหมิน เบื้องหลังของหนุ่มเป็นคนนั้นเป็นเช่นไร ทำไมท่านโม่ถึงให้เกียรตเช่นนั้น "

" เขาเป็นคนจากตระกูลหยาง เขาได้อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลตลอดมา หลังจากที่หยางชิงตี้ ออกมาจากการเก็บตัวฝึก ดูเหมือนว่าหยางชิงตี้จะใช้หยดเลือดอมตะพยากรณ์ตามหาเขา นั่นคือเหตุผลที่หยางชิงตี้ส่งคนไปรับเขากลับมายังทะเลไม่มีที่สิ้นสุด . " เหอซิงเหมิน คิดสักครู่แล้วกล่าวว่า " เขาคนนี้ใจดำนัก พี่สาวซินหยานโดนโมจิโต้โจมตีก็เพาะเขา แต่เขาจะไม่เพียง แต่ไม่เศร้า เขายังยิ้มออกมาอีก เขาเป็นคนที่ชั่วช้าที่สุด ! "

" แล้วแม่นางเซี่ยรู้จักเขาได้อย่างไรกัน ? "

" จากจดหมายที่ส่งมา บอกว่า ในพื้นที่ที่เขาจากมาจะมีประตูสวรรค์ปรากฏ พี่สาวซินหยาน จึงถูกสั่งให้ไปตรวจสอบ ประตูสวรรค์นั่น และตอนนั้นนางก็ได้พบกับเขา ข้าไม่รู้ว่าทำไมพี่ซินหยานถึงให้ความสำคัญกับเขามากนั้น เท่าที่ข้าเห็นดูเหมือนว่าพี่ซินหยานจะมีความรู้สึกให้แก่เขา . . . . . . . "

เหอซิงเหมิน อธิบายทุกอย่างให้เหอลั่ว ฟังเกียวกับฉื่อหยาน

" เขาคนนี้สมควรอายุยี่สิบเอ็ดปีด้วยระดับการบ่มเพาะในนภาที่สองของระดับหายนะ เขาก็ไม่ได้แย่นัก " เหอลั่ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็ขมวดคิ้ว : " แต่ในตระกูลหยาง มีเด็กมากมายที่สามารถเข้าระดับเดียวกับเขาได้ในอายุเท่านั้ ทำไมหยางชิงตี้ถึงสนใจเขามากขนากนั้น "

" ข้าได้ยินมาจากพี่สาวซินหยานว่า เขาพึ่งเริ่มฝึกการต่อสู้เมื่ออายุได้17ปี ก่อนที่จะอายุสิบเจ็ดปี เขาไม่มีแม้แต่พลังปราณลึกลับในร่าง้ลย ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ในช่วงเวลาสั้น ๆ สี่ปีนี้ เขาสามารถเข้าสู่นภาที่สองของระดับหายนะได้ ข้าก็ไม่อยากเชื่อ ข้าคิดว่าพี่ซินหยานนั้นพูดเกิดจริง "

" อะไรนะ ? " เหอลั่ว สีหน้าก็เปลี่ยน " เป็นไปได้ยังไงกัน แม้ในทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด , ก็ไม่มีใครสักคนที่สามารถก้าวสู่ระดับนั้นโดยใช้เวลาแค่นี้ ! ยังไงสะ มันก็เป็นไปไม่ได้ "

" ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน "

" นั่นน่าจะไม่ใช่เรื่องจริง . " เหอลั่ว ก็เงียบไปชั่วขณะ แล้วส่ายหน้า " ไม่มีใครสามารถที่จะบ่มเพาะถึงระดับนั้นได้โดยใช้เวลาแค่นั้นแน่ ในทะเลไม่มีสิ้นสุดนั้นไม่มีแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานที่ห่างไกลเช่นนั้นเลย " .

" อืม อืม ข้าก็คิดว่าพี่สาวซินหยาน อาจจะโกหกเรื่องของเขาก็ได้ "เหอซิงเหมิน พยักหน้า

" ซิงเหมิน จริงๆแล้วเจ้าไม่ควรที่จะ . . . . . . . " เหอลั่ว ถอนใจ

" ทำไมถึงไม่ควรหละ " เหอซิงเหมิน ขมวดคิ้ว ด้วยคิ้วมราสวยงามของนาง นางสูดหายใจเข้าและพูดด้วยเสียงหวาน : " เขาเป็นคนยืนยันจะพนันผลึกอสูรนั่นเอง มันคงจะน่าเสียดายที่ไม่รับไว้ ข้าไม่เชื่อว่าเขาสามารถแก้ปัญหาที่แม้แต่ขุมพลังทั้งสามรวมมือกันยังแก้ไม่ได้หลอกนะ "

" ข้ารู้ว่าเขาไม่สามารถทำได้ . " เหอลั่ว พยักหน้า เขาก็คิดเช่นกันว่าฉื่อหยาน คงจะไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ถ้าเราเอาผลึกอสูรระดับเจ็ดทั้งเจ็ดชิ้นมาจากเขา ผ่านการเดิมพัน , มันจะไม่ดีหากโม่ต้วนหุนไม่ชอบใจ หลังจากนั้นเขาอาจจะคิดว่าเราสองคนหลอกลวงเจ้าหนุ่มนั่นก็ได้ "

" ฮึ่ม ! " เหอซิงเหมิน ใบหน้างดงามก็หงุดหงิด " เจ้าโรคจิตนี่ ! เขากล้าที่จะมีความคิดไม่ดีเกี่ยวกับข้า เขาสมควรโดนแล้ว "

" พ่อกลัวว่า ถ้าตระกูลหยางรู้เรื่องนี้ พวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจหนะสิ " เหอลั่วถอนหายใจ " มันไม่ง่ายสำหรับตระกูลเหอที่อยู่ที่นี่ เจ้าก็รู้เกี่ยวกับตระกูลหยางในทะเลเคียร่าดร ถ้าตระกูลหยางรู้สึกไม่พอใจ พ่อของเจ้าหลังจากนี้ต้องทำทุกอย่าง อย่างรอบคอบ ถ้าตระกูลหยางจับได้ว่าเราหลอกลวง ตระกูลของเราทั้งหมดจะต้องล่มสลายแน่ "

" ท่านพ่อ ท่านคิดมากไปแล้ว ถึงแม้ว่าตระกูลหยางจะเป็นพวกโหดเหี้ยม และไม่มีเหตุผล" เหอซิงเหมิน ปลอบเขา : " แต่ตระกูลเหอ ของเราเป็นก็เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนปีศาจมหัศจรรย์ ถ้าตระกูลหยางต้องการจะสร้างปัญหาให้เรา พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับดินแดนปีศาจมหัศจรรย์ พวกเขาจะทำอะไรได้ไม่ง่ายนักหลอก "

" หวังว่าจะเป็นอย่างงั้นนะ " เหอลั่ว ยังกังวลนิดหน่อย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวว่า : " หลังจากนี้เราจะเอาผลึกอสูรสามชิ้นที่เป็นธาตุน้ำกับลมพอ ถึงแม้ว่าที่เหลือจะมีค่า แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เราจะคืนที่เหลืออีกสี่ชิ้นให้เขาไป ถึงตอนนั้นแม้ตระกูลหยางจะรู้ พวกเขาก็คงไม่โกรธ "

" มันขึ้นอยู่กับว่า เขาจะเอายังไง" เหอซิงเหมิน ยกศีรษะของนาง และพูดด้วยความโกรธ " เขามันน่ารังเกียจ เขากล้าที่ขอเดิมพันด้วยสิ่งที่หยาบคายเช่นนี้ ถ้าไม่สอนบืเรียนให้เขาบ้าง เขาก็จะคิดว่าพวกเราเป็นพวกที่ถูกรังแกไดเง่ายๆ อืม... ที่ข้าทำก็เพื่อแก้แค้นให้พี่สาวซินหยาน เหมือนกัน ดังนั้น เจ้าคนไร้หัวใจนี้จะได้รู้ว่าอย่าได้หยาบคายกับผู้หญิง ! "

เหอลั่ว ส่ายหัวและยิ้มอย่างบิดเบี้ยว "โถ่วว ลูกรัก ทำไมเจ้าต้องเดิมพันด้วย โชคดีมีเพียงแค่เราสี่คนที่รู้เรื่องนี้ ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป มันจะเป็นอันตรายต่อชื่อเสียงของเจ้าได้นะ . "

" ท่านพ่อถ้าท่านไม่พูด ข้าก็จะไม่พูดเหมือนกัน และอท่านโม่เองก็ไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น เจ้านั่นต้องแพ้แน่นอนและเขาก็คงไม่ประกาศเรื่องนี้อายนี้ให้คนอื่นรู้แน่ ไม่มีอะไรต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ . " เหอซิงเหมิน ไม่สนใจ " จะไม่มีใครรู้แน่นอน ดังนั้นจะไม่มีข่าวลือเสียๆหายแน่ ท่านพ่อวางใจได้ "

หลังจากที่เหอซิงเหมิน พูดอย่างมั่นใจ เหอลั่ว ก็ครุ่นคิดและเขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย " ก็จริง ถ้าไม่มีคนรู้เรื่องนี้ มันก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าเช่นกัน อืม ฉันหวังว่าเจ้าเด็กนั่นจะปิดปากสนิทนะ ไม่งั้นหากเขาพูดตอนเมาหละก็เราแย่แน่ "

" กล้าก็ลองดู ! " เหอซิงเหมิน ขบฟันของนางและพูดอย่างเย็นชา " ถ้าข้ารู้ ข้าจะสอนบทเรียนเขาแน่ "

หลังจากออกจากคฤหาสห์ตระกูลเหอ ภายในห้องกว้างขวาง

โม่ต้วนหุน ขมวดคิ้วเข้าหากัน ด้วยความคิดซับซ้อนบางอย่าง แล้วเขาก็เลือกที่จะพูดกับตัวเอง " ในวันนั้นมีคนๆหนึ่งพบเจอกับปัญหาเช่นเดียวกับแม่นางเซี่ย มันเป็นปัญหาของจิตวิญญานจุติและความทรงจำในอดีตชาติ คนๆนั้นมีความสามารถที่โดดเด่นมากในตระกูลเซี่ย ตอนนี้ ดินแดนปีศาจมหัศจรรย์และตระกูลของเรา หาทางออกได้และร่วมมือกันใช้วิธีหนึ่งเพื่อปลุกเขา แต่ก็ล้มเหลวในที่สุด จากนั้นคนๆนั้นก็ตายไป . . . . . . . "

โม่ต้วนหุน ยกศีรษะของเขาและจ้องไปที่ฉื่อหยาน " แม้แต่ขุมพลังทั้งสามร่วมมือกันยังไม่สามารถแก้ไขได้ แล้วเหตุใดคุณชายหยาน , จึงมั่นใจเช่นนั้นกัน "

" ท่านไม่เชื่อว่าข้าสามารถรักษานางได้งั้นรึ " ฉื่อหยานยิ้มอย่างไม่แตกต่างกัน

โม่ต้วนหุน ขมวดคิ้ว" ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า เพียงแต่ว่าข้าไม่รู้ว่าจะเข้าแก้ปัญหานี้เช่นไร " .

" หึหึ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อฉัน " ฉื่อหยานยิ้ม เขาไม่ได้สนใจอะไนนัก" แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าข้ากล้าที่จะใช้ผลึกอสูรระดับเจ็ด เจ็ดก้อนในการเดิมพัน แน่นอนว่าข้าสามารถทำมันได้ ถ้าข้าไม่มั่นใจ ข้าคงไม่เดิมพันมันทั้งหมดหลอก ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่สูญเสียอะไรแน่นอน "

" หญิงสาวตระกูลเหอนั้น มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหญิงสาวจากกระกูลเซี่ย ถ้าท่านชนะ ท่านจะให้นางเปลี้ยงผ้าเปลือยกายให้ท่านดูจริงๆงั้นรึ " โม่ต้วนหุนถามด้วยความแปลกใจ

" ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้า . " ฉื่อหยาน หัวเราะ " บางทีฉันอาจจะดู และบางทีข้าอาจจะไม่ดู " .

โม่ต้วนหุน งุนงงไปชั่วขณะ แล้วส่ายหน้า

หลังจากที่หยุดสักพัก โม่ต้วนหุน ดูเหมือนจะจำอะไรได้ ก็พูดอีกครั้ง : " คุณชายหยาน ท่านจะเข้าไปในภูเขาไฟหมื่นปีจริงๆงั้นรึ ? "

" อืมม . . . . . "

" ภายในใจกลางของภูเขาไฟหมื่นปี นั้นร้อนเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นข้าก็ไม่สามารถติดตามท่านลงไปได้จริงๆ , ถึงตอนนั้น ท่านต้องระวังตัวให้มากนะ .

" ข้ารู้แล้ว " .

" แกนเพลิงของภูเขาไฟหมื่นปี เป็นหนึ่งในไฟปฐพี มันเป็นหนึ่งในเก้าสมบัติที่มีความร้อนและคุณสมบัติหยางมากที่สุดในโลห ถ้าท่านเห็นแกนเพลิงของมัน ท่านสมควรเก็บมันมา ถ้าท่านมีโอกาสหละนะ แต่แกนเพลิงนั้นร้อนเป็นอย่างมาก มันต้องมีภาชนะพิเศษเพื่อเก็บมัน วัสดุที่จำเป็นเพื่อสร้างภาชนะนั้นหาไม่ยาก และก็ไม่ยากเกินไปที่จะสร้างมัน ถึงตระกูลหยางจะมีมัน แต่ข้าในตอนนี้ไม่ได้นำมาด้วย พรุ่งนี้ เราจะถามคนในตระกูลเหอดูว่า พวกเขามีภาชนะนั่นหรือไม่ .

ฉื่อหยานดวงตาก็สว่าง และเขาก็พูด : " แกนเพลิง ! ถ้าภาชนะที่ใช้เก็บเกี่ยวมันทำไม่ยาก แล้วตระกูลเหอที่อยู่บนเกาะเพลิงเมฆามานานแล้วพวกเขาจะไม่เก็บเกี่ยวแกนเพลิงได้อย่างไร ? "

" เป็นไปไม่ได้แน่นอน " โม่ต้วนหุน ส่ายหัว " ภาชนะสำหรับเก็บแกนเพลิงนั้นหาไม่ยาก็จริง แต่แกนเพลิงนั้นหายาก . ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีภาชนะก็ตาม แต่เพื่อที่จะได้แกนเพลิงมา อย่างแรกพวกเขาต้องเข้าไปใจกลางของภูเขาไฟหมื่นปีก่อน ซึ่งนั่น แม้แต่ข้สเองก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าใจกลางผู้เขาไฟ นั่นก็จะยิ่งเป็นไปไม่ได้สำหรับตระกูลเหอที่จะกล้าเข้าไป "

" งั้นรึ "

" คุณชายหยานท่านมีเปลวเหมันเยือกแข็งดังนั้นท่านจึงเข้าไปยังใจกลางของภูเขาไฟหมื่นปีได้ แต่คนอื่นนั้นไม่สามารถทำได้ " โม่ต้วนหุน พยักหน้า " ข้าจะถาม เหอลั่วให้ พรุ่งนี้ ถ้าเขาไม่มีมัน ข้าก็จะส่งข้อความไปที่ตระกูลหยาง และขอให้ส่งภาชนะนั่นมาที่นี่ แต่มันจะต้องใช้เวลามากขึ้น "

" ไม่เป็นไร "

เช้าวันที่สอง

เหอลั่ว มาทักทายโม่ต้วนหุนเป็นการส่วนตัว . โม่ต้วนหุน มองตรงมาหลังจากนั้นพยักหน้า เขาถามทันที " ตระกูลเหอมีขวดบริสุทธิ์หรือไม่"

ขวดบริสุทธิ์ ,เป็นขวดที่สร้างจากรวมหลอมรวมโลหะเย็น และแร่ธาตุต่างๆ มันจะใช้เพื่อให้ป้องกันความร้อนจากไฟ

และขวดนี่ก็ไม่ได้มีค่ามากนัก แต่คนปกติไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร เพราะนอกจากนำขวดเหล่านี้ใช้เก็บแกนเปลวเพลิงแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร

เฉพาะยอดฝีมือที่ต้องการรวบรวมแกนเพลิงเท่านั้นที่จะมาขอขวดเหล่านี้ล่วงหน้า ซึ่งช่างทำอาวุธทั่วไปจะไม่มอบให้

" ขวดบริสุทธิ์ ? " เหอลั่ว สับสน " ท่านจะนำขวดบริสุทธิ์ไปเก็บแกนเพลิงงั้นรึ "

โม่ต้วนหุน พยักหน้า

" ผมจะกลับไปถามลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของข้าดู เด็กคนนี้เลือกเดินทางผิด แทนที่จะฝึกฝนเขากลับมาเล่นกับสิ่งของเล็กๆพวกนนี้ ในตอนที่ข้าได้ยินมาว่าเขาต้องการจะสร้างขวดบริสุทธิ์ ข้าหวังว่าสักวันเขาจะมีความสามารถในการเก็บแกนเพลิง ข้าไม่แน่ว่าเขาจะมีมันหรือไม่ " เหอลั่วลังเลอยู่สักพัก แล้วกล่าวว่า " โปรดรอสักครู่ ท่านโม้ ข้าจะส่งคนไปเรียกเขามาที่นี่ทันที "

" ตกลง

" มานี่สิ ! "

ชายชราตัวเล็กที่หน้าตาดุ เขาก็มายืนอย่างมั่นคงที่ด้านหน้าของเหอลั่ว และพูดด้วยความเคารพ : "ท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือท่าน "

" ไปเรียกเจ้าเด็ก เหอหลาย มาที่นี่ ถ้าเขามีขวดบริสุทธิ์ ก็บอกให้เขานำมันมาที่โดยเร็ว " เหอลั่วสั่ง

" ขอรับ " .

หลังจากผ่านไป 5 นาที

เหอซิงเหมินมองมาด้วยสายตาเอื่อยเชื่อยด้วยดวงตาที่สดใสของนาง และก็มีเด็กชายที่มีไขมันหนาเตอะอายุประมาณสิบปีเดินมาด้วย

ภายใต้แสงแดดยามเช้า ร่างที่งดงามของ เหอซิงเหมิน สะท้อนกับแสงแดด และขายาวสวยของนางก็ก้าวเดินมาอย่างมีเสน่ห์ ทำให้ผู้พบเห็นลุ่มหลง

ฉื่อหยานชายตามองไปที่นาง และแอบชมนางอยู่ในใจของเขา เขายอมรับว่า หญิงสาวคนนี้งดงามเป็นอย่าง ด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงไหลของนางสามารถทำให้หัวใจของชายทุกคนเต้นผิดจังหวะได้

เด็กหนุ่มไขมันยืนอยู่หลังเหอซิงเหมิน เขาดูคล้ายกับเหอลั่ว . แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของเขาดูอ้วนกว่ามาก สายตาเขาดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อย บวกกับหลังของเขาที่โค้งงอเล็กๆ ข้างๆเหอซิงเหมิน ใบหน้าเขาดูเศร้ามอง

โม่ต้วนหุน สับสนอีกครั้ง เขามองไปที่ เหอหลาย และถามเหอลั่ว ด้วยความรู้สึกแปลกๆ" นี้เป็นลูกชายของเจ้างั้นรึ ? "

" แฮ๊ะ แฮ๊ะ . " เหอลั่วก็อาย เขาหัวเราะอย่างแห้งๆ " เขาเกิดจากข้าและภรรยาที่เป็นสาวใช้ ศักยภาพของเขาค่อนข้างอ่อนแอ และก็เกเรเล็กน้อย และเขานั้นต้องการจะเป็นคนสร้างอาวุธมาก นั่นแย่จริงๆ เขาเอาแต่เล่นเช่นนั้นทั้งวัน และเพราะเขาไม่มีจิตวิญญานไฟ เขาจึงไม่ถูกรับเป็นศิษย์ของช่างทำอาวุธ เด็กคนนี้มักจะยืมไฟจากภูเขาไฟเพื่อมาสร้างสิ่งของเล็กๆน้อยๆ แม้ว่าจะยากมาที่พวกมันจะมีประโยชน์ แต่บางครั้งมันก็มีประโยชน์อยู่บ้าง . "

" ท่านพ่อ ท่านตามข้ามามีธุระอะไรรึ ? " หลังจากมาที่นี่ เหอลายก็พูดพร้อมกับอมยิ้ม " พี่สาวให้ข้าเตรียมวัสดุบางอย่างที่จะช่วยนางในการดูดซับผลึกอสูรลมและน้ำ ตอนนี้ข้ากำลังยุ่งอยู่ ข้าไม่มีเวลาว่างมากนักนะ "

" หุบปากสะ ! ! ! " เหอซิงเหมิน ตะคอกไปที่เด็กนั่น

เหอลั่วก็อึดอัดเล็กน้อย และเขาก็หันหน้ากลับไป.

สีหน้าของฉื่อหยาน ไม่ได้เปลี่ยน แต่เขาก็สูดลมหายใจเข้าอย่างเย็นชา

จากที่เห็น พ่อและลูกสาว เหอลั่ว และเหอซิงเหมิน ดูเหมือนจะมั่นใจว่า เขาต้องแพ้แน่นอน พวกเขาจึงเตรียมสิ่งของที่จะช่วยดูดซับผลึกอสูรของธาตุน้ำและลม พวกเขาไม่เชื่อในตัวเขาจริงๆสินะ_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1195 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา กดตรงนี้ >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ