บทที่ 53 พี่ชาย! ยังเป็นหนี้น้องสาวอยู่นะ

หนึ่งสัปดาห์ถัดมา ฟางโจวใช้ชีวิตไปตามปกติ—เข้าเรียน ทบทวนบทเรียน พิมพ์ต้นฉบับ หลังจากทบทวนภาษาจีนเสร็จแล้ว เขาก็เดินหน้าต่อกับวิชาอื่นๆ

ตอนนี้ฟางโจวรู้สึกเหมือนตัวเองกลายพันธุ์ไปแล้ว การเรียนรู้กลายเป็นเรื่องง่ายดาย ความรู้จากหนังสือซึมซับเข้าหัวอย่างรวดเร็ว

แต่เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้ แม่…ปล่อยเขาไปง่ายๆ อย่างนั้นเลย งานประชุมผู้ปกครอง แม่ต้องรู้แน่ว่าเขาไม่ได้อยู่หอพัก แต่นอกจากโทรมาวันนั้นครั้งเดียว ฟางอวี้หรูก็ไม่ได้ติดต่อเขาอีกเลย ฟางโจวจึงถอนหายใจโล่งอก

---

เช้าวันหนึ่ง หลังจากพักเบรกกลางคาบ นักเรียนเริ่มทยอยกลับเข้าห้องเรียน ฟางโจว หงเสี่ยวหลง และถังถัง เดินกลับมาพร้อมกัน ตอนนี้ทั้งสามคนกลายเป็น ‘สามทหารเสือ’ ของห้อง ม.6/2 ไปแล้ว ผลการเรียนอยู่ระดับปานกลาง ทั้งสามเป็นทายาทเศรษฐีเหมือนกัน ดูเป็นแก๊งเดียวกันชัดๆ

แต่ทันใดนั้น ก็มีเงาสองเงาเดินเข้ามาใกล้ นักเรียนคนอื่นๆ แอบมองด้วยความสนใจ เพราะคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน—ฟางชิงหลิน ดาวประจำโรงเรียน กับเพื่อนของเธอนั่นเอง

พอเดินมาถึงใกล้ๆ ฟางชิงหลินก็เอ่ยเรียก

“พี่!”

แต่พอพูดจบ กลับไม่มองหน้าฟางโจวด้วยซ้ำ สายตาวูบวาบ มือสองข้างไขว้ไว้ข้างหลัง บิดไปมา คนที่ได้ยินแถวนั้นต่างตกใจ แม้แต่ฟางโจวก็อึ้งไปนิดๆ ทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน แต่ตลอดสามปี ม.ปลาย ไม่มีใครเคยเห็นทั้งคู่พูดคุยกันในโรงเรียนเลย

---

ตอนนี้หัวใจของฟางชิงหลินเต้นระรัว การมาครั้งนี้เธอต้องรวบรวมความกล้ามาเต็มที่ แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ฟางโจวรู้ดีว่าเบื้องหลังท่าทีเย็นชานั้นคือหัวใจที่อ่อนไหวและบอบบาง

ฟางโจวหวนคิดไปถึงช่วงปิดเทอมหน้าร้อนหลังจบ ม.3

“พี่~ แม่บอกว่าช่วงปิดเทอมเราจะได้พักบ้าง”

“ไปเที่ยวกันเถอะ~”

เสียงของเธอในตอนนั้น ทั้งแผ่วเบาและพยายามเอาใจ

เด็กหนุ่มที่ไร้เดียงสาคนหนึ่งถูกความอิจฉาบดบังและไม่รู้ว่าจะระบายความอัดอั้นนี้ออกมายังไง จึงได้แต่ใช้คำพูดที่โหดร้ายที่สุดเพื่อทำร้ายจิตใจของอีกฝ่าย

“ไสหัวไป! ฉันไม่มีน้องสาว แกมันก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง อย่าเรียกฉันว่าพี่อีก!”

ด้วยนิสัยขี้กลัวของยัยตัวเล็กในตอนนั้น เธอคงตกใจจนร้องไห้แน่ๆ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เธอก็เริ่มปิดกั้นหัวใจตัวเองและหลังเข้า ม.ปลาย ก็กลายเป็นดาวโรงเรียนที่แสนเย็นชาประจำโรงเรียนโดยสมบูรณ์

พอรออยู่นานโดยไม่มีคำตอบกลับ...ฟางชิงหลินก็เตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้วยความอบอุ่นไร้ซึ่งความเย็นชาและประชดประชัน:

“มีอะไรรึเปล่าชิงหลิน มาหาพี่มีธุระเหรอ?”

แม้ฟางชิงหลินจะไม่ใช่คนอ่อนไหวง่าย แต่คำพูดนี้กลับทำให้เธอแสบจมูกขึ้นมา

---

เธอรีบปรับสีหน้าแล้วตอบว่า:

“ได้ยินว่าช่วงนี้พี่กำลังทบทวนวิชาอื่นอยู่ พี่อยากได้สมุดโน้ตไหม? หนูมีโน้ตเก่าอยู่หลายเล่ม”

นี่คือข้ออ้างที่ดีที่สุดที่เธอหาได้

ฟางโจวยิ้ม

“เอาสิ”

“กำลังมีหลายจุดที่ไม่เข้าใจเพอดีลย”

“แต่อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ ถ้าพี่จริงจังแล้วคะแนนแซงเธอขึ้นมา~”

ฟางชิงหลินได้ยินโทนเสียงหยอกล้อในคำพูดของฟางโจว โลกทั้งใบเหมือนสว่างไสวขึ้น

“พี่เก่งกว่าหนูอยู่แล้วนี่นา~”

คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ต่างรู้สึกเหมือนฉากในละครวัยรุ่น ยิ่งกว่านั้น คนที่ยืนอยู่ด้วยกันแต่ละคนหน้าตาดีมาก แค่ดูหน้าก็รู้สึกดีต่อใจแล้ว ที่หน้าห้องเรียนห้องหนึ่งฟางชิงหลินยื่นโน้ตหนาเตอะให้ฟางโจว

เขาพึมพำเบาๆ:

“ยัยนี่... เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?”

กลับมาถึงห้องเรียน เขานึกถึงคำว่า “พี่” ที่เพิ่งได้ยิน คิดถึงเงาตัวเล็กๆ ที่เคยตามหลังเขาเสมอ ถึงจะโดนเขาด่าว่าแค่ไหนก็ไม่เคยหายไปไหน

จนกระทั่งหลังจบ ม.3 คำพูดที่ว่า “แกมันลูกเก็บมาเลี้ยง” ก็กลายเป็นเส้นแบ่งระหว่างพี่น้องทั้งสองคน ทั้งคู่ก็ห่างเหินกันเรื่อยๆ

ฟางโจวขยี้หน้าตัวเองแล้วบ่นว่า:

“ยัยตัวแสบ!”

รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเฉยๆ

---

วันเสาร์

หลังจากเรียนจบคาบสอง ฟางโจวเก็บของ แล้วใส่กระดาษข้อสอบภาษาจีนไว้ในกระเป๋า ในนั้นยังมีแฟลชไดร์ฟอันหนึ่งที่เขาพกติดไว้ด้วย พอเห็นหงเสี่ยวหลงจะเดินออกไป

เขาโบกมือเรียก

“เฮ้ เสี่ยวหลง! ขอยืมรถหน่อยสิ”

หงเสี่ยวหลงยังไม่ทันได้ตอบ ถังถังก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น:

“จะไปเที่ยวอีกแล้วเหรอ~?”

“พาฉันไปด้วยสิ!”

ก่อนหน้านี้ วันหยุดของถังถังมีแค่เรียนพิเศษกับเดินห้าง แต่ครั้งก่อนที่ไปเที่ยวซีซานกับฟางโจว สนุกกว่ามากๆ

ฟางโจวโบกมือ

“ไม่ได้ไปเที่ยวหรอก”

“คือ… จะยืมรถไปอวดรวยซะหน่อย~”

“แบบว่า แกล้งทำเหมือนเราเป็นลูกคนรวย ไม่ขาดเงิน!”

หงเสี่ยวหลงเดินมาแล้วยื่นกุญแจให้

พร้อมบ่นเบาๆ:

"แกก็รวยอยู่แล้วนี่หว่า!"

แม้ถังถังจะไม่เข้าใจเรื่องเงิน แต่เรื่องรถเธอก็พอรู้บ้าง พอได้ยินว่าฟางโจวจะยืมรถไปอวดรวย เธอก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นทันที:

“บ้านเราก็มีรถนะ~”

“รถเสี่ยวหลงมันเชยไป!”

“ที่บ้านเรามี ‘บูกัตติ’ คันหนึ่ง ลุงติงเคยบอกว่ามันราคาแพงมาก เอาคันนั้นไปขับเลย!”

ฟางโจว: “……”

น้องสาวครับ ผมจะเอาไป ‘อวด’ ไม่ใช่ให้เธอมาอวดผมแทน!

ไม่ว่าจะเป็นฟางโจวหรือหงเสี่ยวหลง วันนี้พวกเขาโดนถังถังอวดเข้าเต็มๆ จนพูดไม่ออก

สุดท้าย... ฟางโจวก็ต้องตามไปบ้านตระกูลถัง

เขาขับ ‘มาซาราติ’ ที่ไม่โดดเด่นคันหนึ่งออกมาแบบพอถูไถ

ถังถังมองคว่ำเล็กน้อย หันไปถามลุงติง

“ลุงติง รู้ใช่ไหมว่าฟางโจวจะไปไหน?”

“เดี๋ยวเราไปเที่ยวตรงนั้นด้วยดีกว่า~”

“หนูจะขับเอง!”

“เอาบูกัตติคันนั้นแหละ!”

ลุงติงสะดุ้งโหยง:

“คุณหนูจะไปก็ได้ครับ… แต่ให้ผมขับดีกว่าไหม?”

ถังถังส่ายหัว

“หนูขับเป็นแล้ว!”

“ลุงไม่เชื่อในฝีมือหนูเหรอคะ?”

พอคิดว่าฟางโจวบอกว่าจะ ‘ยืมรถไปอวดรวย’

ถึงถังถังจะไม่เข้าใจว่าอวด คืออะไร

แต่ในเมื่อพูดว่าเป็นการอวดรวย ยิ่งเป็นรถดีๆ ก็ยิ่งได้ผลใช่ไหมล่ะ!

“ฮิๆๆ”

"คอยดูนะ จะทำให้นายตกใจเลย!"

---

#ร้านน้ำชาตงเฉิง

เป็นร้านน้ำชาที่อยู่ริมคูเมืองในเขตเมืองเก่า เหอฉินและติงจื่อฉิงสั่งชาดอกกุหลาบหนึ่งกา จุดเทียนหอมอุ่นชาเบาๆ

ติงจื่อฉิงมองวิวด้านนอกและพูดอย่างหวนคิด

"บรรยากาศเมืองหนานอู๋ดีจริงๆ"

"ความรู้สึกแบบเมืองริมน้ำเจียงหนานแบบนี้ ทำให้รู้สึกสบายกว่ากลิ่นอายธุรกิจในเมืองซูจิง"

"ไม่แปลกใจเลยที่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาที่นี่มีทั้งผู้คนมากความสามารถ นักกวี และบุคคลมีชื่อเสียงมากมาย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเพราะการสืบทอดและข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ด้วย"

---

ติงจื่อฉิงมาจากทางเหนือ ที่ไกลสุดที่เธอเคยลงใต้ก็คือข้ามแม่น้ำแยงซีมาเมืองซูจิงเท่านั้น วันนี้ได้มาทำงานกับหัวหน้าที่มืองหนานอู๋ เมืองริมน้ำโบราณของที่นี่สร้างความประทับใจให้เธอไม่น้อย

เหอฉินหัวเราะ

“ที่นี่ดีจริง”

“ทั้งบรรยากาศ ทั้งเศรษฐกิจก็ดีกว่าซูจิงด้วยซ้ำ”

“ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่”

“พอเจอแล้ว เดี๋ยวต้องหยั่งเชิงดูก่อน อย่าให้เขาจับไต๋เราได้ง่ายๆ”

“เรื่องค่าลิขสิทธิ์...”

“ต้องคุยกันดีๆ หน่อย”

ที่ทั้งคู่มาหนานอู๋ครั้งนี้ ก็เพื่อเจรจาเรื่องตีพิมพ์หนังสือเล่มของผีเป่าตะเกียง กับฟางโจวแม้ผลงานของเขาจะทำให้ยอดขายของนิตยสารคลับวัยทีนเพิ่มขึ้นมาก แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ

เรื่องสั้นกับนวนิยายไม่เหมือนกัน นิตยสารฉบับหนึ่งอาจจะเพิ่มยอดขายได้เพราะมีบทความดีๆ ชิ้นหนึ่ง แต่มันจะไม่สูญเสียยอดขายเพราะมีบทความคุณภาพไม่ดีชิ้นหนึ่ง คนซื้อนิตยสารมักจะเลือกจากชื่อสำนักพิมพ์ คนซื้อนิยายก็ย่อมเลือกจากชื่อนักเขียน

แม้ว่า ผีเป่าตะเกียงจะโด่งดังในอินเทอร์เน็ต แต่ชื่อเสียงของนักเขียน ‘คนซื่อ’ ยังไม่มีชื่อเสียง ยังไม่ได้รับการพิสูจน์จากตลาด

---

แม้เหอฉินจะเชื่อว่านิยายเรื่องนี้มีศักยภาพ แต่ว่าดีแค่ไหนก็ยังไม่แน่ชัด สำนักพิมพ์ก็อยากให้ระมัดระวังสักหน่อย

“ดีอย่างคือ เขายังเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายอยู่”

“ดูเหมือนว่าเขาจะต้องการเงินด้วย อย่างนี้น่าจะคุยง่ายหน่อย

“ด้วยนิสัยรักเงินของเขา ถ้าเขียนหนังสือที่ได้รับความนิยมออกมาสักเล่ม เขาคงอยากจะทำเงินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แน่ๆ”

เหอฉินพูดปลอบใจตัวเอง

(จบบทที่ 53)