บทที่ 52 ยอมใส่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ก็ยังได้

เมฆสีรุ้งทางใต้:

"รู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปนะ ไม่นึกว่าจะชอบอะไรแบบนี้"

"แล้วปกติเธอทำอะไรคลายเครียดบ้าง?"

"ทำไมเงียบไปล่ะ (อิโมจิหน้ายิ้ม)"

"อยู่ไหมอะ?"

ฟางโจวพิมพ์ตอบกลับไปว่า:

"พี่ครับ ผมกำลังปั่นต้นฉบับอยู่"

ฟางโจวจำได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ถึงแม้เคยคุยกับเขาบ้าง แต่ก็ไม่ใช่พวกพูดมากอะไร ถ้าเขาไม่ตอบ ส่วนมากอีกฝ่ายก็จะเงียบไปเอง แต่วันนี้ดูแปลกๆ

พอส่งไปยังไม่ทันไร ข้อความใหม่ก็เด้งมาอีก

เมฆสีรุ้งทางใต้:  "ปั่นต้นฉบับ? หมายความว่าไงอ่ะ?"

ฟางโจวตอบ:  "เขียนนิยายอยู่"

ถึงจะเป็นงานคัดลอกก็เถอะ แต่ฟางโจวไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย ถ้าเป็นเขาในอดีต หรือถ้าฝ่ายตรงข้ามเป็นสาวสวย การพูดแบบนี้อาจดูเหมือนโอ้อวด แต่ตอนนี้เขาแค่พูดตามจริง

เมฆสีรุ้งทางใต้:

"???"

"เธอเขียนนิยายด้วยเหรอ?"

"ไม่ใช่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเดือนกว่าเหรอ?"

"เขียนแนวไหน ชื่อเรื่องว่าอะไร?"

ดูท่าจะตกใจจริงๆ ถึงถามรัวแบบนี้

เก้ารั่วหยู่: "ผีเป่าตะเกียง"

#ในหอพัก

ลั่วอี้เหอ ชะงักไปนิดหนึ่ง ชื่อเรื่องนี้คุ้นมาก

เหมือนเคยได้ยินจาก ‘สวีซือหยวน’ เพื่อนสาวผมเปียสายมุ้งมิ้ง

เมฆสีรุ้งทางใต้:

"เธออยู่ ม.6 ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่อ่านหนังสือสอบ แต่ไปเขียนนิยายทำไม?”

เก้ารั่วหยู่:

"หาเงินค่าครองชีพไง!"

"พี่สาว คนเราต้องกินต้องใช้นะ"

ได้ยินคำตอบนี้ ลั่วอี้เหอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามต่อว่าทำไมฟางโจวถึงต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง อาจเพราะคิดว่าโลกออนไลน์ไม่ได้จริงจังขนาดนั้น

ในห้องพัก ลั่วอี้เหอช่วยเช็ดโต๊ะของ เฟิงลี่ลี่ แล้วกลับไปที่โต๊ะตัวเอง เฟิงลี่ลี่ยังไม่กลับจากนัดเดต ลั่วอี้เหอเงยหน้ามองไปที่สวีซือหยวนที่ยังกอดคอมไว้

"ซือหยวน ฉันจำได้ว่าเธอเคยพูดถึงนิยายเรื่องผีเป่าตะเกียงใช่ป่ะ?"

ทันทีที่ได้ยิน  สวีซือหยวนตาเป็นประกาย  วางคอมฯ พุ่งไปที่ขอบเตียงมองลั่วอี้เหออย่างตื่นเต้น

"โอย พี่ไม่ใช่ไม่ชอบนิยายเหรอ อยู่ดีๆ มาถามเรื่องผีเป่าตะเกียงเนี่ยนะ บอกเลยนะ ถึงตอนนี้จะมีแค่แสนคำ แต่ถ้าเขียนต่อไปต้องกลายเป็นตำนานแน่ๆ…"

เมื่อก่อนสวีซือหยวนก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน ว่าตัวเองเป็นสาวคลั่งนิยายแนวลึกลับ จนไม่กี่วันก่อน เห็นคนในฟอรั่มพูดถึงเรื่องนี้ พออ่านแล้วก็ถึงกับอึ้งไปเลย อยากบอกต่อมาก แต่เพื่อนร่วมห้องไม่มีใครชอบนิยาย ตอนนี้หัวหน้าหอพูดขึ้นมาเอง เธอก็ยิ่งอยากเล่าใหญ่

.

แค่เล่าประวัตินักเขียนกับพล็อตเบื้องต้นก็ปาไป 10 นาที ลั่วอี้เหอนิ่งเงียบ ตอนเรียนมัธยมมีหลายคนส่งจดหมายรักให้เธอ รวมถึงเด็กนักเรียน ม.5 อย่างฟางโจว

.

เขาเป็นที่รู้จักในโรงเรียน น้องสาวเขา ‘ฟางชิงหลิน’ ก็เป็นดาวโรงเรียน ในฐานะหนึ่งในดาวโรงเรียน ลั่วอี้เหอไม่ชอบความวุ่นวายพวกนี้ แค่อยากตั้งใจเรียน

.

ฟางโจวเคยส่งจดหมายรักแต่ไม่เคยมาพูดกับเธอตรงๆ  แถมจดหมายนั้นยังถูกครูยึดไปอีก ได้ยินว่าครอบครัวเขาถูกเรียกไปโรงเรียน เธอเองก็รู้สึกผิดกับเรื่องนี้เหมือนกัน

.

ตอนแม่เปิดร้านเกี๊ยว ฟางโจวกับเพื่อนก็เคยมาช่วย ถึงจะรู้ว่าเขาชอบเธอ แต่ลั่วอี้เหอก็ไม่ได้คิดจะเอาความรู้สึกนั้นมาบฃการให้เขาตั้งใจเรียน ในมุมมองของเธอ ทุกคนมีสิทธิเลือกทางเดินชีวิตตัวเอง

...

หลังเข้ามหาวิทยาลัย เธอสมัคร QQ แล้วเพิ่มเขาเป็นเพื่อนโดยไม่รู้ตัว มีโอกาสก็จะคุยกันทางออนไลน์บ้าง สำหรับฟางโจว ลั่วอี้เหอรู้สึกขอบคุณเขา

ก่อนหน้านี้ที่เคยคุยกัน ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าฟางโจวยังดูเหมือนคุณชายร่ำรวย เมื่อวานได้คุยกับแม่ ได้ยินแม่พูดว่าฟางโจวเหมือนจะเจอปัญหาอะไรสักอย่าง เลยทักมาหาเขาอยากปลอบใจหน่อยถ้ามีโอกาส แต่ไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

.

จู่ๆ ก็มาเขียนนิยาย?

เมื่อกี้ฟางโจวบอกว่านิยายจะออกเล่มจริง เธอไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยถามสวีซือหยวน เธอยังแนะนำความมหัศจรรย์ของนักเขียนอัจฉริยะอยู่ ลั่วอี้เหอไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เลยขัดจังหวะถาม

"ฉันได้ยินมาว่านิยายเรื่องนี้กำลังจะตีพิมพ์เป็นเล่มแล้ว นี่จริงหรือเปล่า"

"ไม่จริง!" ซือหยวนตอบมั่นใจมาก

นักเขียนเรื่องนี้นอกจากเขียนเรื่องนั้นในฟอรั่มแล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นเลย!

.

ลั่วอี้เหอประหลาดใจ:

"ไม่จริง?"

"เมื่อกี้มีคนบอกฉันมา"

ซือหยวนลากคอมพ์มาข้างตัว พูดพลางพิมพ์ว่า

"พี่คะ อย่าบอกนะว่าคนที่บอกพี่คือคนนั้นที่แชทด้วยเมื่อกี้ อื้อหือ...ใช้มุกตื้นๆ หลอกพี่ได้ไงเนี่ย ช่างน่าโมโหจริงๆ"

"หนูเป็นแฟนตัวยงของนักเขียนคนนั้นเลยนะ"

"รู้ทุกความเคลื่อนไหว"

"เขาโกหกพี่ชัดๆ แหม...หลอกคุณกระต่ายน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย"

ลั่วอี้เหอส่ายหน้า

"จะหลอกทำไม แค่หนังสือเล่มเดียวเอง รู้จักนักเขียนแล้วยังไง มันสำคัญตรงไหน?"

คำพูดนี้แหละ ทำเอาซือหยวนของขึ้น:

"อะไรนะ! แค่หนังสือเล่มเดียว?"

"รู้ไหม นี่คืองานบุกเบิกของนิยายแนวขุดสุสานเลยนะ!"

"พระเยซูสร้างศาสนาคริสต์ เจ๋งมั้ย? พระพุทธเจ้าสร้างพุทธศาสนา เจ๋งมั้ย? จางซานเฟิงสร้างสำนักบู๊ตึ๊ง เจ๋งมั้ย?

"แล้วก็...เอ่อ...พวกเอวีญี่ปุ่นก็ยกระดับของตัวเองขึ้นมาได้เหมือนกัน เอาเถอะ...เธอไม่เข้าใจหรอก"

ซือหยวนโบกมือ ไม่อยากพูดต่อ

แต่ยังไม่ทันไร...เธอก็ชะงักค้าง...จ้องคอมฯ เขม็ง! แล้วเงยหน้ามองลั่วอี้เหอ

หม่าเจี๋ย ที่อยู่ในห้องกำลังฟังการสนทนาของทั้งสองอยู่ด้วย เห็นซือหยวนทำหน้าท่าทางแบบนั้น ก็ถามด้วยความประหลาดใจ

"ซือหยวน นี่ทำหน้าอะไรของเธอ เป็นอะไรไป"

"มีหนังใหม่ออกอีกแล้วเหรอ?"

ซือหยวนพูดเสียงแผ่ว:

"เมื่อกี้เห็นในฟอรั่ม นักเขียน 'ผีเป่าตะเกียง' โพสต์ว่าหยุดอัปเดตก่อน เพราะกำลังจะตีพิมพ์เล่มจริง"

หม่าเจี๋ยงุนงง:

"ก็แค่นั้น จะอะไรนักหนา?"

"พี่ใหญ่ก็บอกแล้วว่าได้ยินจากเพื่อนในเน็ต น่าจะเห็นโพสต์จากเว็บนั่นแล้วก็บอกต่อไง"

ซือหยวนส่ายหน้าเบาๆ หันไปมองลั่วอี้เหอด้วยสายตาแปลกใจ

"พี่คะ พี่ออกจากคอมไปตั้งแต่ 20 กว่านาทีก่อน แสดงว่าเพื่อนพี่ต้องบอกมาก่อนหน้านั้น"

"แต่โพสต์ในฟอรั่มเพิ่งอัปเดตเมื่อ 3 นาทีที่แล้ว"

"คำถามคือ—"

"เพื่อนพี่...รู้จักนักเขียนผีเป่าตะเกียงใช่ไหม?"

"พี่! หนูขอร้องล่ะ บอกให้เขาแนะนำให้หนูรู้จักที!"

"ตอนนี้ฟอรั่มระเบิดไปแล้ว!"

"พี่คะ~~~"

"หนูยอมใส่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่เลยก็ได้! ถ้าพี่แนะนำให้รู้จัก"

ลั่วอี้เหอขนลุกซู่...บรื๋อออ...

ในหมู่สาวอินดี้ส่วนมาก มีความเสี่ยงกลายเป็นสาววายได้ง่ายจริงๆ

เห็นสายตาซือหยวนที่จ้องมาไม่กะพริบ กับนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้

เธอส่ายหัวทันที:

"ไม่รู้จัก"

"ลบเพื่อนไปแล้ว"

ซือหยวน:

"ชิ!"

(จบบทที่ 52)