บทที่ 23 เหตุการณ์กระโดดตึก

"แม่… หนูไม่ได้เป็นแบบที่แม่คิดนะ!"

"……"

"ตอนนี้หนูไม่มีแฟน ไม่มีอะไรกับใครทั้งนั้น ก็แค่… มือถือของหนูถูกไอ้บ้าคนหนึ่งเอาไป แล้วแอบโพสต์ในโมเมนต์ แถมยังทำให้โทรศัพท์หนูแบตหมดเครื่องปิดอีก"

"……"

"หนูไม่ได้โกหกแม่จริงๆ"

"ตอนนี้ชิงเหยาก็อยู่กับหนู ถ้าแม่ไม่เชื่อจะให้เธอคุยกับแม่ก็ได้"

"……"

"อะไรนะ? แม่บอกว่าหนูให้เธอช่วยหลอกแม่งั้นเหรอ"

"โอเค เรื่องก็มีแค่นี้แหละ จะเชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่แม่เลย เรื่องอุ้มหลานอะไรนั่น ถ้าแม่อยากได้หลานนัก ก็ไปมีเองเลยแล้วกัน!"

พอเห็นจ้าวเสี่ยวถงหลุดสบถออกมา

แม่เธอก็เริ่มแน่ใจว่าลูกสาวคงไม่ได้มีอะไรจริงๆ

ทำได้แค่ถอนหายใจสองสามคำก่อนจะวางสายไป

…

แต่ยังไม่ทันให้เธอได้พักหายใจ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

จ้าวเสี่ยวถงขมวดคิ้วรับสาย

"……"

"จ้าวซิน นายเพี้ยนหรือเปล่า เรื่องแบบนี้ก็เชื่อเนี่ยนะ"

"……"

"ใช่ๆ ชั้นท้อง แล้วก็โดนผู้ชายทิ้งด้วย นายอยากรับเลี้ยงมั้ยล่ะ ถ้าอยาก…นายก็มาพร้อมทะเบียนบ้านเลย พรุ่งนี้เจอกันที่อำเภอ!"

"……"

"หืม? นายจะมาจริงเหรอ"

"ฝันไปเถอะ! ไสหัวไปซะ!"

เธอกดตัดสายอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้โมโหจนอกแตกตาย จ้าวเสี่ยวถงเลยปิดเสียงมือถือ โยนลงไปข้างๆ ตัว

แล้วนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟา หน้าอกใต้ชุดคลุมโยกขึ้นลงตามแรงหายใจ

…

พอนึกถึงชะตากรรมอันอนาถ แล้วก็ไอ้ตัวต้นเหตุ

จ้าวเสี่ยวถงก็ผุดลุกขี้นจากพนักพิง

กัดฟันพูดอย่างโกรธแค้นว่า:

"ไม่ได้!"

"ต้องหาตัวมันให้เจอ!"

"ชิงเหยา หาให้หน่อยได้มั้ย ว่าใครมันเอาโทรศัพท์ฉันไป!"

"ฉันจะฆ่ามัน!!"

เป่ยชิงเหยายังนอนไม่พอด้วยซ้ำ ก็โดนปลุกขึ้นมา เสียงเลยเหนื่อยๆ

เธอยกมือกดขมับก่อนจะบ่น:

"เฮ้อ พอเถอะ"

"กล้องวงจรปิดตรงหน้าบาร์มันเสีย"

"จะหาจริงๆ ก็ต้องให้ตำรวจช่วย แล้วเราก็ไม่รู้จักใครในฝั่งหนานอู๋นี่"

"แต่ถ้าคิดดูดีๆ ถ้าคนมันกล้าทำขนาดนี้ ก็ไม่น่าจะเซฟรูปอะไรไว้"

…

ถึงจะรู้สึกว่าไอ้คนที่ขโมยมือถือไปมันแย่มาก

แต่เป่ยชิงเหยาก็คิดว่า เรื่องยิ่งน้อยยิ่งดี เลยตัดสินใจปล่อยผ่าน

"อีกอย่าง เรื่องนี้ก็โทษเขาหมดไม่ได้"

"ดูจากเวลาโพสต์ มันเกิดหลังจากที่เธอคุยโทรศัพท์กับเขานั่นแหละ"

"ถ้าเธอไม่พูดแรงขนาดนั้น ไม่ขู่เขา เขาก็คงไม่โพสต์อะไรแบบนั้นหรอก"

"พอแล้ว เรื่องก็ให้มันจบๆ ไปเถอะ!"

จ้าวเสี่ยวถงก็รู้

ถ้าจะเอาเรื่องกันจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

เธอได้แต่ดิ้นไปมาบนโซฟา เหมือนหนอนอ้วนตัวนึง — ศักดิ์ศรีของฉันนะเว้ย!

----------

โรงเรียนมัธยมอันดับสาม เมืองหนานอู๋

เป็นหนึ่งในโรงเรียนอันดับต้นๆ ของเมืองหนานอู๋

มีความเป็นระเบียบเรียบร้อย และมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

แม้วันหยุดจะไม่มีนักเรียน แต่แผนกอื่นๆ ก็ยังเปิดทำการตามปกติ

…

#ห้องแผนกรักษาความปลอดภัย

หลี่ปิง รปภ.วัยห้าสิบกว่าๆ เพิ่งเดินตรวจรอบโรงเรียนเสร็จ กลับเข้ามาในห้อง

เขาพูดกับเสี่ยวจางที่นั่งหน้าคอมว่า:

"อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ เลย แค่เมษายนเอง เดินแป๊บเดียวเหงื่อโชก"

"เอาวิดีโออาทิตย์นี้ขึ้นมาดูหน่อย ใกล้สอบเข้ามหาลัยแล้ว ช่วงนี้แหละ เรื่องจะเยอะที่สุด พวกที่รู้ตัวว่าไม่มีหวังก็เริ่มเกเรแล้ว มีทั้งตีกัน ก่อเรื่อง ขโมยของในโรงเรียน…"

แต่หลี่ปิงไม่ได้พูดอีกเรื่องหนึ่ง

เพราะมันเป็นเรื่องที่… ไม่อยากเอ่ยถึง

ทุกปีช่วงนี้ มักจะมีนักเรียน กระโดดตึก

----------

บางทีอาจเพราะเครียดเรื่องเรียน

บางทีอาจเพราะเรื่องรัก

หรือบางที… ก็ไม่มีใครรู้แน่ชัด

เป็นฤดูกาลที่ “อุบัติเหตุ” เกิดถี่เหลือเกิน

แล้วอยู่ดีๆ…

"เชี่ย!"

เสี่ยวจางที่กำลังดูวิดีโออย่างชิลๆ ก็กระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ พุ่งมาหน้าคอม

กดหยุดคลิปเร่ง แล้วลากย้อนกลับไปดูอีกรอบ เขาจ้องหน้าจอเขม็ง

หลี่ปิงเห็นท่าทางแบบนั้น ก็รีบเดินเข้ามาดูด้วย

เมื่อทั้งคู่ได้เห็นภาพชัดเจน ก็สบตากันอย่างตกตะลึง เสี่ยวจางถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก

ในวิดีโอ มีเงาคน กระโดดลงมาจากชั้น 6 ของตึกทดลอง

แต่จุดแปลกคือ…ข้างตึกนั้นมีต้นไม้ใหญ่อยู่หลายต้น

คนที่กระโดดลงไปพอดีตรงเรือนยอดไม้

ไม่รู้โดนกิ่งไม้ขวางไว้หรือเปล่า จังหวะตกเลยชะลอลง มองไม่ชัดเพราะใบไม้บัง

สุดท้ายก็หล่นลงที่โคนต้นไม้

เป็นเด็กนักเรียนแน่ๆ เพราะใส่ชุดเครื่องแบบโรงเรียน

หลี่ปิงหน้าเคร่ง:

"โทรหา ผอ.หวู เดี๋ยวนี้เลย"

"เรื่องนี้ต้องรายงานด่วน ห้ามยุ่งกับไฟล์วิดีโอเด็ดขาด เข้าใจไหม"

…

เขาเป็นยามรุ่นเก๋า ผ่านเรื่องฉุกเฉินมามาก ยังพอมีสติรับมือได้ สายตายังจับจ้องภาพในจอ

ในวิดีโอ…

เด็กคนนั้นหล่นลงมาแล้วดูเหมือนจะงงๆ แต่ไม่บาดเจ็บหนัก นอนนิ่งแค่แป๊บเดียวก็ลุกขึ้นมานั่ง

แล้วนั่งอยู่ตรงนั้นอีกหลายนาทีก็ไม่ขยับจนกระทั่งมีครูสองคนเดินผ่านมา

เห็นเด็กคนนั้นนั่งอยู่ เสื้อผ้าขาดก็รีบเข้าไปดูอาการ ไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน

แต่สุดท้ายครูก็พาเด็กคนนั้นไป หลังจากนั้นกล้องก็ไม่ได้จับภาพทั้งสามคนอีก

เสี่ยวจางที่ตกใจอยู่สักพักก็หายช็อก

พอเช็คเวลาก็พูดว่า:

"เกิดเมื่อวันศุกร์ช่วงก่อนเข้าเรียนบ่ายแค่นิดเดียว"

"ฉันจำได้ว่า เหมือนจะมีข่าวลือว่าเด็กห้อง ม.6/2 ชื่อฟางโจว ปีนต้นไม้ตกลงมา แล้วโดนครูตำหนิด้วย"

"หรือจะเป็นเรื่องนี้?"

"นั่นมันคุณชายบริษัทหยุนซื่อกรุ๊ปเลยนะ ทำไมถึงทำแบบนี้"

"แถมไม่มีข่าวหลุดออกมาเลยด้วย"

…

เรื่องนี้มันดูแปลกเกินไป

หลี่ปิงกับเสี่ยวจางดูคลิปซ้ำสองรอบ

มุมกล้องอาจไม่เห็นตอนฟางโจวขึ้นไปยังดาดฟ้า

แต่เห็นชัดว่า เขาเดินวนอยู่บนนั้นนิดหน่อย แล้วปีนข้ามรั้วกระโดดลงมา

"ไม่ใช่ตกแน่นอน"

พอเคลียร์ภาพรวมได้แล้ว หลี่ปิงก็คว้าโทรศัพท์โทรออก

…

บ่ายสามโมง

ฟางโจวตื่นจากงีบหลับ อารมณ์สดชื่นเดินออกจากห้องนอน

เดินมาที่ลานบ้านก็พบว่า เยว่เยว่ ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ใส่หมวกกันแดดสีเหลืองอ่อน

เมื่อเห็นเขาเดินออกมา

ย่าโจว ก็หัวเราะพลางพูดว่า:

"เด็กคนนี้นี่ชอบลูกเจี๊ยบมาก นอนไม่ค่อยหลับ"

"ตื่นได้แป๊บเดียวก็วิ่งมาดูลูกเจี๊ยบอีกแล้ว"

แม้จะบ่น แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข

เลี้ยงเยว่เยว่มาสองปี ไม่ค่อยเห็นหนูน้อยมีความสุขขนาดนี้บ่อยนัก

…

ก่อนหน้านั้น เด็กน้อยยังมีอาการกลัวเปื้อน มือเปื้อนนิดหน่อยก็ไม่สบายใจ

แต่วันนี้กลับยอมให้ไก่ขี้ใส่มือ ไม่สนใจเลย

ถ้าไม่ลากไปล้างมือ คงยังไม่ยอมลุกจากข้างคอก

พอเห็นฟางโจวเดินออกมา

เยว่เยว่ก็โบกมือยิ้มร่า:

"พี่ชายตื่นแล้วเหรอคะ"

"พี่ชายๆ หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ"

"บ้านของลูกเจี๊ยบไม่ปลอดภัยเลย เมื่อกี้ลมพัดแรงจนบ้านล้มเลย ลูกเจี๊ยบหลายตัวกลิ้งตุบตั้บ น่าสงสารที่สุดค่ะ"

ดวงตาใสแป๋วของหนูน้อยมองฟางโจวอย่างคาดหวัง

(จบบท)