บทที่ 22 เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

พอกลับมาถึงบ้านเช่าก็เที่ยงพอดี

ฟางโจวหิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ

ทั้งของใช้ในบ้านทั้งวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร

ถุงพาดบ่าพาดแขน มืออีกข้างยังอุ้มกล่องใส่รองเท้าไว้แน่น

----------

พอวางของลงเรียบร้อย

เขาหยิบเอามุ้งตาข่ายที่ม้วนไว้มาคลี่ในลานบ้าน หาหลักไม้สี่อันปักไว้ริมกำแพงให้เป็นสี่มุม

สร้างเป็นกรอบสี่เหลี่ยมแล้วพันตาข่ายกับหลักไม้ ทำเป็นคอกง่ายๆ

จากนั้น—

เขาหยิบกล่องรองเท้ามา เปิดกล่องให้เอียงลงช้าๆ

ลูกเจี๊ยบตัวน้อยสีเหลืองกลิ้งลงมา

“จี๊บๆ” พวกมันร้องออกมาเบาๆ เหมือนยังมึนงงกับโลกใบใหม่

แต่ไม่นาน—

ก็เริ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ พากันเดินย่ำไปมาในคอกอย่างสนุกสนาน

----------

“พี่ชาย นี่อะไรเหรอคะ”

ข้างๆ  เยว่เยว่จ้องมองลูกเจี๊ยบในคอกตาเป็นประกาย

สีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งอยากเล่นเต็มที่ ถามฟางโจวเสียงเจื้อยแจ้ว

จริงๆ ตอนฟางโจวกลับมา เธอก็มองลงมาจากชั้นบนแล้ว

ถึงจะรู้สึกดีจากที่เจอกันเมื่อวาน แต่เพราะเป็นเด็กขี้อายเลยยังไม่กล้าเข้าหาใครง่ายๆ

ได้แต่เฝ้ามองเขาทำโน่นนี่อย่างเงียบๆ

----------

จนกระทั่งเห็นเจ้าก้อนขนกลิ้งๆ เดินดุ๊กดิ๊กอยู่ในคอก ก็ทนไม่ไหว

รีบลงมาดูใกล้ๆ ตาโตจ้องลูกเจี๊ยบไม่กะพริบ ย่าโจวก็เลยตามลงมาด้วย

พอเห็นฟางโจวถึงกับซื้อลูกเจี๊ยบมาเลี้ยงในบ้าน สายตาก็ทั้งประหลาดและเข้าใจ

ในฐานะหญิงชราจากหนานอู๋ที่ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่

ลูกเจี๊ยบอายุไม่กี่วันแบบนี้ เธอก็ไม่ได้เห็นมานานแล้ว นับประสาอะไรกับเยว่เยว่

----------

ฟางโจวมองเยว่เยว่แล้วพูดว่า

“นี่คือ ลูกเจี๊ยบ”

“เยว่เยว่ช่วยพี่เฝ้าไว้นะ อย่าให้พวกมันวิ่งหนีออกไป เดี๋ยวพี่จะไปหาอะไรให้ลูกเจี๊ยบกินหน่อย”

เด็กน้อยจ้องเจ้าก้อนขนแล้วแทบจะปีนเข้าไปในคอกด้วยซ้ำ พอได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารัวๆ

น่ารักมากเลย!

----------

ฟางโจวกลับเข้าบ้าน ฉีกใบผักกาดหอมสองสามใบหั่นละเอียด คลุกกับข้าวฟ่าง

อาหารง่ายๆ สำหรับลูกเจี๊ยบก็เรียบร้อย เขายกออกมา เทใส่จานในคอกด้วยมือเปล่า

ลูกเจี๊ยบพากันรุมทันที...

เยว่เยว่เดินอ้อมๆ มาหาเขา มือเล็กๆ จับชายเสื้อไว้

สายตาจ้องอาหารในมือเขา ตื่นเต้นจนแทบจะขอแบ่ง

แววตาเต็มไปด้วยตื่นเต้น อยากลองให้อาหารบ้าง

ย่าโจวข้างๆ เห็นเข้า อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร

แต่ฟางโจวส่ายหน้าเบาๆ

----------

รอจนลูกเจี๊ยบกินเสร็จ พากันวิ่งกลับมารุมเขาอีกครั้ง

เยว่เยว่รวบรวมความกล้าถามเสียงแผ่วว่า

“พี่ชาย”

“หนูให้อาหารลูกเจี๊ยบบ้างได้มั้ยคะ…”

ฟางโจวแกล้งทำเป็นเพิ่งนึกได้ ยื่นชามใบเล็กให้เด็กน้อยแล้วพูดว่า:

“แน่นอนอยู่แล้ว”

“ค่อยๆ โรยลงในจาน หรือจะโรยบนพื้นก็ได้”

“อ้อ เดี๋ยวค่อยเติมน้ำให้ลูกเจี๊ยบด้วยนะ”

เยว่เยว่พยักหน้ารัวๆ

----------

นี่เป็นวันที่มีความสุขที่สุดเลย! เธออดพูดไม่ได้ว่า

“ลูกเจี๊ยบน่ารักมากเลย สวยด้วย”

ฟางโจวพยักหน้ารับ:

“อืม”

“ถ้าเอาไปตุ๋นล่ะก็ หอมแน่ๆ”

ห๊ะ???

ย่าโจวกับเด็กน้อยหันมามองฟางโจวทันที

เยว่เยว่ถึงกับบังคอกไว้:

“พี่ชาย เราอย่ากินลูกเจี๊ยบเลยนะ ดูสิ..พวกมันน่ารักแค่ไหน แถมตัวเล็กนิดเดียวเอง”

“ตั้งสิบตัวแน่ะ เหลืองอร่ามเหมือนพระอาทิตย์น้อยๆ”

----------

ฟางโจวแค่จะแกล้งเด็กนิดหน่อย

เลยพูดต่อว่า:

“สิบดวง งั้นโลกไม่ร้อนตับแตกเหรอ”

“เมื่อก่อนในสมัยโบราณมีตำนานนะ บอกว่าเคยมีสิบดวงอาทิตย์ขึ้นมาพร้อมกัน ทำให้โลกแห้งแล้งจนคนอยู่ไม่ได้ สุดท้ายมีคนชื่อโฮ่วอี้ต้องมายิงพวกมันลงมา ทีละดวง—เยว่เยว่เคยได้ยินเรื่องนี้มั้ย”

เด็กน้อยส่ายหัว

แต่ก็โดนเรื่องเล่าเขาดึงดูดเข้าแล้ว

พระอาทิตย์สิบดวงเหรอ? ฟังดูมหัศจรรย์มาก!

----------

ฟางโจวยังเล่าไปเรื่อย:

“โฮ่วอี้นะ เป็นนักยิงธนูระดับปรมาจารย์เลย เสียอย่างเดียว เขาแค่ตัวเล็กไปหน่อย”

“ภรรยาเขาชื่อฉางเอ๋อ รู้จักมั้ย ที่อยู่ในวังจันทรา เธอก็เป็นนักเวทย์หญิงระดับตำนานเลยนะ”

“โฮ่วอี้เก่งมาก ตอนเห็นพระอาทิตย์สิบดวงขึ้นมาแผดเผาโลก ก็เลยคิดจะยิงมันลงมาให้หมด…”

----------

ทั้งสามคนยืนล้อมคอกลูกเจี๊ยบอยู่ในลานบ้าน

ย่าโจวยืนอยู่ข้างๆ

ฟางโจวเล่านิทานแปลกๆ ให้เด็กหญิงฟังอย่างใจเย็น

จากโฮ่วอี้ยิ่งอาทิตย์ ถึงไก่ตัวผู้ขี้โอ่

จากนั้นก็เล่าไปถึงที่มาของสำนวน "ได้ยินไก่ขันก็ลุกขึ้นฝึกวิชา"…

เด็กน้อยฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าตามอารมณ์เรื่องเล่าไปด้วย

มือหนึ่งให้อาหารลูกเจี๊ยบ อีกมือเติมน้ำ

แถมยังต้องคอยห้ามลูกเจี๊ยบไม่ให้ทะเลาะกัน วุ่นสุดๆ

----------

ภาพในลานบ้านตอนนี้ กลับดูอบอุ่นเหลือเกิน

แต่พอเที่ยงแดดเริ่มแรงขึ้น เด็กน้อยก็สังเกตว่าลูกเจี๊ยบไม่มีที่ร่ม

เงยหน้าบอกฟางโจวว่า:

“พี่ชาย ลูกเจี๊ยบต้องร้อนแน่ๆ เราหาที่ร่มให้พวกมันเถอะนะ!”

----------

ผ่านไปครึ่งวันของการเป็นพี่เลี้ยงลูกเจี๊ยบของฟางโจว

ตอนนี้เขาก็สามารถเข้าไปอยู่ในรายชื่อคนดีของเยว่เยว่ได้สำเร็จ

เด็กน้อยพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง

ฟางโจวพยักหน้า:

“ไปหาเอากล่องมาสักใบ ทำเป็นบ้านให้พวกมันก็ได้แล้ว”

เขาหากล่องกระดาษมาใบหนึ่ง ช่วยเจาะช่องให้ลูกเจี๊ยบเข้าออก พร้อมทำหน้าต่างระบายอากาศ

จากนั้นฟางโจวก็กลับเข้าห้องนอน

เยว่เยว่ที่ยังอาลัยอาวรณ์ถึงเหล่าลูกเจี๊ยบ ก็ถูกย่าโจวพากลับขึ้นชั้นบน

ระหว่างที่ฟางโจวหลับสนิท—  อีกหลายคนกลับไม่ได้นอนอย่างสงบ

----------

ในอพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่ง หญิงสาวในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมตื่นเพราะเสียงกริ่งประตู

เธอบิดขี้เกียจพลางเดินไปเปิดประตู ดูผ่านตาแมว เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิท ถึงยอมเปิดประตู

แถมบ่นในทันที:

“พี่เหยา พี่นี่พลังเหลือเฟือจริงๆ”

“เพิ่งบ่ายโมง พี่ตื่นแล้วแถมยังมาถึงห้องหนูอีก”

“แต่หนูยังนอนไม่พอเลยนะ พี่ตามสบายเลย หนูง่วงจะแย่ จะไปนอนต่อแล้ว!”

สองคนนี้—

ก็คือสองสาวคู่หูที่ทำโทรศัพท์หายเมื่อเช้านั่นเอง

เป่ยชิงเหยาจับมือจ้าวเสี่ยวถงแล้วพูดอย่างหมดแรง:

“ไม่ต้องนอนต่อแล้ว”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว รู้รึยัง แล้วมือถือเธออยู่ไหน?”

----------

จ้าวเสี่ยวถง ยังงัวเงีย มองหามือถือในห้องนั่งเล่นแล้วเจอว่ากำลังชาร์จอยู่บนโต๊ะกาแฟ

เธอถอดปลั๊กออก นั่งทิ้งตัวลงบนโซฟา

กดเปิดเครื่องไปพลาง ถามเพื่อนสาวว่าเกิดอะไรขึ้น

เป่ยชิงเหยาได้แต่ส่ายหน้า ไม่รู้จะอธิบายยังไง บ่นว่า:

“เธอปิดเครื่องเลยสบายไปเลย”

“พวกนั้นติดต่อเธอไม่ได้ เลยมาหาฉันแทน ฉันเลยโดนปลุกแต่เช้า”

“รีบเปิดมือถือดูเลย เดี๋ยวก็รู้เองว่าเกิดอะไร”

จ้าวเสี่ยวถงทำหน้างง

แต่พอมือถือเปิดติด เสียงแจ้งเตือนก็ดังไม่หยุด

เธอหน้าเหวอ ไม่ทันได้ถามต่อ แล้วรีบเช็คมือถือทันที

ข้อความ 99+ ข้อความ

ข้อความวีแชต 99+ ข้อความ

แจ้งเตือนโมเมนต์ ก็ 99+ โพสต์

!!!...

เธอจำได้ว่าไม่ได้โพสต์อะไรน่าสนใจช่วงนี้ แล้วทำไมมีคนมากดคอมเมนต์เยอะขนาดนี้?

เธอรีบกดเปิดโมเมนต์ดู

ชื่อโปรไฟล์ในโมเมนต์ของเธอก็ตลกๆหน่อยว่า:

‘ในรายชื่อเพื่อนของคุณ มักจะมีคนที่ซ่อนตัวอยู่เหมือนคนตาย โผล่มาให้เห็นบ้างเป็นพักๆ แล้วก็เปลี่ยนป้ายหลุมศพของตัวเองไปเรื่อย’

— สะท้อนตัวตนของเธอได้ดีทีเดียว

----------

แต่ตอนนี้จ้าวเสี่ยวถงเห็นว่ามีคนมากดเมนต์โพสต์เธอหลายร้อยคอมเมนต์ ใบหน้าก็ซีดทันที

เธอเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น:

“ไอ้เวรเอ๊ย! ต้องเป็นไอ้โง่นั่นเมื่อคืนแน่ๆ”

“ถ้าฉันรู้ว่าไอ้หมาตัวไหนทำแบบนี้นะ ฉันจะบี้มันให้ตายเลย…”  เธอยังด่าไม่หยุด

มือถือก็ดังขึ้นอีก  เห็นชื่อที่โชว์ว่า ‘แม่’ โทรเข้า สีหน้าเธอก็เปลี่ยนทันที

(จบบท)