374 - ความลับของฉินโม่

374 - ความลับของฉินโม่

"ถ้าให้ผลตอบแทนดี ก็ต้องเพิ่มความเข้มข้นในการฝึกด้วย เดี๋ยวข้าจะเขียนแผนการฝึกให้ รับรองได้ว่าพวกนั้นต้องตกใจจนค้าง!" ฉินโม่กล่าว แม้ว่าเขาไม่เคยเข้าร่วมกองทัพ แต่ก็รู้ทริกบางอย่างดี

"แต่...แต่ว่า..."

"ถ้าไม่มีเงินก็ไปร้องขอสิ จะกลัวอะไร?!" ฉินโม่ด่า "มีเงื่อนไขดีขนาดนี้ ต้าเฉียนมีแค่เจ้าเท่านั้นที่ให้ได้ ถ้ายังไม่มีคนมาเข้าร่วมก็แย่แล้ว!"

หลี่เยว่เกาหัว "เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้เจ้าต้องช่วยหนุนหลังข้าด้วยนะ!"

"ชาติที่แล้วข้าคงเป็นหนี้เจ้าจริงๆ! ไปๆ เห็นหน้าเจ้าแล้วข้าก็ปวดหัว!" ฉินโม่โบกมือไล่อย่างหงุดหงิด

หลี่เยว่ยิ้มกว้าง "ถ้าอย่างนั้นข้าไปแล้ว!"

หลังจากออกจากบ้านตระกูลฉิน หลี่เยว่รู้สึกเหมือนฟ้าใสสว่างขึ้นทันที

ทันทีที่เขาก้าวออกมาได้ไม่นาน เกาซื่อเหลียนก็มาถึง "หลานชายทำไมยังอยู่ที่บ้านอีกล่ะ?"

"ลุงเกา ท่านมาได้อย่างไร?"

"ฝ่าบาทให้เจ้าไปที่สำนักโหรหลวง ทำไมไม่ไปล่ะ?" เกาซื่อเหลียนมาดูว่าเขายังอยู่ที่บ้านหรือไม่ เพราะรู้ดีถึงนิสัยสบายๆ ของฉินโม่ที่พร้อมจะผัดผ่อนไปเรื่อยๆ

"ไปทำไม ไม่มีอะไรน่าสนใจสักหน่อย"

"ฝ่าบาทให้เจ้าไปเรียนวิชาป้องกันตัวจากอาจารย์หยวนนะ เจ้าคงไม่รู้ว่าอาจารย์หยวนคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแผ่นดินนี้ ดูอย่างศิษย์ของเขาสิ เพียงตบเจ้าฝ่ามือเดียวเจ้าก็กระเด็นออกไปไกลแล้ว ถ้าเจ้าเรียนวิชาจากเขา จะต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน!"

ตอนแรกฉินโม่ก็สนใจหยวนเทียนกังอยู่บ้าง แต่ตอนนี้แค่ได้ยินซื่อเขาก็หนาวจับใจ

"ข้าไม่ไป ข้าจะเรียนกับพ่อของข้าก็ได้ ท่านพ่อก็แข็งแกร่งเหมือนกัน"

"หลานรัก ฟังข้า ไปเถอะ ถ้าเจ้าไม่ไป อีกเดี๋ยวเจ้าจะเจออู่เช่อ เขาไม่ใจดีเหมือนข้านะ" เกาซื่อเหลียนจับมือฉินโม่พลางกล่าวว่า "เจ้าก็แค่ทนๆ ไปสองวันแล้วค่อยกลับ วันนั้นฝ่าบาทก็จะไม่มาตามเจ้าแล้ว"

ฉินโม่ถอนหายใจ "เฮ้อ เอาเถอะๆ"

ฉินโม่ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก และตามเกาซื่อเหลียนไปที่สำนักโหรหลวง ซึ่งภายในมีคนอยู่มากมาย ทุกคนต่างเรียกเขาว่า "ท่านโหว" หรือ "ราชบุตรเขย" บางคนก็เรียกเขาว่า "รองเจ้ากรมฉิน"

แต่จนถึงตอนนี้ ฉินโม่ยังไม่ได้ไปรายงานตัวที่กรมโยธาด้วยซ้ำ เขาขี้เกียจจะไป

"หยวนเจี้ยนเจิ้ง ฉินโหวมาแล้ว!" เกาซื่อเหลียนร้องเรียก

"เกากงกง ไม่ต้องเรียกแล้ว อาจารย์ข้ากำลังนั่งสมาธิอยู่" ฝางซุนที่ถือไม้กวาดอยู่ในมือ กำลังกวาดลานอยู่ด้วยเหงื่อซึมที่หน้าผาก นางมองฉินโม่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะฉินโม่จะเป็นศิษย์น้องของนางในอนาคต "เจ้ามานี่สิ กวาดพื้นหน่อย!"

"ลุงเกา ดูสิ ข้ามาถึงก็ให้ข้ากวาดพื้นแล้ว ไหนล่ะการฝึกฝนวิชาต่อสู้ แค่ยังไม่ได้ไหว้ครูแท้ๆ ก็โดนรังแกเสียแล้ว!"

"ท่านโหว เชื่อข้า ทนหน่อย แค่สองวันก็จบ!" เกาซื่อเหลียนอยากให้ฉินโม่กลับไปอยู่ดีๆ แต่ก็รู้ดีว่าหยวนเทียนกังนั้นมีฝีมือแท้จริง ฉินโม่ได้เรียนกับเขาย่อมไม่เสียเปล่า อีกทั้งเสี่ยวเกาก็ไม่สามารถอยู่ข้างกายฉินโม่ได้ตลอดเวลา เขาจึงจำต้องเอาใจฉินโม่ "ฟังข้าเถอะ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าแน่!"

ฉินโม่หน้าตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่ฝางซุนไม่สนใจ เขายังเดินชักช้าอยู่ นางก็กล่าวขึ้น "อาจารย์สั่งไว้ก่อนปิดประตูว่า สองสามวันนี้เจ้าต้องอยู่กับข้า ข้าให้เจ้าทำอะไรก็ต้องทำ ถ้าเจ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร ถ้าเจ้าสู้ชนะข้าได้ก็เดินออกประตูนี้ไปได้ตามใจ"

ฝางซุนจึงนั่งขวางที่หน้าประตูจิบชาด้วยสีหน้าสบายใจ ในใจนึกยินดีว่าครั้งนี้จะได้มีคนมาเป็นผู้ช่วยทำงาน

"เจ้าคิดว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้จริงๆ หรือ?" ฉินโม่กำหมัดแน่น

เกาซื่อเหลียนเห็นท่าไม่ดี เลยกล่าวทิ้งท้ายก่อนรีบวิ่งหนีไปทันที

"เฮ้ ลุงเกา...เฮ้อ ท่านหนีทำไมกัน รีบกลับมานี่ ข้าสู้เจ้าไม่ไหวหรอก!" ฉินโม่ตะโกนตามหลัง ขณะวิ่งตามไปจนถึงประตู แต่ฝางซุนยืนขวางไว้และซัดฝ่ามือเข้าหาฉินโม่

ตุ้บ!

"โอ๊ยย...สวรรค์ บั้นท้ายข้าจะหักอยู่แล้ว!" ฉินโม่ร้องเสียงหลง น้ำตาแทบจะไหลออกมาเพราะความเจ็บ

"ฟังให้ดี เราสังกัดสำนักจื่อเวย ศึกษาการดูดาวพยากรณ์ โหงวเฮ้ง และตรวจดูลักษณะกระดูก ไม่ห้ามเรื่องการแต่งงาน มีบุตร หรือการบริโภคเนื้อและสุรา

แต่ต้องห้ามไม่ให้ประพฤติชั่ว ขโมย หรือทำสิ่งไม่ดี

ห้ามสังหารผู้บริสุทธิ์ ห้ามต่างๆ รวมแล้วสามสิบหกข้อ หากละเมิดกฎเบาบางก็จะถูกลงโทษ หากร้ายแรงก็ถูกขับออกจากสำนัก!"

ในต้าเฉียน การกราบอาจารย์เรียนวิชานั้นถือเป็นเรื่องเคร่งครัด ผู้เป็นอาจารย์เปรียบเสมือนบิดา หากถูกขับออกจากสำนักจะถือว่าเป็นความอัปยศ ไม่ต่างจากถูกตัดออกจากตระกูล เมื่อออกไปข้างนอกก็จะไม่มีใครนับถือ

ฉินโม่ถึงกับอึ้ง "ข้ามาเรียนวิชาป้องกันตัว ไม่ได้มาบวชเป็นนักพรต!"

"ข้าไม่สน หากเจ้าจะเรียน ก็ต้องฟังคำสั่งข้า กวาดพื้นก่อน แล้วไปทำอาหาร ตอนบ่ายฝึกนั่งสมาธิและอ่านหนังสือ อาจารย์กล่าวว่าเจ้ายังใจร้อนเกินไป ต้องฝึกขัดเกลาจิตใจให้ดี"

"นี่มันรังแกกันชัดๆ เจ้าให้ข้ามาทำงานรับใช้หรืออย่างไร?"

ฝางซุนวางถ้วยน้ำชาลง ฉินโม่ถึงกับเปลี่ยนสีหน้า "อา ศิษย์พี่ ข้าน่ะชอบงานรับใช้ที่สุดแล้ว เจ้าสบายใจได้ ข้าจะทำงานให้เรียบร้อย!"

พูดจบก็หันกลับไปกวาดพื้น ในใจบ่นรัวๆ

“คิดจะเล่นงานข้าหรือ เอาเถอะ คอยดู ข้าจะจำไว้!”

เขาหันไปมองฝางซุนที่นั่งสบายอยู่ แล้วคิดแค้นใจว่า "รอเถอะ สองฝ่ามือนี้ ข้าต้องทวงคืนแน่!"

"มองอะไร หยุดมองข้าแบบมีเลศนัยได้แล้ว!" ฝางซุนส่งเสียงฮึดฮัด

ฉินโม่เบ้ปาก ก็ต้องยอมรับว่าหญิงสาวคนนี้สวยสะดุดตาจริงๆ แต่เขาไม่ได้คิดอะไร แค่คิดจะหาทางออกจากสำนักโหรหลวงให้ได้เท่านั้น

"เป่าลูกโป่ง เป่าลูกโป่งใหญ่ เล่นลูกโป่งกันเถอะ" ฉินโม่ร้องเพลงไปพลางกวาดพื้นไปพลาง

"เจ้าร้องเพลงอะไรน่ะ หนวกหู เจ้าไม่ใช่เซียนกวีตอนเมาหรือ? ทำไมไม่แต่งกลอนเพราะๆ บ้าง?" ฝางซุนกล่าวแซว

ฉินโม่หันมาตอบ "ศิษย์พี่ ข้าไม่ใช่กวีแท้หรอก จริงๆ แล้วข้าจะบอกความลับเจ้า ข้าแค่ได้ยินเสียงในหัวตอนเมา บอกว่าให้เขาออกมา เจ้าคนที่อยู่ในหัวของข้ายังมีชื่อด้วย!"

ฝางซุนได้ยินก็คิดว่า นี่มันอาการของคนที่มี “วิญญาณหลุดออกจากร่าง” นี่นา อาการนี้เกิดจากวิญญาณเต๋ายังไม่กลับสู่ร่าง

"เขาชื่อว่าอะไร?"

"*ฉินเสียงหลิน!" ฉินโม่กล่าวพร้อมกับยิ้มเจื่อน "บางทีข้ารู้สึกเหมือนศีรษะแตกเป็นสองเสี่ยงเลย ศิษย์พี่ คิดว่าข้าป่วยหรือเปล่า?"

"เจ้าป่วยแน่นอน และป่วยหนักด้วย!" ฝางซุนกล่าว "ครั้งหน้าถ้าเจ้าดื่มจนฉินเสียงหลินออกมา บอกข้านะ ข้าจะคุยกับเขาสักหน่อย!"

"ไม่ได้หรอก ข้ากลัวว่าเขาจะทำร้ายเจ้า!" ฉินโม่ส่ายหน้า "เชื่อข้าเถอะ ข้าจริงจังนะ!"

"เจ้าเป็นเขา เขาเป็นเจ้า ทั้งสองคนรวมกันก็ไม่ใช่คู่มือข้าหรอก!"

"ไม่ได้นะ ถึงแม้ฉินเสียงหลินจะมีพรสวรรค์ แต่จะว่าไปเขาค่อนข้างไวต่อความรู้สึกมากและเป็นลมได้ง่ายมาก หมอหลวงบอกว่าให้ข้าลดการดื่มเหล้าลง ถ้าเขาเป็นลมมีแค่วิธีเดียวที่จะปลุกเขา!"

ฝางซุนสนใจทันที "วิธีอะไรล่ะ?"

………..

*ฉินเสียงหลินและฉินฮั่นพระเอกหนังยุคเก่าของไต้หวัน

เรื่องที่ฉินโม่เล่าออกมาตอนนี้เป็นการยกเรื่องเล่าของโจวซิงฉือในหนังไซอิ๋ว 95 เดี๋ยวลิงเดี๋ยวคนขึ้นมา โดยพระเอกโกหกเทพธิดาจื่อเสียว่าตัวเองชื่อฉินฮั่นและมีพี่ชายอยู่ในร่างเดียวกันชื่อฉินเสียงหลิน

…………