255 - เทพบุตรนักกลอน
255 - เทพบุตรนักกลอน
255 - เทพบุตรนักกลอน
ทุกคนจ้องมองโต้วอี้อ้ายโดยตาไม่กระพริบ
ฉินโม่ตบไหล่เขาอย่างหนักแน่น “เสี่ยวโต้ว เจ้าไม่ธรรมดาเลยนะ แอบหนีเข้าไปในหอเทียนเซียง กล้าใช้ได้เลย ถ้าบิดาเจ้ารู้เข้าไม่ทุบก้นเจ้าให้เละหรืออย่างไร?”
โต้วอี้อ้ายหัวเราะแห้งๆ “ข้าก็ไม่ให้ท่านพ่อรู้สิ แล้วก็อีกอย่าง คนแอบไปที่นั่นกันมากมาย ข้าเข้าไปก็แค่ไปฟังเพลงเท่านั้นแหละ คุณหนูโจวนับว่าเป็นยอดสตรีอันดับหนึ่งของแผ่นดินเชียวนะ นางไม่เพียงเล่นดนตรีเก่งเท่านั้นแต่ยังแตกฉานในด้านโครงกลอนอีกด้วย!”
“เอาล่ะ เลิกกล่าวจาไร้สาระ นำทางไปได้แล้ว!” ฉินโม่ลูบมือตื่นเต้น “พี่น้องทั้งหลาย ไปกันที่หอเทียนเซียงกันเถอะ!”
“นี่ดีแล้วหรือ?”
“เลิกทำเป็นคนเรียบร้อยเถอะ น้ำลายของพวกเจ้าแทบจะหยดลงพื้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเจ้าจะไม่เคยไปสถานที่แบบนี้!” ฉินโม่หัวเราะ “เราไปเพื่อขอร้องให้คุณหนูโจวช่วย ไม่ได้ไปดื่มน้ำชากับสาวๆ จะอายอะไร?”
เมื่อคิดดูแล้ว เขาเองก็พลาดจริงๆ ที่อยู่ต้าเฉียนนานขนาดนี้ แต่ยังไม่ได้ไปดื่มน้ำชากับสาวๆ เลย
“จะไปจริงหรือ?” โต้วอี้อ้ายดูอึกอักขึ้นมา
“พูดมากน่า ไปได้แล้ว!” ฉินโม่เตะก้นเขาไปหนึ่งที “เร็วเข้า!”
โต้วอี้อ้ายลูบก้นพลางหันไปมองคนอื่น “ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ!”
ทั้งกลุ่มเดินไปหอเทียนเซียงอย่างลับๆ ล่อๆ โต้วอี้อ้ายอธิบาย “หอเทียนเซียงแบ่งเป็นสองส่วน ข้างนอกมีสาวๆ ขายศิลปะพร้อมรอยยิ้ม ส่วนข้างในนั้นขายศิลปะอย่างเดียว พวกนางจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับแขกเด็ดขาด”
เมื่อมาถึงหน้าประตู ฉินโม่ได้ยินเสียงเพลงอ่อนหวานจากภายใน
“นับว่ามาถูกที่แล้ว!”
ฉินโม่กำลังจะเข้าไป แต่โต้วอี้อ้ายรั้งไว้ “เข้าไปแบบนี้มันไม่ดูโจ่งแจ้งเกินไปหรือ? ควรจะแต่งตัวปลอมตัวดีไหม?”
“ปลอมตัวอะไรกัน พวกเรามาที่นี่เพื่อจ้างงาน ไม่ได้มาหาความสำราญ!”
เขาก้าวย่างอย่างสง่างามเข้าไป
คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็มองหน้ากันสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตามเข้าไป
เอาจริงๆ หลายคนเคยมาเงียบๆ แต่การมากันเป็นกลุ่มใหญ่แบบนี้นับเป็นครั้งแรกของพวกเขา
ทันทีที่เข้าไป กลิ่นน้ำหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
สาวๆ ที่แต่งตัวสวยงามกำลังต้อนรับแขกอยู่ และตรงกลางมีเวทีใหญ่ที่กำลังมีนางรำเล่นดนตรีบรรเลงเพลงไพเราะ
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน!” พ่อบ้านตะโกนเสียงดัง แล้วหญิงวัยกลางคนพร้อมกับหญิงสาวสองคนได้เดินออกมาต้อนรับพวกเขา
“คำนับคุณชายทุกท่าน ข้าไม่เคยเห็นพวกท่านมาก่อน ไม่ทราบว่ามาเยือนที่นี่มาเพื่อฟังเพลงหรือต้องการเพื่อนคุย?”
ฉินโม่กวาดตามองสาวๆ รอบๆ แม้พวกนางจะสวย แต่ไม่ใช่แบบฉบับที่เขาชอบ
โต้วอี้อ้ายหอบหายใจ ส่วนคนอื่นก็รู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างประหลาด
แม่เล้าผู้นั้นช่างมีสายตาเฉียบคม นางเห็นได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ล้วนแต่งตัวมีระดับและต้องเป็นผู้มีฐานะสูงส่งจึงมีท่าทีอ่อนน้อมเป็นอย่างมาก
“มามาท่านนี้มีแซ่อะไร?” ฉินโม่ถาม
“เรียกข้าว่าแม่เล้าหลิวมามาก็ได้”
“หลิวมามา ข้าได้ยินว่าคุณหนูโจวมีฝีมือแต่งเพลงยอดเยี่ยม วันนี้ข้ามีเพลงหนึ่งอยากให้คุณหนูโจวแต่งดนตรีให้!” ฉินโม่ยิ้มพร้อมกล่าว “ราคาไม่ใช่ปัญหา ท่านตั้งมาได้เลย”
แม่เล้าหลิวคิดในใจ “คนมาเพื่อหาคุณหนูโจวมีมากมาย แต่คุณหนูโจวไม่ใช่คนที่จะสนใจเงินง่ายๆ หรอกนะ”
หลิวมามาจ้องมองพวกเขาแล้วกล่าวว่า “คุณชายผู้มีเกียรติทุกท่าน ภายในหอข้าเต็มไปด้วยสาวๆ ชั้นเลิศ เชิญทางนี้ก่อน”
นางส่งสัญญาณให้กลุ่มคนที่อยู่รอบๆ ถอยออกไป “ต้องขออธิบายกับคุณชายทุกท่านก่อน คุณหนูโจวนั้นคือดาราอันดับหนึ่งของแผ่นดิน นางแค่ขายศิลปะ ไม่ขายร่างกาย บทเพลง บทกวี ภาพวาด ที่นางรังสรรค์ออกมาล้วนเลอค่าทั้งสิ้น”
ขณะที่มองดูกลุ่มชายผู้มั่งคั่งยืนต่อแถวหน้าประตู ฉินโม่ยิ้มที่มุมปาก ‘นี่หรือคือสตรีอันดับหนึ่งของแผ่นดิน?’
“ข้ารู้ว่าคุณหนูโจวเป็นที่หมายปอง ข้าแค่อยากให้นางช่วยแต่งทำนองเพลง และข้าก็รีบด้วย นางเรียกค่าตัวเท่าไหร่ ข้าจ่ายให้ก่อน!” ฉินโม่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หลิวมามาหัวเราะด้วยท่าทางเสแสร้งและกล่าวว่า “คุณชายทุกคนที่มาที่นี่ล้วนกล่าวเช่นนี้ แต่คุณหนูโจวไม่ใช่คนที่ซื้อหาได้ง่ายๆ”
เมื่อเห็นท่าทางของหลิวมามา หลี่หยงเมิ่งก็เกิดความรำคาญใจเล็กน้อย “ฉินโม่ช่างเถอะ คนเยอะขนาดนี้ คุณหนูโจวคงไม่สนใจพวกเราหรอก”
แต่ฉินโม่ยืนยัน “จะหาของขวัญทั้งทีข้าก็อยากได้ของดีที่สุด พวกเจ้าวางใจ ข้าจะทำให้คุณหนูโจวรับคำขอเราให้ได้!”
หลิวมามาหันมายิ้ม “ท่านชายเชิญรอตามลำดับไปก่อน ถ้าอยากได้คนคุยเรียกหาข้าได้ตลอดเวลา” ว่าแล้วนางก็เดินจากไป
ฉินโม่มองเห็นชายหลายคนที่กำลังคิดหนักและพยายามอย่างมากเพื่อแต่งคำกลอนขึ้นมาสักบทหวังจะได้พบคุณหนูโจว
ในระหว่างทางเดินมีม้วนกระดาษแขวนอยู่แปดม้วน แต่ละม้วนเป็นตัวแทนของศิลปะแต่ละแขนง ถ้าผู้ใดทำให้นางประทับใจได้ ก็จะได้เข้าพบ
ฉินโม่พึมพำ “ข้าเล่นดนตรีไม่เก่ง หมากล้อมพอกล้อมแกล้ม ข้าเขียนหนังสือไม่สวย วาดภาพพอไหว ส่วนเรื่องแต่งกลอนก็ไม่ถนัด... เหล้าเผ็ดๆ หรือ ‘ซานเล่อเจียง’ ถือว่าเป็นเหล้าที่ดีที่สุดในโลกหรือเปล่า?”
“พอเถอะ” หลี่หยงเมิ่งยิ้มขัน “นี่มันเรื่องของคนช่างฝันทั้งนั้นแหละ พวกเราเป็นขุนนางไม่ควรมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก”
“รีบดื่มเหล้าเร็ว” เฉิงต้าเป่าว่า “พอเมาข้ารับรองได้เลยว่าเจ้าจะกลายเป็นกวีเอกของแผ่นดิน เมื่อถึงตอนนั้นเราจะได้พบกับคุณหนูโจวแน่นอน!”
ฉินโม่มองพวกเขาอย่างระแวดระวัง “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”
ไม่มีใครพูดอะไร เฉิงต้าเป่าเพียงเรียกพนักงานมาและสั่งให้เอาเหล้ามาเป็นสิบขวด
“ดื่มเถอะพี่ชายที่รัก ถ้าเจ้าดื่มแล้ว จะกลายเป็นเทพบุตรนักกลอนในทันที!”
……………