บทที่ 2 - บาซิลิสซ่ากับเหล่ากบฏ (2)
บทที่ 2 - บาซิลิสซ่ากับเหล่ากบฏ (2)
บทที่ 2 - บาซิลิสซ่ากับเหล่ากบฏ (2)
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
จักรวรรดิเจ็ดเนินเขามีศาสตร์เร้นลับสืบทอดมาแต่โบราณ พวกเขาเชื่อว่าดาวเคราะห์ทั้งห้าบนท้องฟ้าเป็นตัวแทนของเทพเจ้าห้าองค์ ได้แก่ เฮอร์มีส อาโฟรไดท์ อาเรส ซุส และโครโนส ผู้ฝึกตนจำต้องศึกษาเพื่อเข้าถึงปัญญา อำนาจ และความสามารถของเทพเจ้า เมื่อผู้ฝึกตนเข้าถึงเทพองค์ใดองค์หนึ่งได้ถึงระดับหนึ่งแล้ว ก็จะได้รับพรพิทักษ์จากเทพองค์นั้น และได้รับพลังเวทมนตร์ที่เหนือกว่าคนธรรมดา
“ฝ่าบาททรงเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ น่าจะได้รับความโปรดปรานจากทวยเทพที่สุด... ฝ่าบาทได้ทรงฝึกฝนเวทมนตร์อย่างจริงจังบ้างหรือเปล่าเพคะ”
เอมี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ โชคร้ายที่ประโยคนี้ดันเข้าหูเอลล่าที่กำลังหลบมุมทอดอาลัยตายอยากอยู่พอดี
“ก็ฝึกอยู่นี่ไงเล่า ก็แค่ต้องเข้าใจกฎเกณฑ์ของดาวเคราะห์ไม่ใช่รึ ข้าบันทึกการโคจรของดาวเคราะห์ทุกวันเลยนะ เจ้านี่ไงกองนี้ กองนี้ แล้วก็กองนี้อีก ทั้งหมดนี่เป็นบันทึกของข้าทั้งนั้น ตอนนี้ข้าทำนายวงโคจรของดาวเคราะห์ได้แล้วด้วย แต่ทำไมข้ายังใช้เวทมนตร์ไม่ได้อีก”
“ฝ่าบาท... เวทมนตร์ลี้ลับต้องการให้เข้าถึงพลังของเทพเจ้า แต่พระองค์กลับมองพวกท่านเป็นแค่ดวงดาวที่เคลื่อนที่ได้... แบบนี้ย่อมไม่ได้อยู่แล้วเพคะ”
“ไม่เข้าใจเลย ก็พวกมันเป็นดาวจริงๆ นี่นา” เอลล่ากุมหัวครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้มอยู่ครู่หนึ่ง พลันชี้มือไปทางเอมี่ “เอมี่ ข้าขอสั่งเจ้าในฐานะบาซิลิสซ่า จงอธิบายพลังของเทพเจ้าออกมาเป็นสูตรคณิตศาสตร์”
“สูตรคณิตศาสตร์... ฝะ... ฝ่าบาท มันจะเป็นไปได้อย่างไรเพคะ”
“ก็มีสำนักพีทาโกรัสที่ป่าวประกาศว่า 'ทุกสิ่งคือตัวเลข' ไม่ใช่รึ ในเมื่อทุกสิ่งคือตัวเลข ก็ให้พวกเขาอธิบายวิธีฝึกเวทมนตร์ออกมาเป็นสูตรสิ”
“แต่หม่อมฉันก็ไม่ใช่สมาชิกสำนักพีทาโกรัสนี่เพคะ” เอมี่พูดด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ “สมาชิกของสำนักเวทมนตร์นั้นใช้ชีวิตถือพรตบำเพ็ญตบะเหมือนนักบวช หม่อมฉันที่ได้รับพรพิทักษ์จากเทพีอาโฟรไดท์จะเป็นสมาชิกของพวกเขาได้อย่างไร”
“งั้นก็ไปเข้าร่วมสำนักพีทาโกรัสซะ ตั้งใจเรียนให้ดี แล้วอธิบายวิธีฝึกเวทมนตร์ออกมาเป็นสูตรคณิตศาสตร์ ก็แค่สำนักพีทาโกรัสไม่ใช่รึ เดี๋ยวข้าเขียนจดหมายแนะนำให้เลย ในอำนาจของบาซิลิสซ่า ข้าจะให้เจ้าได้เข้าร่วมในวันพรุ่งนี้เลย”
“ฝะ... ฝ่าบาท หม่อมฉันว่าหม่อมฉันไปดูหน่อยดีกว่าว่าพ่อครัวทำมื้อเย็นเสร็จหรือยัง”
เอมี่ถูกเอลล่าในโหมดคลุ้มคลั่งทำเอาตกใจจนต้องรีบเผ่นหนีไป
เมื่อเอมี่เข็นรถที่เต็มไปด้วยอาหารกลับมา เอลล่า คอร์เนลิอุส สคิปิโอ ก็กำลังขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง กำลังขัดแก้วผลึกชิ้นหนึ่งอย่างหงุดหงิด แก้วผลึกชิ้นนี้ทำขึ้นด้วยกรรมวิธีที่หายากยิ่ง บริสุทธิ์ราวกับอากาศ ปราศจากสีใดๆ ในคลังสมบัติของจักรวรรดิเจ็ดเนินเขาก็นับเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้กลับถูกเอลล่าตัดเป็นแผ่นกลมเล็กๆ สองแผ่น เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เอลล่ารีบซ่อนแผ่นกลมสองแผ่นในมือไว้ด้านหลัง พอเห็นว่าเป็นเอมี่ ถึงได้วางใจหยิบออกมาอีกครั้ง เธอวางแก้วผลึกทั้งสองชิ้นไว้หน้าดวงตา หรี่ตาข้างหนึ่ง แล้วใช้ตาที่เหลือมองลอดผ่านแก้วผลึกที่เพิ่งขัดเสร็จสังเกตเอมี่
เอมี่เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ “ฝ่าบาท พระองค์ทรงประดิษฐ์ 'ดวงตาปีศาจ' อีกแล้วหรือเพคะ”
“มันชื่อ 'ดวงตาแห่งเฮอร์มีส' ต่างหาก ถึงพวกเจ้าจะบอกว่านี่เป็นอุปกรณ์ของปีศาจ แต่การมองผ่านเจ้านี่ ทำให้มองเห็นได้ไกลขึ้นจริงๆ ไม่ใช่รึ”
“ก็เพราะแบบนี้ยังไงเล่าเพคะ ฝ่าบาทถึงยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้จนถึงป่านนี้ เวทมนตร์ที่แท้จริงคือการใช้จิตวิญญาณสัมผัสโลกใบนี้ ไม่ใช่ใช้ดวงตา...”
เอมี่บ่นไม่หยุด แต่เอลล่ากลับสูดจมูกฟุดฟิด “กลิ่นอะไร หอมจัง”
“อ๊ะ นั่นนกกระทาย่างของโปรดของฝ่าบาทนี่เพคะ หม่อมฉันเห็นมื้อเย็นของคนอื่นมีเมนูนี้ เลยแอบหยิบมาให้... ฝ่าบาทรอสักครู่นะเพคะ ให้หม่อมฉันใช้มีดหั่นก่อน”
เอมี่หยิบมีดขึ้นมา หั่นนกกระทาเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำต่อหน้าเอลล่าที่ดูเหมือนจะรอไม่ไหวแล้ว "แกร๊ง" เสียงหนึ่งดังขึ้น ท่อโลหะชิ้นหนึ่งกลิ้งออกมาจากท้องนกกระทา เอมี่อุทาน "เอ๊ะ" ออกมา “นี่อะไรคะ นกกระทากินของแบบนี้ด้วยเหรอ”
เอลล่ากลืนเนื้อชิ้นเล็กๆ ลงคอ โบกส้อมในมือไปมา “นี่เป็นอุปกรณ์ส่งสาร เจ้าลองบิดๆ ดูสิ เผลอๆ ข้างในอาจจะเป็นจดหมายรักแอบลอบมีสัมพันธ์สวาทของใครสักคนในวังก็ได้”
เอมี่บิดท่อโลหะตามที่เอลล่าบอก ก็มีกระดาษชิ้นเล็กๆ ตกลงมาจริงๆ
“เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ ถึงจะเป็นตัวอักษรที่รู้จักทั้งหมด แต่พอเรียงกันแล้วอ่านไม่เป็นคำเลยเพคะ”
“มันถูกเข้ารหัสน่ะสิ” เอลล่าค่อยๆ เคี้ยวเนื้ออีกชิ้นแล้วกลืนลงไป ถึงได้พูดต่อ “ลองรหัสซีซาร์ดู”
“รหัสซีซาร์ คืออะไรเหรอเพคะ”
“ก็คือการแทนตัวอักษรแต่ละตัวด้วยตัวอักษรที่อยู่ถัดไปสามตำแหน่งในตารางอักษร ตอนนี้จะถอดรหัส เจ้าก็ลองเลื่อนตัวอักษรพวกนั้นกลับมาสามตำแหน่งดู”
“หม่อมฉันลองดู อืม... เหมือนจะยังอ่านไม่รู้เรื่องอยู่ดีเพคะ”
“งั้นก็ลองรหัสรั้ว แบ่งทีละสองตัวอักษร วางในแนวตั้ง แล้วค่อยอ่านในแนวตั้ง”
“...ยังอ่านไม่ออกอยู่ดีเพคะ”
เอลล่ายังคงกินเนื้อนกกระทาต่อไป พลางกินพลางสั่งการต่อ
“ถ้างั้นก็ลองรหัสซีซาร์ก่อนแล้วค่อยรหัสรั้ว หรือไม่ก็รหัสรั้วก่อนแล้วค่อยรหัสซีซาร์ พวกคนเถื่อนในวังก็รู้วิธีเข้ารหัสง่ายๆ แค่นี้แหละ”
“ถะ... ถอดได้แล้วเพคะ หม่อมฉันอ่านดูนะ ‘ท่านครับ เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ จะมีกลุ่มโจรชั่วร้ายกลุ่มหนึ่งป้วนเปี้ยนอยู่นอกเมือง เพื่อส่งลูกไก่สีทองตัวน้อยของเราไปยังดินแดนสุขาวดีใต้พิภพ’”
ส้อมของเอลล่าค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
“ลูกไก่สีทองตัวน้อย หมายถึงใคร”
เอมี่ชี้ไปที่ผมสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของเอลล่าอย่างลังเล “ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่าน่าจะหมายถึง...”
เอลล่าผุดลุกขึ้นยืน “นี่จดหมายของใคร เขียนถึงใคร”
“คือ... นกกระทาย่างจานนี้ เดิมทีจะต้องส่งให้ท่าน... ท่านซู คอร์เนลิอุส สคิปิโอเพคะ”
เอลล่าก้าวฉับๆๆ ออกไปที่โถงทางเดิน ตะโกนใส่ทหารองครักษ์หกนายที่อยู่ตรงนั้น “ฟังนะ พวกเจ้าทุกคนไป ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม รีบไปมัดตัว ซู คอร์เนลิอุส สคิปิโอ มาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
ทหารองครักษ์หกนายพอได้ยินว่าต้องไปมัดตัว ซู คอร์เนลิอุส สคิปิโอ ก็พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยสีหน้าแปลกๆ แล้วรีบร้อนจากไป
เอลล่าเดินกลับเข้ามาในห้องบรรทม เดินวนไปวนมาในห้องอย่างร้อนใจ “ไม่นึกเลยว่าจะเป็นท่านอา เขาคิดจะจ้างโจรมาฆ่าข้า นี่มันโทษกบฏ ต่อแผ่นดิน พอจับตัวเขาได้ ข้าจะใช้กฎหมายของจักรวรรดิเจ็ดเนินเขา จัดการเขาด้วยมือข้าเอง...”
“ให้ถูกตอนหรือเพคะ”
“ใช่ ข้าจะตอน... ต... ตอน... เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด”
ใบหน้าของเอลล่าแดงก่ำไปครึ่งหนึ่ง แต่เอมี่กลับทูลตอบอย่างจริงจัง “ตามกฎหมายของจักรวรรดิ ขุนนางที่ทรยศชาติโทษแรกคือต้องถูกตอน...”
“ข้าจะจับเขาโยนเข้าคุกมืดด้วยมือข้าเอง”
เอลล่าตวาดกลบเสียงของเอมี่ทั้งที่หน้ายังแดงก่ำ
[จบแล้ว]