บทที่ 40: คนดีๆ ที่ไหนเขาทำพันธสัญญากับปิศาจกัน พวกเราจับมาเป็นทาสเลยต่างหาก

บทที่ 40: คนดีๆ ที่ไหนเขาทำพันธสัญญากับปิศาจกัน พวกเราจับมาเป็นทาสเลยต่างหาก

เชอร์ล็อกได้เฝ้ามองพฤติกรรมของหนอนซึ่งอยู่ในพันธสัญญาของตน และในใจก็ได้พลันเกิดความคิดที่เชื่อมโยงอันแปลกประหลาดขึ้นมา แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าความคิดนี้จะดีหรือว่าร้าย

นั่นก็คือ ในเมื่อทุกที่ที่หนอนซึ่งอยู่ในพันธสัญญาของฉันได้เลื้อยผ่านไปจะเกิดเป็นอาณาเขตขึ้นมา แล้วการที่มันได้คลานเข้าไปในซากของสุนัขซากศพตัวนี้มันหมายความว่ายังไงกัน?

หรือว่ามันจะทำการสร้างอาณาเขตขึ้นมาในซากศพนี่ด้วย?

และเมื่อเวลาได้ผ่านไปในทุกๆ วินาที ดวงตาของเชอร์ล็อกก็ได้เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ก็เพราะว่าเขารู้สึกได้อย่างน่าเหลือเชื่อว่า ระหว่างตัวของเขากับซากของสุนัขซากศพตัวนั้น กลับได้เกิดการรับรู้บางอย่างขึ้นมา!!!

มันได้คล้ายกับการรับรู้ที่อยู่ระหว่างเขากับหนอนซึ่งอยู่ในพันธสัญญา และมันก็ยิ่งได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าหนอน... กำลังทำการหลอมรวมเข้ากับสุนัขซากศพตัวนี้!!!

เชอร์ล็อกได้ยกมือขึ้นเพื่อลูบหน้าของตนเอง และเขาได้พบว่าขอบเขตของความรู้ของตนเองนั้นยังค่อนข้างที่จะคับแคบ และไม่ว่าจะเป็นเรื่องของปิศาจ ความฝันแห่งการตื่นรู้ หรือแม้กระทั่งขุมนรก เอาเป็นว่าแค่เพียงความรู้ที่มาจากหนังสือที่มีขายอยู่ตามท้องตลาดนั้น ไม่สามารถที่จะทำให้เขาได้เข้าใจในสิ่งที่เพิ่งที่จะได้เกิดขึ้นมาทั้งหมดนี้ได้เลย

อันที่จริง... คาดว่าต่อให้จะเป็นบุคลากรทางศาสนาที่อยู่ภายในศาสนจักรเอง ถ้าหากได้มาพบเห็นในสิ่งที่เขาได้ประสบมา ก็คงที่จะต้องอ้าปากค้างไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

อ้อ... พอได้พูดถึง ‘สิ่งที่ได้ประสบมา’ ในตอนนี้เชอร์ล็อกก็ได้ทำการรวบรวมเอาประสบการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งจะได้ผ่านมาในหัวอย่างเป็นธรรมชาติ:

อย่างแรก... ดูเหมือนว่าฉันจะฝันถึงโลกทั้งใบจริงๆ และโลกใบนี้ก็น่าที่จะเป็นขุมนรก

อย่างที่สอง... บนท้องฟ้าของขุมนรกได้มีดวงตะวันที่ได้เต็มไปด้วยหนวดที่ระโยงระยาง

และในท้ายที่สุด... หนอนที่อยู่ในพันธสัญญาของฉันน่าที่จะได้ครอบครองอาณาเขตบางอย่าง และอาณาเขตนี้ก็ได้สร้างความเชื่อมโยงบางอย่างเข้ากับดวงตะวันอันบ้าคลั่งที่ได้อยู่บนท้องฟ้านั่น และได้ส่งผลให้ปิศาจทุกตัวที่ได้พยายามที่จะหลบหนีออกมาจากอาณาเขต จะต้องได้ถูกดวงตะวันเข้าโจมตี

เมื่อได้คิดดูแล้ว... คาดว่าที่เหล่าปิศาจเหล่านั้นไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนเมื่อได้เหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขต ก็คงที่จะเป็นเพราะว่าพวกมันได้สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มาจากดวงตะวันนั่นเอง

เมื่อความคิดได้ดำเนินมาถึงยังจุดนี้ ในที่สุดเชอร์ล็อกก็ได้เหลือบไปมองยังเจ้าสุนัขทั้งสองตัวที่ได้ยืนนิ่งและไม่ไหวติงอยู่ข้างๆ และนับตั้งแต่ที่ได้เข้ามาในห้องจนถึงในตอนนี้ เจ้าสองตัวที่น่าสงสารนี่ก็คงที่จะทนทุกข์ทรมานมาจากความหวาดกลัวอย่างสุดขีดที่ได้มาจากนอกโลกอยู่ตลอดเวลา

ช่างมันเถอะ... ถึงอย่างไรมันก็ไม่ขยับอยู่แล้ว และจะบ้าตายเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแล้วกัน

เชอร์ล็อกได้เอื้อมมือออกไปเพื่อลูบหัวของสุนัขซากศพอย่างเอาใจใส่ และราวกับกำลังให้กำลังใจแก่สัตว์เลี้ยงที่น่ารักตัวหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง

พลันได้มีเสียง ‘ยั้วเยี้ย’ ดังมาจากใต้เท้าของเขา และเขาได้ก้มหน้าลงเพื่อมอง แล้วก็ได้เห็นหนอนซึ่งอยู่ในพันธสัญญาของตนเองได้คลานออกมาจากเบ้าตาของซากศพแล้ว

เจ้าตัวเล็กนี่ดูมีความสุขและพึงพอใจเป็นอย่างมาก และมันก็ได้บิดตัวที่อ้วนๆ ของมันไปมาอยู่บนพื้น

พฤติกรรมการบิดตัวไปมาเช่นนี้สำหรับหนอนตัวหนึ่งก็ได้ถือเป็นเรื่องปกติอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หลังจากที่ได้ประสบเข้ากับเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อมาอย่างมากมายแล้วนั้น สมองของเชอร์ล็อกก็ได้เริ่มที่จะครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ที่ ‘นอกรีต’ ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขาได้มองไปยังท่าทางการบิดตัวไปมาของเจ้าหนอนน้อย และพลางได้ขมวดคิ้วช้าๆ พร้อมกับได้หวนนึกถึงภาพแรกที่เขาได้เห็นดวงตะวันดวงนั้น ในตอนที่ได้มองขึ้นไปบนท้องฟ้าของลอนดอน

หนวดนับไม่ถ้วนกำลังทำการห้อมล้อมลูกตาดวงนั้นอยู่

แต่สิ่งที่ได้อยู่ในหัวของเขาในตอนนี้นั้นไม่ใช่ลูกตา แต่เป็นหนวด

หนวดที่มีสีดำทมิฬ ที่เหนียวหนืด และที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าเหล่านั้น!!!

เชอร์ล็อกได้ก้มตัวลง และได้ใช้นิ้วเพื่อหยิบเอาหนอนซึ่งอยู่ในพันธสัญญาของตนเองขึ้นมา และในทันทีที่ได้ถูกหยิบขึ้นมานั้น เจ้าหนอนที่ไร้ประโยชน์ตัวนั้นก็ได้ตกใจจนตัวแข็งทื่อและไม่กล้าที่จะขยับ และได้เริ่มที่จะแกล้งตายนิ่งๆ

ก็ดีเลย... และในแบบนี้ก็จะทำให้เขาสามารถที่จะสังเกตมันได้ละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก

มันยังคงได้มีสีเทาดำอยู่ตลอดทั้งตัว และได้มีความยาวประมาณเจ็ดถึงแปดเซนติเมตร และสัมผัสก็ค่อนข้างที่จะนุ่ม และเหมือนจะเหนียวหนืดอยู่หน่อยๆ ส่วนที่น่าที่จะเป็น ‘หัว’ นั้นจะค่อนข้างที่จะเรียวเล็กไปกว่า ส่วนที่น่าที่จะเป็น ‘ท้อง’ นั้นจะค่อนข้างที่จะอ้วนไปกว่า ทว่าไม่ว่าจะอยู่ในส่วนไหน เชอร์ล็อกก็หาอวัยวะที่สามารถที่จะเรียกว่า ‘ปาก’ ไม่เจอ ยิ่งไม่ต้องไปพูดถึงตา หรือว่าขา หรือสิ่งที่ควรที่จะได้มีในฐานะที่เป็นหนอนตัวหนึ่งเลย

ยิ่งเชอร์ล็อกได้ทำการสังเกตมากเท่าไหร่ ข้อสันนิษฐานที่อยู่ในใจของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นไปเท่านั้น ถึงแม้ว่าปิศาจหนอนจะได้มีรูปร่างหน้าตาในแบบไหนก็ไม่น่าที่จะแปลกใจ แต่ขนาดปากยังไม่มี นี่มันก็เกินไปหน่อย ก็เพราะว่าปิศาจคงจะไม่สามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการสังเคราะห์แสง

หรือว่า... ปิศาจที่อยู่ในพันธสัญญาของฉัน... จะไม่ใช่หนอนเลยตั้งแต่แรก

แต่เป็น... ปลายของหนวดที่ได้ถูกตัดขาด???

“เฮ้อ ดูเหมือนว่าเรื่องราวมันจะเกินจินตนาการไปหน่อยแล้วนะ” เชอร์ล็อกได้พึมพำกับตนเองเบาๆ แล้วจึงได้วางสิ่งที่อยู่ในมือลงบนพื้น ส่วนตนเองก็ได้นั่งลงบนโซฟา และได้จมดิ่งลงสู่ภวังค์แห่งความคิด

เมื่อได้ผ่านไปหลายนาที

“ฮ่าๆๆๆๆ นี่สิถึงจะเรียกว่าเป็นชีวิตที่ควรที่จะเป็น”

ณ ในโลกแห่งความจริง เชอร์ล็อกได้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา

ในครั้งนี้เขาได้รับข้อมูลอย่างมากมายมาจากในความฝัน ซึ่งมันก็ได้เพียงพอที่จะทำให้สมองของเขาต้องตื่นเต้นไปได้อีกพักใหญ่ ดังนั้นจึงไม่ได้รีบร้อนที่จะทำการสำรวจต่อไป

การที่ได้เผชิญหน้ากับปัญหา การได้ครุ่นคิดถึงปัญหา การได้แก้ไขปัญหา แล้วจึงได้พยายามที่จะเปลี่ยนปัญหานั้นให้กลายเป็นแต้มต่อในการที่จะสำรวจขุมนรกต่อไป และนี่แหละคือจังหวะที่ดีที่สุด

เชอร์ล็อกมีอารมณ์ที่ดีมาก ถึงขนาดที่ได้ฮัมเพลงออกมาเบาๆ

อ้อ อย่าได้เห็นว่าคุณนักสืบท่านนี้ได้ใช้ชีวิตที่ซกมกและไม่เป็นระเบียบ แต่เขาก็พอที่จะมีหัวทางด้านศิลปะอยู่บ้าง และในสมัยที่ยังหนุ่มๆ เขาก็ยังเคยได้สีไวโอลินเพื่อเล่นเป็นงานอดิเรกด้วยซ้ำ

แต่เพียงว่าได้มีอยู่ครั้งหนึ่ง ในตอนที่เขายัดหัวของไวโอลินเข้าไปในคอหอยของโจรที่ได้บุกเข้ามาเพื่อปล้นในบ้านนั้น เขาได้เผลอทำสายของไวโอลินขาดไป และหลังจากนั้นเขาก็ไม่ค่อยที่จะได้แตะต้องเครื่องดนตรีอีกเลย

เชอร์ล็อกได้ลุกขึ้นยืน และได้บิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ ก่อนที่จะได้เตรียมที่จะออกไปเพื่อหาอะไรกิน และตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เขาก็ยังไม่ได้กินอาหารดีๆ เลยสักมื้อ

แต่ในทันทีที่เขาได้ลุกขึ้นยืน

“หืม?????”

ความรู้สึกที่ประหลาดอย่างหนึ่งก็ได้พลันผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และมันก็ได้คล้ายกับความรู้สึกเมื่อหลายวันก่อนในตอนที่เขาได้อยู่ที่อารามแห่งนั้น ในตอนที่เขาได้ทำการอัญเชิญปิศาจซึ่งอยู่ในพันธสัญญาของตนเองออกมาเป็นครั้งแรก

แต่ก็อย่างที่ได้พูดไปเมื่อครู่... ในช่วงนี้เชอร์ล็อกได้เจอเข้ากับเรื่องที่ประหลาดมาเยอะมากจนเกินไปแล้ว และได้ส่งผลให้ในสายตาของเขา ความรู้สึกที่ประหลาดที่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเล็กๆ น้อยๆ นั้น มันไม่ได้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นเขาจึงได้ทำตามความรู้สึกนั้น และได้โบกมือออกไปในทันที และรอยแยกของมิติก็ได้พลันเปิดออกที่กลางห้อง

จากนั้น

สุนัขซากศพตัวหนึ่ง... ก็ได้คลานออกมา