ตอนที่ 91 Blacklight Biotechnology

ตอนที่ 91 Blacklight Biotechnology

สองเดือนต่อมา

หลังการต่อสู้อย่างดุเดือด ในที่สุด Blacklight Biotechnology ก็สามารถเซ็นสัญญากับสองกลุ่มจากอุตสาหกรรมนิวเคลียร์แห่งแผ่นดินใหญ่ได้สำเร็จ

ด้วยสัญญาแบบ EPC (Engineering, Procurement and Construction) บริษัท Blacklight Biotechnology ได้ว่าจ้าง China General Nuclear Power Group และ China National Nuclear Corporation ให้ดำเนินโครงการ “โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Blacklight Biotechnology ณ ประเทศนามิเบีย” โดยทั้งสองบริษัทจะรับผิดชอบด้านงานก่อสร้างและเทคโนโลยีทั้งหมด ขณะที่ China National Nuclear จะเป็นผู้จัดหาวัสดุก่อสร้างหลัก

“โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Blacklight” แห่งนี้เป็นโรงไฟฟ้ารุ่นที่สาม มาพร้อมเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ชนิด CAP1400 แบบแรงดันน้ำจำนวนสองเครื่อง แต่ละเครื่องมีกำลังการผลิตหนึ่งล้านกิโลวัตต์ รวมแล้วผลิตไฟฟ้าได้ถึงสองล้านกิโลวัตต์ ตัวโครงการกินพื้นที่ก่อสร้างราวสิบห้าตารางกิโลเมตร

Blacklight Biotechnology ลงทุนในโครงการนี้รวมทั้งสิ้น 4.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยในจำนวนนั้น มีการจ่าย 1.4 พันล้านดอลลาร์ให้กับ China General Nuclear Power เพื่อเป็นค่าก่อสร้าง และอีก 2.9 พันล้านดอลลาร์ให้กับ China National Nuclear สำหรับเทคโนโลยี งานก่อสร้าง และค่าวัสดุ

จากจำนวนดังกล่าว Blacklight Biotechnology จำเป็นต้องชำระเงินล่วงหน้ารอบแรกจำนวน 2.3 พันล้านดอลลาร์ โดยครึ่งหนึ่งของเงินที่เหลืออีกสองพันล้านนั้นจะได้มาจาก “เงินกู้จากการลงทุนต่างประเทศ” โดยธนาคารแห่งแผ่นดินใหญ่

ส่วนเงินที่เหลืออีกกว่าพันล้านดอลลาร์นั้น กลุ่มบริษัท Mainland China Electronics Group ได้ชำระแทนให้กับเฉินเฉิน

สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะบริษัทกลุ่มนี้ได้ติดต่อสำนักงานใหญ่ของ Blacklight เป็นรายแรก พร้อมแสดงความประสงค์จะซื้อเทคโนโลยีแปลภาษาแบบเรียลไทม์ในราคาสูงถึงเจ็ดพันล้านหยวน นอกจากนั้นยังเสนอเงื่อนไขลดดอกเบี้ยเงินกู้และสนับสนุนแนวนโยบายของ Blacklight Biotechnology อย่างเต็มที่

เรื่องนี้ชัดเจนว่าเป็นการแสดงเจตนาของทางการอย่างเป็นรูปธรรม

AI ภายในผลิตภัณฑ์รุ่นแรกอย่าง Little X Translation Assistant ไม่สามารถถูกเจาะระบบได้จากหน่วยงานรัฐ ดังนั้น พวกเขาจึงเลือกซื้อเทคโนโลยีก่อนที่สินค้ารุ่นที่สองจะถูกปล่อยออกมา

เซียวอินเคยถามเฉินเฉินเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีใดๆ

ในมุมมองภายนอก มันอาจดูเหมือนว่าเฉินเฉินเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะเทคโนโลยีที่สามารถปฏิวัติทั้งอุตสาหกรรมการแปลได้นั้น ย่อมมีค่ามากกว่านี้หลายเท่า ทว่า…สิ่งที่เขาได้กลับมา กลับมีค่ามากกว่าที่เงินจะวัดได้

กับคนทั่วไป ข้อตกลงเหล่านี้อาจไม่คุ้มค่าเท่าการขายขาดในราคาหลายหมื่นล้าน แต่สำหรับคนที่รู้จักคว้าโอกาสแม้เพียงเล็กน้อยในการก้าวขึ้นไปอีกระดับ มันมีความหมายที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง

ในสายตาของเฉินเฉิน ข้อตกลงเหล่านี้คือรากฐานที่แท้จริงในการฝังราก เติบโต และขยายตัวอย่างมั่นคงของบริษัทหนึ่งในแผ่นดินใหญ่

พูดง่ายๆ ก็คือ เฉินเฉินแลกเทคโนโลยีแปลภาษานั้นกับโอกาสในการกลายเป็นบริษัทอย่าง Tencent หรือ Alibaba

ยิ่งไปกว่านั้น ทางการเพียงขอรับช่วงเทคโนโลยีไปใช้เท่านั้น ไม่ได้กระทบต่อรายได้ของเฉินเฉินเลย ตราบใดที่ผลิตภัณฑ์ยังสามารถเปิดตัวในประเทศอื่น เขาก็ยังสามารถขายได้ทั่วโลกและสร้างรายได้มหาศาล

ณ เวลานี้ เงินสี่พันล้านดอลลาร์ที่เฉินเฉินเคยมี ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น ไม่เพียงเท่านั้น เขายังติดหนี้ธนาคารอยู่อีกกว่าพันล้าน

แม้สถานการณ์จะเป็นเช่นนั้น แต่เฉินเฉินกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกอยากหัวเราะเสียด้วยซ้ำ

หลังจากผ่านการขยายตัวมาครึ่งปี Little X Translation Assistant ก็เริ่มแพร่หลายไปทั่วโลก ทว่า ด้วยการเบี่ยงเบนของ Facebook และการกดดันจากหลายประเทศ จำนวนผู้ใช้งานแบบเสียเงินจึงมีเพียงราวสิบล้านคนต่อเดือนเท่านั้น

เมื่อหักค่าธรรมเนียมมหาศาลจากแต่ละแพลตฟอร์มออกแล้ว รายได้สุทธิของซอฟต์แวร์นี้จึงอยู่ที่ประมาณยี่สิบล้านดอลลาร์ต่อเดือน ซึ่งยังถือว่าเล็กมากเมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายมหาศาลของเฉินเฉิน

แม้มันจะยังไม่ทำกำไรเท่าที่เขาคาดไว้ แต่เฉินเฉินกลับมองการณ์ไกล เพราะนี่คือเทคโนโลยีหนึ่งเดียวในโลก ไม่วันใดก็วันหนึ่ง มันจะกลายเป็นเครื่องจักรผลิตเงินอย่างแน่นอน

ก่อนที่พวกเขาจะขายเทคโนโลยีแปลภาษาให้ทางการ  เซียวอินเคยประสบกับเหตุการณ์ลักพาตัวครั้งหนึ่ง คนร้ายมีทั้งหมดห้าคน

ทว่าพวกเขากลับทำได้เพียงแค่ลอบเข้ามาในอาคารสำนักงานเท่านั้น ก่อนที่แผนการจะเริ่ม พวกเขาทั้งหมดกลับ “กระโดดตึกลงมาเอง” อย่างไม่มีเหตุผล ตำรวจตรวจสอบได้เพียงว่าเป็นกลุ่มต่างชาติที่มีประวัติไม่ดี และคาดว่าเข้ามาเพื่อจุดประสงค์ไม่ชอบมาพากล

นับตั้งแต่นั้น ก็ไม่มีเหตุการณ์ในลักษณะนั้นเกิดขึ้นอีกเลย

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เฉินเฉินเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาได้เข้าซื้อพื้นที่ว่างเปล่าขนาด 1,000 เฮกตาร์ใกล้อ่าววอลวิส และก่อตั้งศูนย์ทดลองชีวภาพขนาดใหญ่ขึ้นมา

โครงการนี้ได้ถูกว่าจ้างต่อไปยังบริษัท China National Nuclear Corporation พร้อมกับโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ และวัสดุก่อสร้างชุดแรกของศูนย์ทดลองชีวภาพก็ถูกส่งมาถึงก่อนโรงไฟฟ้าเสียอีก

สาเหตุนั้นก็เพราะเฉินเฉินเลือกแบบก่อสร้างที่เร็วที่สุด การออกแบบแบบแยกส่วนโดยใช้เหล็กล้วนราวกับของเล่นตัวต่อ ภายในเวลาไม่กี่วัน ศูนย์ทดลองชีวภาพที่มีพื้นที่กว่าสิบหมื่นตารางเมตรก็ผุดขึ้นมาทางตอนใต้ของอ่าววอลวิส

แผงโซลาร์เซลล์พลังงานแสงอาทิตย์นับพันถูกติดตั้งขึ้นพร้อมกับห้องทดลอง แผงแต่ละแผงให้พลังงานถึง 6 กิโลวัตต์

แผงพลังงานเหล่านี้กวาดสายตาไปได้ไกลสุดลูกหูลูกตา ปกคลุมพื้นที่ราว 1,000 เฮกตาร์ราวกับผืนพรมหนาทึบที่ปูเรียงกันอย่างแน่นหนา

ในช่วงกลางเดือนเมษายน ขณะที่โครงการ “โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Blacklight Biotechnology แห่งนามิเบีย” กำลังจะเริ่มขึ้น “ศูนย์ทดลองชีวภาพ Blacklight Biotechnology” ก็สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วเช่นกัน

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา อุปกรณ์ชีวภาพที่สั่งซื้อมาจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ก็ผ่านการตรวจสอบการส่งออกเรียบร้อย และถูกจัดส่งมายังนามิเบียโดยปลอดภัย

“เชิญครับ นี่คือศูนย์ทดลองของคุณ”

ในวันเปิดใช้งานกลุ่มหัวหน้าฝ่ายก่อสร้างพากันมารุมล้อมเฉินเฉิน หนึ่งในนั้นซึ่งดูจะพูดเก่งที่สุด ชี้ไปยังอาคารทรงกระบอกที่มีแผงโซลาร์เซลล์ปกคลุมไว้เต็มตัวพร้อมรอยยิ้ม

“เราออกแบบตามแผนของคุณเป๊ะๆ ชั้นสองล่างเป็นโถงสูงแบบดูเพล็กซ์ รวมกันเป็นห้องทดลองใหญ่ที่มีพื้นที่ถึง 5,000 ตารางเมตรเลยครับ

“ทางเข้าหลักของอาคารทดลองอยู่ที่ชั้นสองนะครับ ต้องขึ้นบันไดภายนอกก่อนจะเข้าสู่โถงทางเข้า เมื่อเข้ามาแล้วจะเห็นล็อบบี้ขนาดใหญ่พร้อมพื้นที่สำนักงานทันที”

ขณะพูด เขาก็เดินนำกลุ่มของเฉินเฉินเข้าไปในตัวอาคาร

“แน่นอนครับ เรามีประตูด้านข้างที่ชั้นหนึ่งด้วย ถ้าไม่อยากเดินขึ้นบันได ก็สามารถเข้าทางด้านข้างได้ ห้องต่างๆ รอบชั้นสองสามารถใช้เป็นสำนักงาน ห้องพัก หรือห้องเก็บของก็ได้

“ส่วนชั้นใต้ดินเป็นลานจอดรถครับ”

จากนั้น เขาพาเฉินเฉินและคนอื่นๆ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสาม “ชั้นนี้ยังคงเป็นพื้นที่สำนักงาน และยังมีห้องประชุมขนาดใหญ่ที่รองรับพนักงานได้ถึงหนึ่งพันคนเลยทีเดียว ส่วนพื้นที่ทดลองที่แท้จริงจะเริ่มต้นตั้งแต่ชั้นสี่ขึ้นไปครับ

“ชั้นสี่เป็นห้องทดลองพื้นฐาน มีห้องข้อมูลสี่ห้อง และห้องเซิร์ฟเวอร์อีกสองห้องด้วยกัน”

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสี่ เขาไม่ได้พาขึ้นไปต่อ แต่เลือกจะอธิบายแทน

“ชั้นห้าและหกจะประกอบด้วยห้องทดลองชีวภาพกว่าสิบห้อง แต่ละห้องมีฟังก์ชันเฉพาะตัว ระดับความปลอดภัยทางชีวภาพอยู่ในระดับ BSL 1 ถึง BSL 3

“ส่วนชั้นบนสุดนั้นยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง เป็นห้องทดลองชีวภาพครบชุดจำนวนสี่ห้อง แบ่งเป็นห้องเซลล์สองห้อง และห้องทดลองสัตว์อีกสองห้อง แต่ละห้องจะมีโซนเปลี่ยนชุด โซนกรอง โซนบัฟเฟอร์ โซนฆ่าเชื้อ และอื่นๆ แยกอย่างชัดเจน ติดตั้งชุดป้องกันแรงดันบวก ประตูซีล ห้องอาบสารเคมี ระบบกรองอากาศ และอุปกรณ์ความปลอดภัยอื่นๆ ครบครัน

“ชั้นเจ็ดทั้งหมดจะถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา และห้องทดลองทั้งสี่ภายในนั้นจะมีระดับความปลอดภัยสูงสุดระดับโลก BSL 4 และ ABSL 4”

เฉินเฉินพยักหน้า “ชั้นบนไว้ดูทีหลังตอนสร้างเสร็จก็ได้ ตอนนี้ไปดูอาคารหอพักกับศูนย์กิจกรรมก่อน”

“ได้เลยครับ เชิญตามมา...”

กลุ่มของเฉินเฉินเดินออกจากอาคารห้องทดลอง มุ่งหน้าไปยังอาคารหอพักที่สร้างขึ้นใหม่อยู่ใกล้ๆ

ก่อนจะเดินพ้นอาคาร เฉินเฉินหันกลับไปมองตึกสูงใหญ่เบื้องหลังด้วยสายตาที่ฉายแววซับซ้อนบางอย่าง

หลายคนอาจไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉินเฉินถึงยอมทุ่มทุนสร้างศูนย์ทดลองระดับ BSL 4 ในประเทศที่ยากจนเช่นนี้

เพราะโดยทั่วไปแล้ว ห้องทดลอง BSL 4 เป็นสิ่งหายากในสหพันธ์ และส่วนใหญ่ล้วนเป็นทรัพย์สินของรัฐบาลทั้งสิ้น

อีกทั้งแค่ต้นทุนการนำเข้าวัสดุก็สูงกว่าศูนย์ทดลองในสวิตเซอร์แลนด์ถึงสองถึงสามเท่า ยังไม่นับเรื่องการขาดแคลนบุคลากรและเวชภัณฑ์ทางการแพทย์

หากเปรียบเทียบกันแล้ว สวิตเซอร์แลนด์คือสรวงสวรรค์ของอุตสาหกรรมชีวภาพ แต่ที่นี่…คือดินแดนกันดารที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา

เฉินเฉินรู้ดีว่า หากเขายังขยายกิจการในสวิตเซอร์แลนด์ต่อไป ทุกอย่างคงสะดวกและง่ายดายกว่านี้มาก ทว่า ที่นั่นก็เหมือนกับแปลงนาในครอบครองของคนอื่น ต่อให้เขาเป็นคนลงแรงหว่านไถ เมื่อเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้วก็ต้องแบ่งให้เจ้าของที่ดินมากกว่าครึ่งอยู่ดี

หากอยากได้ประโยชน์สูงสุด มีเพียงการ “ถางทะเลทราย” เท่านั้นที่เป็นคำตอบ