ตอนที่ 77 ไฟดับครั้งใหญ่

ตอนที่ 77 ไฟดับครั้งใหญ่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับเม็ดทรายไหลผ่านปลายนิ้ว   พลบค่ำได้ย่างกรายเข้ามาแล้ว

ในคฤหาสน์ส่วนตัวของดลามินี ณ เมืองเคปทาวน์ เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารหรูหราซึ่งทำจากไม้สีงาชมพูอันแสนล้ำค่า มือข้างหนึ่งถือถ้วยซุปอุ่นๆ ดื่มอย่างระมัดระวัง

ใบหน้าของเขาในขณะนี้ซีดเซียว แววตาไร้แสงเงา แขนที่ยกถ้วยก็สั่นระริกอย่างน่ากังวล

แม้ว่าดลามินีจะมีอายุห้าสิบแปดปีแล้ว แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงแข็งแรงเหมือนเสือพูมาที่อยู่ในช่วงพีคของชีวิต ไม่เคยมีใครคิดว่าเขาเป็นชายชราที่ใกล้ปลายทาง

แต่หลังจากเมื่อวาน   วันที่เขาออกจากคฤหาสน์พร้อมกลุ่มลูกน้อง และหายตัวไปทั้งวันทั้งคืน   เมื่อตอนกลับมา เขาก็กลายเป็นคนเช่นนี้

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาถูกลอบเล่นงาน

แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เขาได้เห็นอะไรมาบ้าง หรือเกิดอะไรขึ้นกับเขาในช่วงเวลานั้น…

อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยเขาก็กลับมาได้โดยไม่สูญเสียอวัยวะใด ในประเทศที่อาชญากรรมเฟื่องฟูเช่นเรนโบว์เนชั่น นี่ถือว่าน่ายินดีเสียด้วยซ้ำ

ขณะนั้นเอง มีลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถือซองเชิญสีแดงประดับด้วยลวดลายทองหรูหรา “ท่านครับ หอการค้าเคปทาวน์ส่งจดหมายเชิญมาให้ร่วมงานแสดงสินค้านานาชาติสัปดาห์หน้า”

“ออกไป!”

ดลามินีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เพียงกล่าวเสียงเรียบ

“เอ่อ…” ลูกน้องคนนั้นชะงักไปทันที ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดไปหรือไม่

“ฉันบอกให้ออกไปไง!” ดลามินีพูดซ้ำด้วยเสียงเข้ม พร้อมกระแทกถ้วยลงบนโต๊ะ

“ครับ!” ลูกน้องรีบถอยออกไปจากห้องทันที ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

ดลามินีถอนหายใจ เขายกมือแตะแผลที่ด้านหลังคอด้วยสายตาแข็งกร้าว

“ให้ตายสิ… ฉันจะกำจัดเจ้าสิ่งนี้ออกไปได้ยังไง… อึก…”

แต่ทว่า ทันทีที่แววตาแห่งการต่อต้านแวบผ่าน ดลามินีก็รู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบคอเขาไว้แน่นจนหายใจไม่ออก!

เขารีบยกมือกุมลำคอ แต่ในวินาทีถัดมา ร่างกายทั้งร่างก็ชาไปหมด!

เหมือนถูกอัมพาต ดลามีร่วงจากเก้าอี้อาหารทันที เกร็งและชักกระตุกอยู่กับพื้น

“ท่านครับ!”

“คุณดลามินี!”

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงวุ่นวายจึงพุ่งเข้ามา “แย่แล้ว! ต้องเป็นลมชักแน่ๆ ไปตามหมอเร็ว!”

“ไม่ต้อง!”

แต่ก่อนที่อีกคนจะวิ่งออกไป ดลามินีก็ยกมือห้ามไว้ “ไม่ต้องไปตามหมอ ฉันไม่เป็นไร…”

“แต่ท่าน… สภาพร่างกายของท่าน”

“ไม่ต้องห่วง ออกไปเฝ้านอกห้องซะ”

ดลามีพูดอย่างอ่อนแรง แต่เด็ดขาด คนของเขาจึงออกไปด้วยสีหน้ากังวล

ตอนนี้ ดลามีทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย โดยไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน

“ปี๊บ   แจ้งเตือนภารกิจ!”

เสียงหญิงสาวกลไกอันเย็นเยียบแทรกเข้ามาในโสตประสาทของดลามี

ร่างเขาสะท้านเฮือก ความตกใจผุดขึ้นในดวงตา ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้แปลกใจกับเสียงที่ดังขึ้นกลางอากาศนี้แม้แต่น้อย

“หมายเลขเดลต้า 20220001 คุณได้รับคำสั่งจากซิกม่า05 กรุณาตรวจสอบ!”

เสียงนี้คล้ายจะกระซิบอยู่ข้างหู แต่เขากลับไม่สามารถระบุที่มาได้เลย

ดลามินีรู้ดีว่าเสียงนี้มาจากภายในสมองของเขาเอง…

“ซิกม่า05 ออกคำสั่ง: หมายเลขเดลต้า 20220001 กรุณาเริ่มต้นแผนการที่ได้ตกลงไว้!”

“ย้ำอีกครั้ง!”

“ซิกม่า05 ออกคำสั่ง…”

“ย้ำอีกครั้ง!”

“ซิกม่า05 ออกคำสั่ง…”

เสียงนั้นยังคงกล่าวซ้ำไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่มีอารมณ์ ไม่มีความลังเล มันช่างแม่นยำและไร้ชีวิตราวกับเป็นเสียงที่สังเคราะห์จากคอมพิวเตอร์

“…รับทราบแล้ว”

ดลามินีขยับริมฝีปากช้าๆ รับคำอย่างยากลำบาก.

เขารู้ดีว่าหากเพิกเฉยต่อเสียงนั้น มันก็จะยังคงดังสะท้อนในหัวของเขาต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่เพียงเท่านั้น อีกฝ่ายยังอาจลงโทษเขาทางร่างกายอีกครั้งเหมือนอย่างที่เคยทำ…

ดลามินีไม่กล้าคิดขัดขืนอีกต่อไป เขาทำได้เพียงลุกขึ้นเงียบๆ จัดเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยให้เรียบร้อย แล้วกดโทรออก

“เลย์ตันหรือ?”

“ครับ ครอบครัวของคุณขึ้นเครื่องไปวอชิงตัน อเมริกาเหนือแล้ว คุณสามารถเริ่มได้”

หลังจากดำเนินการตามคำสั่ง ดลามินีก็ปิดโทรศัพท์ แล้วนั่งจมอยู่บนโซฟา สายตาเลื่อนลอยเหมือนตกอยู่ในภวังค์…

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ที่บริเวณหอส่งไฟฟ้าทางชานเมืองของเคปทาวน์   ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อโครงข่ายแรงสูงระยะทางหลายสิบกิโลเมตร   ผืนดินก็ระเบิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน หอส่งไฟฟ้าล้มระเนระนาด สายไฟแรงสูงขาดกระจุยในทันที!

ในเวลาเดียวกัน ที่สถานีไฟฟ้าย่อยบริเวณชายขอบเมืองเคปทาวน์ก็เกิดเพลิงไหม้รุนแรง ควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลวเพลิงย้อมฟ้าให้กลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับเมฆเพลิงที่ลุกโชติช่วงกลางอากาศ

ด้วยเหตุการณ์ระเบิดต่อเนื่องนี้ เครือข่ายไฟฟ้าของเคปทาวน์ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยสว่างไสว เจิดจ้า   เมืองใหญ่อันดับสองของเรนโบว์เนชั่น   ได้จมเข้าสู่ความมืดมิดดั่งรัตติกาลนิรันดร์

…

ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่เฉินเฉินและดลามินีได้ตกลงกันไว้ล่วงหน้า

ในข้อตกลงนั้น ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ดลามินีต้องจัดการให้เฉินเฉินสามารถใช้โรงไฟฟ้า Eiffel ได้เป็นเวลาห้าวันเต็ม โดยในช่วงห้าวันนี้ ห้ามส่งไฟฟ้าแม้แต่กิโลวัตต์เดียวเข้าสู่เคปทาวน์

ในตอนแรก เรื่องนี้ดูจะเป็นไปไม่ได้เลย แม้แต่สำหรับดลามินีผู้มีเส้นสายครอบคลุมทั่วเมือง

เขาไม่สามารถต่อต้านคำสั่งจากศาลาว่าการ หรือรับมือกับแรงกดดันจากประชาชนทั้งเมืองได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกประนีประนอม

ด้วยอำนาจเครือข่ายที่เขาสั่งสมไว้ในเคปทาวน์ตลอดหลายปี เขาจึงใช้วิธีแบบเดียวกับกลุ่มต่อต้านใต้ดิน   ฝังวัตถุระเบิดไว้ใต้ดิน แล้วจุดชนวนหอส่งไฟฟ้าแรงสูงให้พังลงติดต่อกัน เพื่อทำลายเส้นทางส่งไฟจากโรงไฟฟ้าเข้าสู่ตัวเมือง

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วางใจ จึงจัดการเผาสถานีไฟฟ้าย่อยของเมืองซ้ำอีก

เพราะหากทำลายเพียงหอส่งไฟฟ้า ศาลาว่าการก็อาจเร่งซ่อมแซมได้ภายในเวลา 24 ชั่วโมง แต่ถ้าสถานีย่อยถูกทำลายด้วย การฟื้นฟูนั้นจะไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าจะใช้เวลากี่วัน

ไม่ว่าภายหลังทางเมืองจะเข้าตรวจสอบหรือซ่อมแซมอย่างไร เคปทาวน์ก็จะต้องกลับเข้าสู่สภาพดั้งเดิมแบบดึกดำบรรพ์   เมืองไร้แสงไฟ   อย่างน้อยก็สามถึงห้าวัน

และใครจะคาดคิดว่าการกระทำคล้ายการก่อการร้ายนี้ จะสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจมากมายเพียงใดให้แก่เคปทาวน์?

ความเสียหายนี้ไม่เพียงแต่กระทบต่อผลประโยชน์ของรัฐบาลเมืองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงดลามินีเอง ที่ต้องสูญเสียครั้งใหญ่ และมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกสาวถึงตัวในที่สุด

แม้กระนั้น เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

แน่นอน   สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเฉินเฉินแม้แต่น้อย

ขณะที่เมืองกำลังตกอยู่ในความโกลาหล โรงไฟฟ้า Eiffel ก็ยังคงเดินเครื่องตามปกติ แต่ ณ เวลานั้น ไม่มีใครสนใจอีกแล้วว่าโรงไฟฟ้ายังเปิดอยู่หรือไม่

และยิ่งไม่มีใครใส่ใจเลยว่า ไฟฟ้าที่ผลิตได้นั้น… กำลังไหลไปที่ไหน