บทที่ 8: หลินนั่วซี

5 นาทีต่อมา นักศึกษาที่เป่าผมเสร็จแล้ว ก็กดไลก์ให้โม่กู่อย่างไม่ต้องสงสัย

【ยอดไลก์ปัจจุบันของผู้ใช้ 1/100】

เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาโม่กู่ที่กำลังนอนแผ่หมดสภาพเล่นมือถืออยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้ง

เขาลุกขึ้นไปส่งลูกค้าพร้อมกับหนุ่มผมเหลืองที่หน้าร้าน ยังไม่ทันจะได้หันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงหนุ่มผมเหลืองตะโกนว่า:

"พี่ชาย! วันละ 200 จ่ายรายวัน!"

"มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?"

โม่กู่ดีใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย อ้าปากพูดว่า

"เอางี้ เมื่อกี้ฉันเหลือบไปเห็นป้าย 'ตัดด่วน 10 หยวน' ในร้าน นายเอาป้ายนั่นออกไปตั้งหน้าร้านก่อน"

"หา?"

"ถ้าไม่รีบฝึกฝีมือเพิ่ม เดี๋อนายเจอสถานการณ์แบบเมื่อกี้อีกจะทำยังไง? ต่อไปนี้ถ้ามีลูกค้าจะตัดทรงสกินเฮดหรือโกนหัวโล้น นายเป็นคนรับผิดชอบ ส่วนที่เหลือฉันจัดการเอง"

"อ้อ! ครับๆๆ!"

หนุ่มผมเหลืองที่ได้รับคำสั่งรีบเอาป้ายไปแขวนหน้าร้านทันที เขาย่อมเดาไม่ถึงว่า ความคิดที่แท้จริงของโม่กู่ก็คือการใช้ความได้เปรียบด้านราคาดึงดูดลูกค้าให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้ทำภารกิจให้สำเร็จโดยเร็ว

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก จนถึง 6 โมงเย็น

โม่กู่ทิ้งให้หวังเจี้ยนเฉียง หนุ่มผมเหลือง ทำความสะอาดร้านอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองก็ชิงกลับบ้านก่อน

เวลาช่วงค่ำ เขาต้องเก็บไว้ให้กับการซ้อมดนตรีและการเต้น ส่วนหวังเจี้ยนเฉียงที่ไม่มีช่างทำผมคนอื่นอยู่ด้วย ก็ได้แต่ต้องปิดร้านเลิกงานไปพร้อมกัน

เพียงแค่วันเดียว เขาก็ได้ยอดไลก์มาถึง 28 ไลก์

ต้องบอกเลยว่า ตราบใดที่ราคาถูกพอ ช่างทำผมระดับมืออาชีพ เลเวล 1 ก็สามารถมอบความสุขระดับมาสเตอร์ เลเวล 10 ให้กับลูกค้าได้

และค่าประสบการณ์คนทำงานก็เพิ่มขึ้นมา 60 แต้ม พอดีกับจำนวนที่ควรจะได้รับจากการทำงานสองอาชีพในหนึ่งวัน

พูดอีกอย่างก็คือ "แผนหมุนเวียนเงินเก็บส่วนตัว" ของโม่กู่... น่าจะสำเร็จแล้ว

เวลาผ่านไปอีกสามวัน โม่กู่ที่เพิ่งตัดผมให้ลูกค้ารายสุดท้ายเสร็จและกำลังจะกินข้าวเที่ยง ก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

【ยินดีด้วย ผู้ใช้สะสมคำชมจากลูกค้าครบ 100 ครั้งแล้ว ยืนยันจะส่งภารกิจหรือไม่?】

"ส่ง... เดี๋ยวก่อน!"

โม่กู่ที่กำลังจะกดส่งภารกิจเพื่อรับรางวัลรีบหยุดชะงักทันที

"มันแปลกๆ นะ? ภารกิจครั้งที่แล้ว พอชกมวยเสร็จมันก็ส่งภารกิจอัตโนมัติเลย แค่ถามว่าจะเปิดรับรางวัลไหม แต่ทำไมครั้งนี้ถึงมาถามว่าจะส่งภารกิจหรือไม่?"

"ไม่ชอบมาพากล ไม่ชอบมาพากล"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ โม่กู่ก็ตัดสินใจรอไปก่อน

อย่างมากก็แค่กลับบ้านไปค่อยส่งภารกิจ เขายังต้องระวังลูกไม้ของคุณระบบจ๋าไว้หน่อย

หลังอาหารเที่ยง โม่กู่เก็บป้าย "ตัดด่วน 10 หยวน" กลับเข้าร้าน แล้วเริ่มตัดผมให้ลูกค้าต่อ เมื่อเขาเป่าผมให้ลูกค้ารายที่สองเสร็จ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【ยอดไลก์ปัจจุบันของผู้ใช้ 101/100】

"เชี่ยละ? แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

โม่กู่ที่ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เริ่มครุ่นคิดในใจ

"หรือว่า... 100 ไลก์ เป็นแค่ขั้นต่ำในการทำภารกิจให้สำเร็จ ยิ่งได้เยอะ รางวัลก็ยิ่งดี?"

"ช่างครับ ผมเอาทรงนี้"

ทว่า ยังไม่ทันจะได้คิดแผนการต่อไป โม่กู่ก็ถูกลูกค้ารายใหม่ขัดจังหวะความคิด

"งั้นก็เก็บสะสมต่อไปก่อนแล้วกัน"

เขามองไปยังมือถือที่ลูกค้ายื่นให้ พลางตัดสินใจในใจว่าจะใช้นโยบาย "นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว" พร้อมกับพูดกับลูกค้าด้วยสีหน้าจริงจังว่า:

"คุณครับ ทรงนี้ ผมเกรงว่ามันจะไม่ค่อยเหมาะกับคุณนะครับ?"

"แต่ในรูปนี่มันหล่อมากเลยนะ?"

"คุณเห็นลูกค้าที่นั่งรออยู่ตรงประตูไหม เขาก็ใส่เสื้อยืดสีขาวเหมือนนายแบบในรูปเลย เขาหล่อไหมล่ะ?"

"...คุณพูดถูก คุณดูแล้วตัดให้เลยแล้วกัน!"

หลังจาก "ดึงลูกค้าที่ไม่ดูความเป็นจริงกลับมาจากหน้าผาได้อีกคน" โม่กู่ก็หยิบขวดสเปรย์มาฉีดน้ำใส่ผมของลูกค้า พลางเรียกให้หวังเจี้ยนเฉียงเอาป้าย "ตัดด่วน 10 หยวน" กลับไปแขวนไว้ที่เดิม

เวลาผ่านไปอีกสี่วัน

โม่กู่นอนมองตัวเลข 200/100 ที่ไม่ขยับเพิ่มอีกแล้วในหน้าต่างภารกิจ เขาคาดว่าน่าจะถึงขีดจำกัดสูงสุดของภารกิจแล้ว

อีกแค่สองวันเขาก็ต้องไปออดิชั่นแล้ว วันนี้ส่งภารกิจเลยดีกว่า

คิดได้ดังนั้น โม่กู่ก็กดส่งภารกิจในใจทันที

【ยินดีด้วย ผู้ใช้ทำภารกิจสำเร็จเกินเป้าหมาย ได้รับรางวัลดังต่อไปนี้】

【ค่าประสบการณ์ทั่วไป 1,000 แต้ม】

【อาชีพ 'ช่างทำผม' ได้รับการอัปเกรดเป็น 'สไตลิสต์'】

【อาชีพ 'สไตลิสต์' ได้รับการอัปเกรดเป็น ระดับมืออาชีพ เลเวล 10】

【ได้รับทักษะติดตัว: สุนทรียศาสตร์ร่างกาย】

【ความเข้าใจของผู้ใช้เกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์ร่างกายเพิ่มขึ้น】

"แค่นี้เนี่ยนะ แกเรียกนี่ว่ารางวัลที่ต้องการเร่งด่วนเหรอ? ที่งานออดิชั่นเขาก็มีสไตลิสต์มืออาชีพคอยดูแลฉันอยู่แล้วไหม? ไม่เห็นต้องใช้ฉันเลย"

เมื่อฟังรางวัลที่ระบบประกาศออกมา แล้วนึกถึงต้นทุนที่ลงแรงไป โม่กู่ก็เริ่มหัวเสีย

【ค่ารูปลักษณ์ภายนอกของผู้ใช้ +5 ถาวร】

"ฉันมันใจร้อนเอง คุณระบบจ๋าเจ๋งเป้ง!" โม่กู่ที่โดนความสุขจู่โจมอย่างกะทันหันแทบจะตะโกนออกมา "ไม่นึกเลยว่าจะมีทักษะอาชีพที่ช่วยเพิ่มค่าความหล่อแบบถาวรด้วย!"

โม่กู่ไม่ใช่ตัวละครที่มีค่าความหล่อเต็มร้อยเหมือนคนดู สำหรับเขานั้น ค่าความหล่อที่เพิ่มขึ้นทุกแต้มล้วนเป็นสิ่งที่เขาปรารถนา

และตอนนี้ ค่ารูปลักษณ์ภายนอกโดยรวมของเขาก็สูงถึง 81 คะแนนแล้ว ตามคำอธิบายของระบบ ในสภาพหน้าสดที่ไม่มีการปรุงแต่งใดๆ —— ไม่พึ่งพาเครื่องสำอาง หรือพลังแห่ง PS —— รูปลักษณ์ภายนอกระดับนี้ โดยเฉลี่ยแล้ว ใน 2 ล้านคน ถึงจะมีสักคนหนึ่ง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ โม่กู่ก็รีบลุกจากเตียงไปเปิดไฟส่องกระจกทันที

เขามองใบหน้าของตัวเองในกระจกที่ดูประณีตและคมคายขึ้นอย่างชื่นชม พลางหัวเราะ "คิกคัก" ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"ขนาดหน้าสดยังขนาดนี้ นี่ถ้าได้แต่งหน้าทำผมอีกหน่อย ฉันไม่ทะยานขึ้นฟ้าเลยเรอะ!"

เช้าวันรุ่งขึ้น โม่กู่ตื่นแต่เช้าตรู่ สวมเสื้อเชิ้ตสีพื้นเรียบๆ ที่พอดีตัว กับกางเกงยีนส์แฟชั่น ดูเรียบง่ายแต่ก็ไม่ตกเทรนด์

เขามาถึงร้านตัดผมที่ทำงาน เก็บป้าย "ตัดด่วน 10 หยวน" กลับเข้าร้าน แล้วเปิดโปรแกรมไลฟ์สดของตัวเองเพื่อเตรียมความพร้อม

เนื่องจากลูกค้าจำนวนมากไม่ชอบให้ถ่าย โม่กู่จึงลดเวลาไลฟ์สดลงอย่างมากตั้งแต่เริ่มมาเป็นช่างทำผม

วันนี้ นอกจากจะทำงานแล้ว เขายังตั้งใจว่าจะไลฟ์สดดัดผมและจัดแต่งทรงผมของตัวเองไปด้วย

เพราะพรุ่งนี้ก็ต้องไปออดิชั่นแล้ว ต้องให้กรรมการได้เห็นตัวเองในเวอร์ชันที่หล่อที่สุด

【ติ๊งต่อง】

ประตูร้านตัดผมถูกดึงเปิดออกช้าๆ หญิงสาวร่างบาง ผิวขาวสะอาดสะอ้าน หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนหนึ่งเดินเข้ามา

เธอสวมชุดกะลาสีสีขาว กระโปรงจีบสีกรมท่า ถุงเท้ายาวสีขาว และรองเท้านักเรียนหัวมน มีปอยผมสองสามเส้นตกลงมาบนหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้เธอดูสดใสและน่ารัก

"โอ้ ท่านช่างทำผมผู้สูงส่ง ในโลกอันแสนสับสนวุ่นวายนี้ ทรงผมของข้าเปรียบดั่งพายุที่บ้าคลั่ง ต้องการทักษะอันศักดิ์สิทธิ์ของท่านมาสยบโดยด่วน"

"..." x2

ทั้งหวังเจี้ยนเฉียงและโม่กู่ต่างก็รับมือไม่ทันกับกลิ่นอายความเป็นจูนิเบียวที่โชยมาปะทะจมูกอย่างกะทันหัน ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตู

"เอ๊ะ?" นี่คือคอมเมนต์ในห้องไลฟ์

"เอ๊ะ?" นี่คือเสียงชื่นชมอย่างตกตะลึงของหวังเจี้ยนเฉียง

"เอ๊ะ?" นี่คือเสียงประหลาดใจของโม่กู่ที่เจอคนรู้จัก

"ก็นึกอยู่ว่าทำไมช่วงนี้มีคนเป็นโรคจูนิเบียวเยอะจัง ที่แท้ก็ซีซีนี่เอง!" เมื่อเห็น "หลินนั่วซี" ที่หน้าประตู โม่กู่ก็รู้สึกแปลกประหลาดอย่างน่าประหลาดใจ ก่อนจะเผลอยิ้มกว้างให้เธอโดยไม่รู้ตัว

ที่เขารู้สึกแปลกๆ ก็เพราะหลินนั่วซีไม่ใช่คนที่มีตัวตนอยู่บนโลกเหมือนพ่อกับแม่ของเขา แต่เธอเป็นตัวละครสำคัญที่มีอยู่แค่บนดาวไห่หลานเท่านั้น

เป็น "คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด" ของโม่กู่

หลินนั่วซีกับโม่กู่ (ร่างเดิม) บนดาวไห่หลานรู้จักกันตอนมัธยมปลาย เพื่อไม่ให้เขาที่เป็นเด็กฝึกต้องเสียการเรียนมากเกินไป ครูจึงได้จัดให้ "หลินนั่วซี" ตัวท็อปด้านการเรียน มาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาตลอดสามปี เพื่อคอยกำกับดูแลและติวหนังสือให้โม่กู่ได้ตลอดเวลา

และในช่วงเวลานั้นเอง ที่โม่กู่ (ร่างเดิม) ได้ลิ้มรสชาติของการ "แอบรัก" เป็นครั้งแรก ราวกับมีมุมหนึ่งในหัวใจถูกจุดให้สว่างไสว อบอุ่น และเจือปนด้วยความเปรี้ยวจี๊ดเล็กๆ