ตอนที่ 16 กลุ่มโจรสลัดเวิร์ล

ในฐานะจอมพลเรืออันทรงเกียรติของกองทัพเรือ คองกลับต้องส่งสายตาแฝงนัยเพื่อสั่งงานกับลูกน้อง และลูกน้องคนนั้นก็ดันตีหน้าซื่อไม่ตอบสนองอะไรเลย เมินสายตาของผู้บังคับบัญชาแบบนี้ ถือเป็นเรื่องเสียมารยาทอย่างยิ่ง และถ้าบีบให้ผู้บังคับบัญชาต้องพูดออกมาเอง มันก็ยิ่งเสียมารยาทเข้าไปใหญ่

แต่เคนจิกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

งานช่วงหลัง ๆ ของเขาเคลียร์หมดแล้ว ไม่มีอะไรค้างคา และที่มาประชุมก็แค่นั่งฟังเฉย ๆ

“หมอนี่…”

ถ้าเคนจิไม่ได้ทำงานแบบไร้ที่ติหลังจากได้เลื่อนขั้นเป็นพลเรือเอก คองคงลุกขึ้นมาด่าโครมไปแล้ว แต่ตอนนี้ คองกลับจับผิดอะไรไม่ได้เลย และก็ไม่ใช่นิสัยเขาที่จะกล่าวหาแบบไม่มีมูล

บรรยากาศในห้องเลยค้าง ๆ อยู่ชั่วขณะ

โชคดีที่มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาช่วยคองให้หลุดจากความอึดอัด

“ฉันจะไปไล่ล่าโรเจอร์เอง!” การ์ปอาสาขึ้นมาด้วยท่าทีคึกเต็มที่

“ไม่ใช่ไปไล่ล่า… ไปจัดการความขัดแย้งระหว่างพวกมันต่างหาก…” คองยกมือกุมขมับ ส่ายหน้าอย่างหมดแรง คราวนี้เขาไม่ได้แกล้ง เขาเหนื่อยใจจริง ๆ

“ช่างเถอะ… เจ้าเป็นคนไปก็แล้วกัน การ์ป”

ในที่สุด คองก็ปาดหน้าตัวเอง ถอนหายใจแล้วโบกมือเหมือนจะยอมแพ้ ไม่แม้แต่จะหันไปมองการ์ป ถึงจะรู้ว่าทริปของการ์ปครั้งนี้ต้องบ้าบอเป็นแน่ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้

‘พูดแค่ประโยคเดียวก็จบแล้วแท้ ๆ… แม่งเอ๊ย เคนจิ!’ คองสบถในใจ ถ้าไม่ติดว่ารู้จักกันมานาน ไม่ติดว่ากำลังอยู่ในที่ประชุม และไม่ติดว่ามีคนอื่นในห้องเยอะล่ะก็… เขาคงสบถออกไปแล้วจริง ๆ

“เรื่องถัดไป” คองไม่อยากเสียเวลา จึงหยิบเอกสารอีกชุดจากโต๊ะขึ้นมา คราวนี้ เขาหันขวับไปมองเคนจิโดยตรง

“บรรณาการฟ้าโดนปล้นไปเมื่อสามวันก่อน!”

“ก่อนหน้านี้ข้าให้เจ้าเป็นคนคุ้มกันบรรณาการฟ้า แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?”

เคนจิเหลือบตามองนิดหนึ่ง ก่อนจะโบกมืออธิบาย

“ข้าส่งงานนี้ให้เซเฟอร์ไปแล้ว ถือเป็นโอกาสดีให้เขาพาลูกศิษย์ออกภาคสนาม”

“เหล่านักเรียนนั่นล้วนเป็นกำลังหลักในอนาคตของกองทัพเรือเรา!”

“ฮึ่ม! เจ้าแค่โยนงานนี่หว่า!” คองพ่นลมหายใจเย็น

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

“เรื่องนี้เจ้าต้องใส่ใจให้มากนะ พลเรือเอกชิโรจิชิ!”

“โอ้โห… เรียกตำแหน่งเต็มซะขนาดนี้ ท่าทางท่านคองจะโดนกดดันเอาเรื่องแฮะ” เคนจินึกในใจ พร้อมกับเดาออกคร่าว ๆ

คองพูดต่อ “เฮ้อ… ในบรรณาการฟ้าที่โดนปล้น มันมีสมบัติล้ำค่าสำคัญอยู่… เราจำเป็นต้องเอาคืนให้ได้!”

“สมบัติแบบไหนล่ะ ถึงกับทำให้ท่านยังเครียดขนาดนี้?” เคนจิถามกลับ

“CP9 ยังไม่ส่งรายงานละเอียดมา… แต่ข้าคาดว่าน่าจะเป็นผลปีศาจ”

เคนจิไม่ตอบ แต่ในใจเริ่มคาดเดาบางอย่าง

จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องเดายาก ผลปีศาจที่ดึงดูดความสนใจจากชนชั้นบนของรัฐบาลโลกได้นั้น… ย่อมไม่ธรรมดาแน่

เขาคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “แล้วใครเป็นคนลงมือปล้น?”

คองยื่นเอกสารมาให้ พลางอธิบายไปด้วย “กลุ่มที่ปล้นบรรณาการฟ้าคือพวกโจรสลัดเวิร์ล”

“กลุ่มโจรสลัดเวิลด์เหรอ? กัปตันพวกมันคือเบิร์นดี้ เวิลด์ ที่กำลังอาละวาดบ่อย ๆ ช่วงนี้ใช่มั้ย?” การ์ปที่กำลังกินเซ็มเบ้หูผึ่ง รีบพูดแทรกขึ้นมา

เซนโงคุก็ขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าพวกเวิลด์ปล้นประเทศไปห้าประเทศแล้วในปีนี้”

คองพยักหน้า สีหน้าหม่นลง “เด็กนี่เริ่มย่ามใจขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นกล้าปล้นบรรณาการฟ้า”

เคนจิหัวเราะเบา ๆ ‘ก็แค่บรรณาการฟ้า โดนปล้นทุกปีกี่รอบแล้ว?’

แต่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ สีหน้าก็ชะงักค้าง เพราะมีข้อความสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

[ครบหนึ่งเดือน การจัดอันดับการต่อสู้จริงสิ้นสุดลง กำลังคำนวณแต้ม…]

[คุณได้เอาชนะโจรสลัด ‘ซุปเปอร์โนว่า’ ธอร์สายฟ้าคำราม, เอาชนะโจรสลัด ‘ซุปเปอร์โนว่า’ ไคโด, เอาชนะโจรสลัด…]

[ผลการจัดอันดับ: คุณมีแต้มมากที่สุด นำหน้าอันดับสองแบบทิ้งห่าง!]

[ภารกิจหลัก: เอาชนะให้ได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของนักเรียนในการประลองจริง! - ทำเกินเป้า]

[รางวัลถูกเพิ่ม!]

[เปลี่ยนเป็น: อัปเกรดคุณสมบัติระดับต่ำสุดของคุณ 3 ขั้น!]

[กำลังมอบรางวัล…]

[ฟื้นฟูร่างกายขั้นสูง (ขาว) ถูกอัปเกรดเป็น ฟื้นฟูร่างกายขั้นสูง (น้้ำเงินอ่อน)]

[ชื่อ: เคนจิ]

[คุณสมบัติ: ฮาคิเกราะ (ม่วงพิเศษ), ฮาคิสังเกต (ม่วงเข้ม), ฮาคิราชัน (น้ำเงินเข้ม), ร่างกาย (ทองอ่อน), การต่อสู้ระยะประชิด (ม่วงอ่อน), วิชาดาบ (น้ำเงินอ่อน), พลังสัตว์ทะเล (ขาวพิเศษ), ฟื้นฟูร่างกายขั้นสูง (น้้ำเงินอ่อน)]

“คุณสมบัติ [ฟื้นฟูร่างกายขั้นสูง] อัปเกรดอีกขั้นแล้วสินะ…”

เคนจิรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

เปลี่ยนแปลงในที่นี้… คือยิ่งหนุ่มขึ้น?

“แต่แบบนี้มันแค่ร่างกายดูอ่อนวัย… หรือมีผลกับอายุขัยจริง ๆ กันแน่?”

“วันหยุดหน้าว่างเมื่อไหร่ ต้องไปถามหมอนั่นสักหน่อย…”

เคนจิสะบัดความคิด แล้วกลับมามองเอกสารตรงหน้า

ข้อมูลของกลุ่มโจรสลัดเวิร์ลนั้นละเอียดพอตัว โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับกัปตัน เบิร์นดี้ เวิลด์

เบิร์นดี้ เวิลด์ อายุ 46 ปี

ผู้ใช้ผลเอาอีก

ฉายา ผู้ทำลายล้างโลก!

“หืม… ปีที่ผ่านมาเวิลด์สร้างเรื่องไม่น้อยเลยแฮะ เด็กนี่ดูจะเริ่มใจใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทำเรื่องใหญ่ลับหลังตลอด”

“พลังสู้อาจไม่เท่าไคโด… แต่ความบ้าบิ่นนี่กินขาดเลย”

สำหรับเคนจิแล้ว โจรสลัดระดับนี้ไม่ใช่ศัตรูที่จัดการยากนัก แต่เขาก็ยังไม่อยากไปภารกิจไกลถึงขั้นนั้น เลยแค่ตอบกลับแบบกลาง ๆ ว่า “กำลังพิจารณาคนที่เหมาะสมจะรับมือกลุ่มโจรสลัดเวิร์ลอยู่”

คองก็ไม่ได้บีบคั้น หรือโยนภารกิจให้พลเรือเอกคนอื่นในที่ประชุม ความจริงคือ กำลังพลของกองทัพเรือตอนนี้ตึงสุด ๆ ทั้งโลกเต็มไปด้วยโจรสลัด เหตุปล้นชิงเกิดแทบทุกวัน พลเรือเอกแต่ละคนก็มีภารกิจของตัวเอง ไม่มีเวลาเหลือให้ไปช่วยเรื่องอื่น

กรณีนี้… ถ้าไม่นับเคนจิ คองก็ไม่มีใครให้เลือกจริง ๆ

ก่อนเลิกประชุม คองสั่งเสียงเข้ม

“ถ้าเจ้าจะเป็นคนไปไล่ล่าพวกโจรสลัดเวิร์ลเองล่ะก็… อย่าลืมเอาบรรณาการฟ้ากลับมาด้วย!”

“รอบนี้ห้ามแอบเก็บส่วยไว้เองอีกนะ…”

ยังพูดไม่ทันจบ เคนจิก็โบกมือเดินออกไปจากห้องแล้ว โดยไม่หันกลับมาแม้แต่นิด

“หึ… หมอนี่…”

คองนั่งลงอย่างหงุดหงิด แต่สีหน้าก็เริ่มผ่อนลง

“ช่างมัน… ปล่อยมันไป”

จริง ๆ แล้ว คองไม่ได้ใส่ใจบรรณาการฟ้ามากขนาดนั้น ขอแค่กำราบพวกโจรสลัดเวิร์ลได้ก็นับว่าโอเค

ส่วนส่วยที่หายไป… ก็ไม่ใช่ครั้งแรกนี่นา อย่างมากก็แค่แบกรับแรงกดดันเพิ่มอีกนิด ไม่เป็นไรอยู่แล้ว

ที่จริง… คองยังแอบหวังลึก ๆ ด้วยซ้ำ ว่าบรรณาการฟ้าชิ้นนี้ พออยู่ในมือเคนจิแล้ว… อาจจะได้ใช้งานเพื่อ “ความยุติธรรมที่แท้จริง” เสียที