ตอนที่ 3 อัปเกรด 3 ครั้ง พร้อมคุณสมบัติใหม่

ทันทีที่เคนจิหันไปยิ้ม บอร์ซาลิโน่ก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

เขารีบไม่สนอะไรทั้งสิ้น ตั้งใจจะชักเท้าหนีกลับไปทันที แต่ก็พบว่า...ขาขวาของตัวเอง “ดึงกลับไม่ได้เลย”

จนกระทั่งเขาเห็นว่า ขาขวานั้นถูก “แขนเคลือบฮาคิเกราะ” ของเคนจิจับแน่นอยู่ ฮาคิเกราะสามารถแตะตัวจริงของผู้ใช้ผลปีศาจสายโลเกียได้

วินาทีต่อมา มือขวาของเคนจิที่ว่างอยู่ก็กำหมัดแน่น แล้วเหวี่ยงเข้าใส่

บอร์ซาลิโน่ได้แต่เบิกตาโพลง มองหมัดสีดำสนิทที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในสายตา ก่อนมันจะซัดเข้าเต็มใบหน้า

ปังงงง!!

ร่างของบอร์ซาลิโน่กระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรง ปากที่เคยเบี้ยวนิด ๆ ตอนนี้ดูเหมือนจะ “หายเบี้ยว” กลับมาเป็นปกติแล้วเสียด้วยซ้ำ

ทันทีที่ร่างเขากระแทกพื้น ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วลานฝึก

แล้ว...ทั้งลานฝึกก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด การพูดคุยทั้งหมดหยุดลงในพริบตา

บอร์ซาลิโน่ คือตัวอสูรที่ทุกคนยอมรับ หลายคนถึงกับคิดว่า การเข้าโรงเรียนของเขาเป็นแค่พิธี

แต่พอได้เห็นกับตาว่า “ตัวอสูร” แบบนั้น โดนหมัดเดียวร่วงต่อหน้า ทุกคนก็เริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า “พลเรือเอก” อย่างถ่องแท้

“ต่อให้เป็นพลเรือเอกที่อ่อนแอที่สุด แต่ก็ยังเป็นพลเรือเอก!”

แม้หลายฝ่ายในทะเลจะลือกันว่าเคนจิเป็น “พลเรือเอกที่อ่อนสุดในประวัติศาสตร์” แต่ตอนนี้เหล่านักเรียนก็เข้าใจแล้วว่า...

ไม่ว่าจะอ่อนแอแค่ไหน พวกเขาก็ยังห่างจากระดับนั้นอีกไกลนัก

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

แม้ลูกศิษย์จะโดนซัดกระเด็น แต่เซเฟอร์ในฐานะครูฝึก กลับหัวเราะชอบใจ เขามองบอร์ซาลิโน่ที่หน้าทิ่มดินด้วยรอยยิ้มกว้าง

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไว้ใจพลังผลปีศาจมากเกินไป!”

“พลังผลแสงของเจ้าจะไร้ความหมายทันที ถ้าต้องเจอกับยอดฝีมือตัวจริง!”

บอร์ซาลิโน่ไม่เถียงอะไร สีหน้าเขาจริงจังขึ้น ยืนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ ดูเหมือนว่ายังอยากจะสู้ต่อ

แต่เคนจิเริ่มรู้สึกเบื่อแล้ว เขาจึงยกมือขึ้นชี้ไปทางอีกคนหนึ่งแทน

“เจ้านั่น ที่สะพายดาบใหญ่ไว้หลังแล้วทำหน้าดุ ๆ ตลอดเวลา ใช่ เจ้านั่นแหละ! เป็นทหารเรือทำไมต้องทำหน้าดุทุกวัน? ไม่กลัวเด็กมันร้องไห้รึไง? ออกมา!”

“เอาให้หมดเลย ไม่ต้องสลับกันมา มาพร้อมกันทั้งคู่เลย!”

นักเรียนรอบ ๆ คิดในใจแทบพร้อมกัน: “หา?! ดันไปเลือกอสูรอีกตัว!”

“หรือว่าพลเรือเอกเคนจิจงใจเลือกนักเรียนที่เก่งที่สุด?”

“ชู่! เบา ๆ สิ เดี๋ยวแกโดนเรียกขึ้นไปร่วมวงด้วยนะ!”

ซาคาสึกิเดินออกจากแถวแบบไม่ลังเล เหมือนเตรียมใจมานานแล้ว

ความจริงถึงเคนจิจะไม่เรียกเขา เขาก็คิดจะก้าวออกมาเองอยู่ดี

“รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน ที่ต้องจับคู่กับคนอื่นสู้”

ไกลออกไป บอร์ซาลิโน่เปล่งแสงอีกครั้ง แล้วแปรสภาพเป็นร่างแสง

พร้อมกันนั้น ซาคาสึกิก็ดึงดาบใหญ่จากหลังออกมา แล้วฟันลงมาอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ!

คมดาบเฉือนอากาศจนแสบตา แรงกดดันทำเอาคนดูบางคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

การโจมตีของซาคาสึกิเร็วมาก ดาบฟันตรงลงมายังหัวของเคนจิในชั่วพริบตา

แต่ถูก “นิ้วสองนิ้ว” ที่เคลือบฮาคิเกราะหนีบไว้กลางคมดาบได้เฉย

ทันใดนั้น เคนจิบีบมือ ใช้นิ้วคีบดาบไว้แล้วเหวี่ยงซาคาสึกิทั้งคนตามมาด้วยอย่างแรง!

ขณะเดียวกัน บอร์ซาลิโน่ที่พุ่งมาด้วยความเร็วแสง ก็ถึงตัวพอดี และโดนเตะสวนกลับด้วยขาเดียวของเคนจิ

มือของเคนจิยังไม่หยุด ดาบที่คีบไว้ในนิ้วถูกแทงเข้าหน้าอกของบอร์ซาลิโน่

อีกฝ่ายรีบก้มลงดู แล้วถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่า “ไม่ได้เคลือบฮาคิ”

แต่ยังไม่ทันดีใจจบ เคนจิก็ยกขาเตะเขาเต็มแรง จนลอยปลิวออกไป

จากนั้น เคนจิก็กำหมัดซ้ายที่เคลือบฮาคิเกราะไว้แน่น แล้วต่อยซาคาสึกิที่ลอยตามดาบมาพอดี อีกฝ่ายกระเด็นเหมือนลูกกระสุน ปักลงพื้นอีกฝั่งของลานฝึก

โครม! โครมมม!!

เสียงวัตถุกระแทกพื้นสองครั้ง ทำเอาลานฝึกสั่นสะเทือน

“แบบนี้...อสูรสองตัวนั่นสู้พลเรือเอกเคนจิไม่ได้เลย ฝีมือต่างกันคนละชั้น...”

นักเรียนที่อยู่ในสนาม ต่างก็เป็นหัวกะทิจากทั่วโลก ตอนนี้พวกเขาเห็นชัดแล้วว่า ซาคาสึกิกับบอร์ซาลิโน่ “โดนเล่น” โดยเคนจิแบบไม่มีทางสู้

การต่อสู้จะเพี้ยนไปขนาดนี้ได้ ต้องเกิดจากช่องว่างพลังที่กว้างเกินจะชดเชย

“แสดงว่าแม้แต่ ‘อสูร’ อย่างซาคาสึกิกับบอร์ซาลิโน่...ก็ยังห่างจากระดับพลเรือเอกอีกมาก!”

ความเงียบปกคลุมทั้งลานฝึกอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก พวกเขายังอยู่ในอาการช็อก

แต่เซเฟอร์กลับเดินออกมาหน้าตาเฉย แล้วกล่าวกับนักเรียน

“อย่าคิดว่าตัวเองเป็นหัวกะทิแล้วจะพิเศษ กองทัพเรือไม่เคยขาดหัวกะทิ!”

“ความพ่ายแพ้แค่ครั้งเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร! ถ้าพวกเจ้าอดทนฝึกไปเรื่อย ๆ ก็จะประสบความสำเร็จแน่นอน!”

คำพูดเด็ดขาดแต่แฝงกำลังใจเหล่านี้ ส่งผลลัพธ์ยอดเยี่ยม นักเรียนที่พอหายช็อกแล้วก็รู้สึกฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของพวกเขาแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม

ส่วนเคนจินั้น โบกมือลาเซเฟอร์ไปแล้ว เดินกลับด้วยอารมณ์ดี

แน่นอน ไม่ใช่แค่อารมณ์ดีเพราะได้ซัดไอ้หนูสองตัว

แต่เพราะเขาเห็นหน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบว่า “ภารกิจเสร็จสิ้น” แถมเป็น “เสร็จเกินเป้า” ด้วย!

[คุณได้ท้าดวลและเอาชนะนักเรียนอสูร ซาคาสึกิ + บอร์ซาลิโน่ จนชื่อเสียงของคุณดังกระหึ่มทั่วโรงเรียนทหารเรือ!]

[ภารกิจหลัก: ท้าดวลนักเรียนอสูร ซาคาสึกิ หรือ บอร์ซาลิโน่ และทำให้นักเรียนทั้งหมดชื่นชมในชื่อของคุณ   เสร็จเกินเป้า!]

“ดังในโรงเรียนมันจะไปวิเศษอะไรนักหนา! ขอรางวัลหน่อยเหอะ!”

เคนจิไม่ได้ภูมิใจอะไรกับการซัดเด็ก เขาแค่อยากรู้ว่ารางวัลคืออะไร หวังว่าจะใหญ่พอ

“เพราะระบบบอกว่า ‘เสร็จเกินเป้า’ นะ จะได้ของแถมใช่มั้ย? ...แต่รู้จักระบบนี่ดี พูดมากไว้ก่อน”

[รางวัลอัปเกรด! เปลี่ยนเป็นรางวัล ‘เสร็จเกินเป้า’]

[รางวัล: อัปเกรดคุณสมบัติที่มีอยู่ 3 ครั้งแบบสุ่ม!]

[กำลังแจกจ่ายรางวัล...]

[ร่างกาย (น้ำเงินเข้ม) → อัปเกรดเป็น ร่างกาย (ม่วงเข้ม)!]

[ร่างกาย (ม่วงเข้ม) กระตุ้นวิวัฒนาการต่อเนื่อง...]

ทันใดนั้น เคนจิรู้สึกได้ถึงพลังแปลกใหม่ ที่พุ่งออกมาจากภายในร่างกาย

เขาอายุ 66 แล้ว สำหรับคนธรรมดาในโลกนี้ อายุเท่านี้คือต้องใช้ไม้เท้าพร้อมเดินสั่น ๆ แล้ว

แม้เขาจะออกกำลังกายสม่ำเสมอ และร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไป แต่เขาก็รู้ชัดว่าร่างกายกำลังเสื่อมลงทุกวัน เพราะอายุของเขาได้เข้าสู่ช่วง “ถดถอย” อย่างไม่อาจต้านทาน

นั่นคือสาเหตุที่เขาเริ่มวางแผนเกษียณ อีกไม่กี่ปีก็สู้ไม่ไหวแน่ ถึงออกกำลังกายแค่ไหนก็ไม่พอ

แต่ตอนนี้ เมื่อคุณสมบัติ “ร่างกาย” ถูกอัปเกรดเป็นระดับใหม่ เขารู้สึกทันทีว่า “ความแก่” หายไปหมดสิ้น

เหมือนร่างกายกลับสู่วัยหนุ่ม...เต็มไปด้วยพลังที่ไม่มีวันหมด

และผลของการอัปเกรด “ร่างกาย” ยังไม่หมดแค่นั้น

เคนจิสังเกตว่า เขาได้รับคุณสมบัติใหม่เพิ่มเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

“พลังสัตว์ทะเล?”

เคนจิมองไปยังคุณสมบัติแปลก ๆ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นใหม่ในหน้าต่างระบบ พลางหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด