บทที่ 94/1 ข้าไม่แตะต้องต้องเจ้า..

ฟางจวินถอนหายใจเบา ๆ พยายามคลายความตึงเครียดแล้วบ่นว่า "ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน เดินไปเดินมาแกล้งคนให้ตกใจสนุกนักหรือไง?"

แสงไฟสลัวจากเตาผิงสะท้อนเงาใบหน้างดงามไร้ที่ติของหญิงสาวผู้หนึ่ง นางคือ อู่เม่ยเหนียง

ได้ยินฟางจวินพูดเสียงไม่สบอารมณ์ อู่เม่ยเหนียงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กัดริมฝีปาก สีหน้าดูเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ขะ…ข้าก็แค่…มาเชิญท่านไปนอนที่ห้องของข้า…"

"ว่าไงนะ?" ฟางจวินมองนางด้วยความแปลกใจ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความเขินอายหรือแสงไฟจากเตาผิง ใบหน้าอันงดงามราวนางฟ้าจึงแดงระเรื่อขึ้นมา

อู่เม่ยเหนียงยืนเกร็ง ๆ อย่างไม่รู้จะวางตัวอย่างไรนางรวบรวมความกล้าอย่างถึงที่สุดเพื่อพูดประโยคนั้นออกมา แต่เพราะความเป็นหญิงที่ต้องรักษากิริยาจึงไม่กล้าพูดซ้ำอีก

"ถ้าเป็นเพราะข้าพูดแบบนั้นไปก่อนหน้านี้ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจนะ…"

นางกลัวจะถูกเขาไล่ออกไปจากเรือน เลยยอมทำแบบนี้งั้นหรือ?

"ไม่ใช่…" อู่เม่ยเหนียงรีบปฏิเสธ

"ไม่ใช่ว่าถูกบังคับ?"

"ไม่…ข้า…ข้ายินยอมเอง…"

น้ำเสียงของอู่เม่ยเหนียงเบาราวกับเสียงยุง ใบหน้าแดงราวเลือด

หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่เชิญชายคนหนึ่งไปนอนบนเตียงของตนด้วยตนเอง ต่อให้จะเป็นสามีในนามก็ยังรู้สึกละอายเกินบรรยาย

ฟางจวินถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเตียงใส่รองเท้าอย่างลวก ๆ แล้วคว้ามือเล็กของอู่เม่ยเหนียงไว้ พลางพูดว่า "แล้วจะยืนทำอะไรอยู่อีกทำไมล่ะ ไปสิหนาวจะตายอยู่แล้ว…"

อู่เม่ยเหนียงก้มหน้า ปล่อยให้ฟางจวินจูงมือกลับไปยังห้องนอนของนาง

ในห้องไม่ได้อุ่นเท่าไร ไม่มีถ่านอยู่ในเตามีเพียงเทียนเล่มหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ไฟเทียนไหววูบตามกระแสลม

ฟางจวินพอเข้าห้องก็พุ่งตรงไปยังเตียง ถอดรองเท้าเตะปลิว แล้วก็ลื่นเข้าไปในผ้าห่มของอู่เม่ยเหนียงทันที

ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นน่ารื่นรมย์และความอบอุ่นก็โอบล้อมตัวเขาไว้ ฟางจวินถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ

"หืม? แล้วเจ้าจะยืนอยู่ทำไม รีบขึ้นเตียงมาสิ?" ฟางจวินเห็นอู่เม่ยเหนียงยังยืนนิ่งอยู่ จึงถามขึ้น

"ข้า…ข้าไม่ง่วง ท่านนอนเถิดข้านั่งก็พอแล้ว…" อู่เม่ยเหนียงพูดตะกุกตะกัก

ขึ้นเตียง?

นางยังไม่กล้า...ไม่ใช่ว่ากลัว แต่รู้สึกไม่เต็มใจ หากต้องถูกฟางจวินทำไปแบบนี้อย่างน้อยก็ควรมีสถานะชัดเจนก่อนสิ

แบบนี้มันอะไรกัน?

ฟางจวิ้นหัวเราะ "อย่าคิดมาก ข้าสาบานว่าจะไม่แตะต้องเจ้าสักนิด ข้าแค่ยืมผ้าห่มเจ้า ถ้าปล่อยให้เจ้านั่งหนาวทั้งคืนข้าก็ใจร้ายเกินไปแล้วล่ะ"

แต่อู่เม่ยเหนียงก็ยังคงส่ายหน้า ไม่ยอมขึ้นเตียง

ฟางจวินหมดทางเลือก เมื่อเห็นความฝันที่จะได้กอดอุ่น ๆ จากสาวงามอาจพังทลายเลยทำเป็นน้อยใจ

"เช่นนั้นเจ้าก็หาว่าข้าแย่งผ้าห่มเจ้าใช่หรือไม่? ได้ ข้าจะกลับไปนอนที่ห้องหนังสือก็ได้…"

พูดจบก็ทำท่าจะลุกออกจากผ้าห่ม

อู่เม่ยเหนียงตกใจ รีบเอ่ย "เช่นนั้น…เจ้าสัญญานะว่าจะไม่แตะต้องข้า?"

"แน่นอน ข้าสาบาน!"

"อืม…" อู่เม่ยเหนียงตอบเบา ๆ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะเป่าเทียนให้ดับ ห้องตกอยู่ในความมืดสนิทเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

"ชักช้าอยู่ได้ จะมาหรือไม่มา?" ฟางจวินเร่ง

"มาแล้ว…" อู่เม่ยเหนียงสูดหายใจลึกหลายครั้ง ปลอบใจตัวเองว่า "เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อสัตย์ เขาจะไม่ผิดคำพูดแน่…"

ความมืดทำให้นางรวบรวมความกล้าได้มากขึ้น เดินตัวสั่นไปถึงข้างเตียง ค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกและรองเท้าออก แต่ไม่กล้าถอดชุดชั้นในแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสผ้าห่ม

ทันใดนั้น มือกลับสัมผัสกับอีกมือหนึ่งที่อุ่นร้อน

ยังไม่ทันจะร้องออกมา มือข้างนั้นก็คว้านางไว้แน่นแล้วออกแรงดึงเข้าไป…

อู่เม่ยเหนียงร้องตกใจ ร่างบางถูกดึงเข้ามาในผ้าห่ม

ฟางจวินดึงนางเข้ามาแล้วก็กดผ้าห่มแน่น

"เจ้าบอกว่าจะไม่แตะต้องข้านะ…" อู่เม่ยเหนียงพูดอย่างไม่พอใจ

ฟางจวินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "ก็ข้ามองไม่เห็นนี่นา ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ …"

ร่างนุ่มนิ่มข้างกายหอมหวานยั่วใจ ฟางจวินอดไม่ได้ที่จะพลิกตัวใช้แขนโอบเอวเล็กของอู่เม่ยเหนียงเข้ามากอดแนบอก

"อ๊า…" อู่เม่ยเหนียงร้องเบา ๆ ก่อนจะบ่น "แล้วแบบนี้ล่ะจะว่าอย่างไร?"

"ข้าไม่ได้จับมือนะ แค่กอดเอวเองไม่นับว่าโกหกหรอกกระมัง?"

มีหญิงงามอยู่ในอ้อมแขน ฟางจวินสุขใจยิ่งนัก

แม้อู่เม่ยเหนียงจะดูผอมบาง แต่กลับอวบอิ่มน่าฟัดกลิ่นหอมจากร่างกายยิ่งทำให้ฟางจวินเคลิบเคลิ้ม

"เจ้าเจ้า…คนเจ้าเล่ห์" อู่เม่ยเหนียงบ่นพึมพำไม่ดิ้นรนขัดขืนอีก

แท้จริงแล้ว กลิ่นอายชายหนุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้นางแทบจะละลาย ร่างกายอ่อนระทวยไม่มีแรงจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

หญิงงามอยู่ในอ้อมกอด ฟางจวินวางคางบนเส้นผมนุ่มลื่น สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ราวกล้วยไม้แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

สัมผัสถึงความยืดหยุ่นของเอวบาง เขาสอดขาข้างหนึ่งไปเกี่ยวเรียวขาของนางไว้ พลางกระซิบเบา ๆ

"นอนเถิด แค่นี้จริง ๆ …"

"อืม…" อู่เม่ยเหนียงตอบเสียงเบา ก่อนจะขยับตัวนิดหน่อยซบแนบอกเขาแน่นขึ้น

คืนอันหนาวเหน็บ ไม่มีอะไรจะอบอุ่นไปกว่าหนุ่มสาวที่กอดกันแนบแน่นเช่นนี้…