บทที่ 94/2 หากเจ้าขอ…ข้าจะไม่ปฏิเสธ

กลางดึก อู่เม่ยเหนียงเข้าสู่ห้วงฝัน

ในฝันนางอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยหมอกจาง ๆ ชุดขาวบางแนบเนื้อปลิวไสวล้อสายลม บรรยากาศรอบตัวคล้ายสรวงสวรรค์…

มีเสียงดนตรีแผ่วเบาดังอยู่ไกล ๆ เสียงนั้นช่างลึกล้ำเย้ายวนราวกับเรียกให้นางเดินไปหา แต่แล้ว...เสียงนั้นกลับเปลี่ยนไปเป็นเสียงลมหายใจของบุรุษผู้หนึ่ง…

อู่เม่ยเหนียงรู้สึกว่าร่างกายตนเองถูกกอดรัดแน่นขึ้น กลิ่นอุ่น ๆ และไอร้อนที่คุ้นเคยกระตุ้นให้หัวใจเต้นแรง

ในฝัน นางเห็นเงาเลือนรางของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ใบหน้าเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อมลมหายใจรินรดบนใบหน้า กลิ่นกายของเขาทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

"อย่า…" นางพึมพำเบา ๆ

เสียงนี้ทำให้ฟางจวินที่ยังตื่นอยู่เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนเห็นริมฝีปากอวบอิ่มนั้นขยับคล้ายละเมอ

"อย่าเข้ามา…" เสียงของนางแผ่วเบาแต่เจือไปด้วยความหวั่นไหว

"ข้าจะ…โกรธนะ…"

ร่างบางพลิกตัวซุกเข้ามาแนบอกเขาแน่นกว่าเดิม หน้าอกนุ่มนิ่มเบียดแนบอกฟางจวินโดยไม่รู้ตัว

ฟางจวินรู้สึกร่างกายร้อนวูบวาบ ความอดกลั้นเริ่มสั่นคลอนแต่เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบและไร้เดียงสานั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจ

"หญิงสาวบริสุทธิ์เช่นนี้...หากข้าแตะต้องนางตอนนี้ก็ไม่ต่างจากโจรป่าเถื่อน"

ฟางจวินพยายามควบคุมจิตใจ สูดหายใจลึกสองสามครั้งก่อนจะกระชับผ้าห่มให้นาง แล้วหลับตาลงอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งรุ่งเช้า...

แสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา

อู่เม่ยเหนียงค่อย ๆ ลืมตาตื่น สติเริ่มกลับมา

สัมผัสแรกคือความอุ่นร้อนรอบกาย ร่างกายแนบชิดอยู่กับบางสิ่งที่แข็งแรงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

นางก้มมองลงไป แล้วพบว่า…แขนของฟางจวินกอดรัดเอวของนางแน่น ขาของเขายังพาดทับขานางไว้ราวกับผัวเมียที่เพิ่งผ่านค่ำคืนหวานชื่น…

"อ๊าาา!" เสียงกรีดร้องเบา ๆ ดังขึ้น

อู่เม่ยเหนียงสะบัดตัวออกอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำรีบถอยไปนั่งขอบเตียง

"เจ้า…เจ้าบอกว่าจะไม่แตะต้องข้าไม่ใช่หรือ!"

ฟางจวินสะดุ้งตื่น ลืมตาพรวด "หะ…หา? ข้าไม่ได้ทำนะ!"

"แล้วนี่มันคืออะไร!" อู่เม่ยเหนียงชี้นิ้วไปที่สภาพพัวพันกันของสองร่างที่เพิ่งแยกจาก

ฟางจวินเกาหัว เขามองนางอย่างรู้สึกผิดปนขำ "ข้านอนดิ้น เจ้าก็รู้นี่นาว่าผู้ชายบางคนนอนดิ้น…"

"แต่เจ้ากอดข้าแน่นเชียวล่ะ!"

"เช่นนั้น…ก็เพราะข้าฝันว่าเจ้าเป็นหมอนข้างนุ่ม ๆสักอันน่ะสิ!"

อู่เม่ยเหนียงอ้าปากจะเถียง แต่ก็พูดไม่ออก

"ข้าไม่ได้แตะต้องเจ้าเกินเลยใช่หรือไม่?" ฟางจวินถามอย่างจริงจัง

อู่เม่ยเหนียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหน้าแดงแล้วเบนหน้าหนี "ก็…ก็แค่กอดนิดหน่อย…"

"เห็นไหมล่ะ!" ฟางจวินยิ้มกว้าง "เจ้าก็ยังปลอดภัยดีนี่! ข้าไม่เคยผิดคำพูดหรอกนะ"

อู่เม่ยเหนียงกัดปากแน่น พูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน "เช่นนั้นคืนนี้…เจ้าจะมากอดอีกหรือไม่?"

ฟางจวินชะงัก ใจเต้นโครมคราม เขามองหญิงสาวตรงหน้าดวงตานางมีแววขัดเขินแต่ไม่ได้ปฏิเสธ

เขายิ้มเบา ๆ แล้วพูด "หากเจ้าขอ…ข้าจะไม่ปฏิเสธเลยสักคืน"