ตอนที่ 6: ไม่ใช่แค่เงินเท่านั้นที่มีค่า

ตอนที่ 6: ไม่ใช่แค่เงินเท่านั้นที่มีค่า

"ไม่ต้องห่วงน่า ถึงสีมันจะดูเด่นไปหน่อย แต่ถ้าใส่ลงไปในไวน์แดงล่ะก็ ไม่มีทางสังเกตเห็นได้เลยล่ะ"

เมื่อสังเกตเห็นความกังวลของมู่เอิน เจ้าของร้านก็อธิบายอย่างใจเย็น "แล้วเมื่อเทียบกับข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ ที่ว่ามันไม่แนบเนียนแล้ว ข้อดีของมันน่ะมีเยอะกว่ามากเลยนะ ขอแค่ดื่มเข้าไปหยดเดียว ต่อให้เป็นช้างก็ยังต้องหมดแรง ล้มพับลงกับพื้นเลยล่ะ"

ดวงตาของมู่เอินเป็นประกาย "ร้ายกาจขนาดนั้นเลย?"

"แน่นอนสิ ของดีก็ต้องราคาสูงเป็นธรรมดา ร้านข้าน่ะทำธุรกิจเล็กๆ ซื่อสัตย์ไม่หลอกลวงลูกค้าอยู่แล้ว"

เจ้าของร้านยกยอตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยื่นมือเล็กๆ ที่ขาวและเรียวเกินงามออกมาตรงหน้ามู่เอินและคนในชุดคลุมอีกคน แล้วพูดพลางยิ้มร่า "ทั้งหมดแสนสามหมื่นเอเมียร์ ไม่รับต่อรอง ไม่รับเชื่อ ขอบคุณจ้ะ"

"แสนสามหมื่น..."

มุมปากของมู่เอินกระตุกเล็กน้อย

เอเมียร์คือสกุลเงินสากลของโลกนี้ มีกำลังซื้อพอๆ กับเงินหยวนในชาติก่อนของมู่เอิน

ตอนนี้เขาจะไม่รู้ตัวได้ยังไงว่าที่เจ้าของร้านบอกว่าทำธุรกิจเล็กๆ ซื่อสัตย์ไม่หลอกลวงน่ะมันโกหกทั้งเพ ยาปลุกกำหนัดขวดเดียวที่ไหนจะขายตั้งแสนสามหมื่น!

แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้เขายังเป็นลูกชายดยุกผู้มีเงินถุงเงินถังอยู่ แค่แสนสามหมื่นยังไม่คณามือ

"จะรูดบัตรหรือจ่ายสดดีจ๊ะ?"

เจ้าของร้านถูมือเล็กๆ ของตัวเองอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย โอกาสที่จะเจอหมูสองตัวพร้อมกันแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ แน่นอนว่าเชือดได้ก็ต้องเชือด

"รูดบัตร"

มู่เอินโยนบัตรคริสตัลของตัวเองออกไปอย่างเศรษฐี บัตรคริสตัลระดับของเขามีมาตรการรักษาความลับระดับสูงมาก ดังนั้นจึงไม่กลัวว่าจะถูกเปิดเผยตัวตน

"ได้เลยจ้ะ"

เจ้าของร้านรูดเงินไปแสนสามหมื่นเอเมียร์อย่างชำนาญ แล้วก็หยิบขวดเล็กๆ อีกขวดหนึ่งมาจากชั้นวางของข้างๆ ส่งมอบให้พร้อมกับบัตรคริสตัลด้วยสองมือ

"เชิญคุณชายเดินทางโดยสวัสดิภาพนะจ๊ะ นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากทางร้าน"

"ของขวัญ? คืออะไรเหรอ?"

"แหม ก็ต้องเก็บความลับไว้หน่อยสิจ๊ะ แต่ขอแนะนำให้ใช้คู่กับขวดนั้นนะ จะได้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์เลยล่ะ"

"น่าอัศจรรย์?"

จะช่วยเพิ่มฤทธิ์ยางั้นเหรอ?

มู่เอินขมวดคิ้ว เขาไม่ค่อยมีความรู้เรื่องยาเวทมนตร์เท่าไหร่เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก ก็เลยหยิบยาสองขวดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเตรียมจะจากไป

ส่วนทางนี้ หลังจากเก็บเงินแสนสามหมื่นเอเมียร์ของมู่เอินไปแล้ว เจ้าของร้านก็หันไปมองคนในชุดคลุมอีกคน

"แล้วท่านล่ะลูกค้า จะรูดบัตรหรือจ่ายสดดี?"

"ฉันไม่มีเอเมียร์พอ และก็ไม่คิดจะจ่ายด้วยเอเมียร์"

คนในชุดคลุมพูดประโยคที่อันตรายอย่างยิ่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อได้ยินดังนั้น มู่เอินก็อดที่จะหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองคนในชุดคลุมด้วยความสงสัยไม่ได้

หรือว่าในที่อย่างตลาดมืดใต้ดินนี่ ก็ยังมีคนกล้าปล้นกันซึ่งๆ หน้าด้วยเรอะ?

"โอ๊ะยา? ความหมายของลูกค้าก็คือ..." เป็นไปตามคาด ไอเย็นเยียบเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากใต้ผ้าคลุมของเจ้าของร้าน

"ถึงจะไม่มีเงิน แต่ฉันขายข้อมูลชิ้นหนึ่งให้เธอได้"

"แสนสามหมื่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ นะ"

"ข้อมูลนี้มีค่าแสนสามหมื่นแน่นอน"

คนในชุดคลุมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เจ้าของร้าน "สำหรับบางคนแล้ว มันมีค่ามากกว่าแสนสามหมื่นเสียอีก"

"โอ๊ะ?"

แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ตอนนี้มู่เอินก็สามารถจินตนาการภาพเจ้าของร้านเลิกคิ้วอย่างสงสัยได้

"น่าสนใจดีนี่"

เจ้าของร้านรับกระดาษแผ่นนั้นมา คลี่ออก แล้วกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา มู่เอินรู้สึกราวกับว่าอากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

"โอ๊ะยา โอ๊ะยา นี่มันช่าง..."

เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมองคนในชุดคลุม ในน้ำเสียงนั้นมีความจริงจังแฝงอยู่แล้ว

"แน่ใจนะว่าข้อมูลนี้เป็นเรื่องจริง?"

"จะจริงหรือไม่จริง ด้วยความสามารถของเจ้าของร้าน ตรวจสอบนิดเดียวก็รู้แล้ว"

"...ไว้ใจข้าดีจริงๆ นะ แต่ก็อย่างที่เธอว่า ข้อมูลชิ้นนี้มีค่าแสนสามหมื่นจริงๆ"

เจ้าของร้านโยนขวดยาให้คนในชุดคลุม "เอาไปสิ มันเป็นของเธอแล้ว"

คนในชุดคลุมรับขวดยาไป ยังคงเงียบขรึมเช่นเคย ไม่ได้พูดอะไรมาก ก็หันหลังเดินจากไปทันที

เย็นชาและมีประสิทธิภาพ ราวกับเครื่องจักร

มู่เอินถึงกับยังไม่ทันได้ตั้งตัว ตามองกระดาษแผ่นนั้นอย่างสงสัยโดยไม่รู้ตัว

ข้อมูลอะไรกัน ถึงได้มีค่าตั้งแสนสามหมื่น?

"โอ๊ะยา คุณชายเองก็สนใจข้อมูลชิ้นนี้ด้วยเหรอจ๊ะ? งั้นก็ขายให้ท่านไปด้วยเลยแล้วกัน เห็นแก่ที่เราก็ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกันแล้ว ลดให้พิเศษเลย เอาแค่ราคานี้ก็พอ"

เจ้าของร้านยื่นนิ้วเรียวงามเก้านิ้วออกมา ทำท่าบอกราคา

"เก้าหมื่น?"

"แหม คุณชายช่างพูดเล่นเสียจริง เก้าหมื่นร้านข้าก็ขาดทุนย่อยยับสิจ๊ะ"

เจ้าของร้านเว้นจังหวะ แล้วพูดว่า "เก้าแสนเอเมียร์"

"..." มุมปากของมู่เอินกระตุก เขาไม่สนใจเจ้าของร้านอีกต่อไป หันหลังเดินออกไปทันที

เอาข้อมูลที่ได้มาจากการหลอกขายยาปลุกกำหนัดที่ไม่รู้ว่าต้นทุนเท่าไหร่ มาขายต่อในราคาเก้าแสนเอเมียร์

ยัยนี่มันแม่ค้าหน้าเลือดของแท้เลยนี่หว่า!

...

"โอ๊ะยา โอ๊ะยา นี่มันช่าง..."

หลังจากมู่เอินจากไป เจ้าของร้านก็ยังคงมองข้อมูลบนกระดาษแผ่นนั้นอยู่

ผ้าคลุมศีรษะที่ใช้พรางตัวถูกถอดออกไปแล้ว คิ้วเรียวบางดั่งใบหลิวเลิกสูงขึ้นราวกับถูกลมพัด

"พรุ่งนี้เดิมทีเป็นแค่งานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะของลูกชายไม่ได้ความของดยุกแคมป์เบลล์ แต่ดูเหมือนว่าแค่ปล่อยข้อมูลนี้ออกไป มันก็จะน่าสนุกขึ้นมาทันทีเลยนะ"

"เอาล่ะ จะขายให้ใครดีนะ? เจ้าชายรองน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียว เพราะพระองค์ก็เกลียดน้องสาวคนเก่งของตัวเองมาตลอด ด้วยฐานะของพระองค์แล้ว เรียกสักสองล้านก็คงไม่มากเกินไปหรอก"

"แล้วก็ยังมีไอ้เฒ่าดยุกเรย์มอนด์อีกคน ต้องสนใจมากแน่ๆ"

"โอ๊ะยายา ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ข้านี่ช่างร้ายกาจจริงๆ เลยนะ"

เจ้าของร้านเท้าคางอย่างกลุ้มใจ แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มมีเสน่ห์ที่ชวนให้ใจสั่น "แต่ก็นะ ไม่มีใครเคยบอกนี่ว่าของอย่างข้อมูลน่ะ จะขายให้แค่คนเดียวได้เท่านั้น ไม่ใช่เหรอ?"

...

"นายน้อยมู่เอิน"

มู่เอินกลับมาถึงคฤหาสน์ดยุก ก็ได้เจอกับอันที่เพิ่งกลับมาจากการจัดการธุระพอดี

"เป็นยังไงบ้าง เรื่องเมดจัดการเรียบร้อยดีไหม?"

"จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คืนนี้หัวหน้าเมดจะรีบหาคนเพิ่มทั้งคืน และก็ได้จัดตารางงานใหม่แล้ว พรุ่งนี้เรื่องคนไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่อะไรแล้วเจ้าค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว เวลากระชั้นชิดขนาดนี้ ลำบากพวกเธอจริงๆ" มู่เอินพยักหน้า

"มิได้เจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเราไม่ได้จัดเตรียมการให้ดีแต่เนิ่นๆ เอง ทำให้ท่านนายน้อยต้องลำบากใจ" อันโค้งตัวขออภัย

"ไม่ต้องขนาดนั้น นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรจะทำอยู่แล้ว"

มู่เอินโบกมือเป็นเชิงให้อันยืดตัวขึ้น

"งั้นเธอก็ไปพักผ่อนแต่เนิ่นๆ เถอะ พรุ่งนี้คงไม่มีเวลาให้พักแล้วล่ะ"

"แต่ข้ายังต้องรับใช้ท่านนายน้อย..."

"ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะที่จะต้องให้คนคอยดูแลทุกเรื่อง อีกอย่างคืนนี้ฉันก็จะพักผ่อนเร็วเหมือนกัน"

พูดจบ มู่เอินก็ไม่เปิดโอกาสให้อันได้ตอบอะไรอีก หันหลังเดินกลับไปยังห้องของตัวเองทันที

คืนนี้ให้เขาอยู่คนเดียวจะดีกว่า บาปกรรมที่เขาควรจะได้รับ ไม่ควรมีผู้บริสุทธิ์ต้องมาร่วมรับผิดชอบเพิ่มอีกคน

"..." ทว่าอันที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม กลับมองแผ่นหลังของมู่เอินที่ค่อยๆ เดินจากไป ในดวงตาของเธอมีความสงสัยที่ค้างคาอยู่ตลอดเวลา บัดนี้ยิ่งทวีความเข้มข้นและลึกล้ำมากขึ้น

"แปลกจริงๆ"

อันครุ่นคิดพลางกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งเลือดซึมออกมาจากริมฝีปาก หยดลงบนปกเสื้อชุดเมดสีขาว เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังของมู่เอินเขม็งจนกระทั่งเขาลับสายตาไป

"นายน้อยมู่เอิน...ท่านเริ่มอ่อนโยนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?"