บทที่ 183 ต่อไปงานแบบนี้ข้าจะไม่รับเด็ดขาด

บทที่ 183 ต่อไปงานแบบนี้ข้าจะไม่รับเด็ดขาด

“ขอให้ข้าสาปส่งเจ้าไปหาปู่เถอะ ถ้าสู้กันจริง ๆ แค่ขยับนิ้วเดียว ข้าก็อัดเจ้าตายได้แล้ว”

สองพี่น้องปลอมสบถในใจพร้อมกันอย่างเดือดดาล ทว่าทางสีหน้านั้นกลับไม่กล้าแสดงความขุ่นเคืองแม้แต่น้อยเพราะพวกเขากลัวโดนเตะอีก

“พวกเจ้าสองคนตามข้าเข้าไปข้างในได้แล้ว พอเข้าไปแล้วอย่าทำให้ข้าเสียหน้าเด็ดขาด เจอผู้อาวุโสก็ต้องไหว้ อย่าทำตัวเหมือนลูกกบที่ไม่เคยโผล่จากบ่อน้ำ”

เมื่อเห็นว่าสองศิษย์ไม่มีท่าทีต่อต้านอีก ผู้อาวุโสผู้นั้นก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

สองพี่น้องปลอมไม่ตอบอะไร แม้ร่างกายจะยอมจำนนแล้ว แต่วิญญาณยังคงต่อต้าน

“ให้เราทำตามคำสั่งเจ้าเรอะ? รอให้หมูบินได้ก่อนเถอะ”

“โอ้โห เงียบแต่ปากยังแข็งอยู่เรอะ? ยังกล้าเล่นท่ากับข้าอีก?”

อารมณ์ดี ๆ ของผู้อาวุโสหายวับไปในพริบตา เขาหยิบรองเท้าขึ้นมาแล้วฟาดลงบนตัวสองคนนั้นทันที

“โอ๊ย อ๊ากกกกกกกก”

เสียงกรีดร้องของพวกเขาดังกระหึ่มราวกับถูกประหาร

ถึงตอนนี้ สองพี่น้องปลอมก็ได้สาบานกับตัวเองว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายว่าภารกิจแบบนี้ต่อไปจะไม่รับอีกเด็ดขาด

ยามค่ำมาถึงในพริบตา

ภายในคฤหาสน์หรู แขกเหรื่อทั้งศิษย์อัจฉริยะและผู้อาวุโสต่างทยอยเข้าร่วมงานเลี้ยง

งานนี้จัดในพื้นที่กลางแจ้ง ที่นั่งมีจำกัดและมีเพียงผู้อาวุโสระดับสูงจากสำนักใหญ่เท่านั้นที่มีสิทธิ์นั่ง แม้แต่ศิษย์เอกชายหญิงก็ไม่มีเกียรติพอจะได้นั่ง

แม้จะเรียกว่างานเลี้ยงแต่เอาเข้าจริงมันก็คืองานโชว์พาวระดับชาติ

หากสำนักใดสนิทกันก็ผลัดกันยกยอปอปั้นซึ่งกันและกัน เอาให้หน้าบานกันทั้งสองฝ่าย

หากไม่สนิทก็แข่งขันกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง แม้จะไม่ถึงกับฟาดฟันกัน แต่แรงกดดันก็ลอยตลบอบอวล

“ทุกท่านขอความเงียบด้วย”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่นั่งประธาน เป็นเสียงกังวานหนักแน่นเสริมด้วยพลังวิญญาณ

เพียงคำเดียวบรรยากาศในงานก็พลันเงียบงันเพราะคนที่เอ่ยคำนี้มิใช่ใครอื่นแต่เป็นเย่เยว่เจิน เจ้าสำนักกุยหยวนแห่งเมืองหยวนอี้ ระดับพลังมหาวิญญาณขั้นสูงสุด (เทียบเท่าระดับ 149) และยังเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของทั้งเมือง ไม่มีใครกล้าขัด

“วันนี้พวกท่านให้เกียรติมางานของข้า ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก เมื่อครู่ข้าได้หารือกับผู้อาวุโสจากลัทธิสิบบรรพชนและสำนักอื่น ๆ แล้ว มีความเห็นตรงกันว่าจะจัดการประลองขึ้นหนึ่งรอบ ผู้ชนะอันดับหนึ่งจะได้รับรางวัลใหญ่ แต่ขอย้ำให้ชัดว่าประลองแบบรู้มือ อย่าให้ถึงขั้นบาดหมางกัน” เย่เยว่เจินเอ่ยอย่างสุภาพ

พูดให้สวยหรู แต่ใครก็รู้ว่าเขาอยากโชว์พลังของสำนักตัวเองให้สำนักอื่นเห็นชัด ๆ

บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายต่างพึมพำด่าในใจ ‘อยากโชว์พาวก็พูดตรง ๆ เถอะ จะอ้อมโลกทำไม?’

แต่ไม่มีใครกล้าขัดเพราะใครเผลอลบหลู่คนใหญ่คนโตแบบนี้ ต่อไปไม่ต้องหวังตั้งสำนักหรือเปิดหน้าทางการอีกเลย

แล้วงานก็เข้าสู่ช่วงเฟ้นหาผู้เข้าแข่งขัน เสียงอึกทึกดังไปทั่ว บรรดาสำนักต่างงัดเอาศิษย์เก่งที่สุดของตนมา ไม่มีใครอยากเสียหน้าต่อหน้าผู้อื่น

อีกมุมหนึ่งของงาน บุรุษชุดดำยืนเงียบอยู่เพียงลำพัง ไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มใด

“ท่านพี่ เป็นศิษย์สำนักไหนหรือ?”

ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเดินนำเหล่าสหายเข้ามาหาด้วยความเบื่อหน่ายจากการรอก็หาเรื่องเล่นสนุก

บุรุษชุดดำไม่ตอบแม้แต่น้อย เขาเพียงหลับตานั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบงัน

“หืม เจ้านี่หยิ่งนักนะ”

ชายหนุ่มเปลี่ยนสรรพนามอย่างหยาบคายทันทีเพียงเพราะอีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม

นั่นแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นพวกอวดดีในสำนักแน่แท้

เดิมทีเขาเพียงอยากหาเด็กสำนักเล็ก ๆ มาไถทรัพย์ เห็นบุรุษชุดดำยืนคนเดียวในมุมแถมยังใส่ชุดคลุมดำทั้งตัวก็เข้าใจผิดว่าเป็นพวกขี้ขลาดไม่กล้าเจอหน้าคน

แต่บุรุษชุดดำก็ยังคงนิ่ง ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามอง

“หาเรื่องตายหรือไง?”

ชายหนุ่มผู้นั้นจึงเหวี่ยงมือลงหมายจะสั่งสอน แต่ยังไม่ทันแตะตัวดี บุรุษชุดดำก็ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ สายตาเพียงแว็บเดียวก็ทำให้แขนของอีกฝ่ายขาดสะบั้น เลือดพุ่งทะลักราวน้ำพุ

“อ๊ากกกกกก แขนข้า”

ชายหนุ่มร้องลั่น วิ่งพล่านไปมาด้วยความเจ็บปวด

“ศิษย์พี่”

ลูกน้องที่ตามมาเห็นเหตุการณ์ถึงกับตัวแข็งเหมือนหิน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโต้กลับได้โหดถึงเพียงนี้

เสียงกรีดร้องดังลั่นจนทุกคนในงานต้องหันมามอง แม้แต่ศิษย์เอกของลัทธิสิบบรรพชนและเจ้าสำนักเย่เยว่เจินเองก็ยังอดหรี่ตามองไม่ได้

“ศิษย์ข้า?”

ผู้อาวุโสของสำนักชายหนุ่มคนนั้นเห็นเข้าก็รีบบินมา หยุดเลือดให้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ศิษย์ข้า?”

“อาจารย์ ฆ่ามัน ฆ่ามันให้ข้า”

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ร้องด้วยความเจ็บแค้น

“วางใจเถิด ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง”

ผู้อาวุโสคนนั้นชักพลังเตรียมใช้วิชายุทธ์ ทว่ายังไม่ทันเรียกพลังสำเร็จ ศีรษะของเขาก็ปลิวหลุดออกจากบ่า

“ฮึ่ย”

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบทิศ ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะลงมือฆ่าจริงโดยไม่กระพริบตา สังหารได้ไร้ปรานีเช่นนี้จะต้องฆ่าคนมานับไม่ถ้วนแน่

เหล่าผู้อาวุโสของสำนักนั้นเบิกตากว้างด้วยความโกรธจัด

แต่ยังไม่ทันได้กล่าวอะไร หัวของพวกเขาก็หลุดตามกันไปหมด

พริบตาเดียวผู้บริหารระดับสูงของสำนักนั้นตายเรียบไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

“น่าสนใจดีนี่”

แตกต่างจากสีหน้าตกใจของสำนักอื่น เหล่าศิษย์เอกชายหญิงของลัทธิสิบบรรพชนกลับนิ่งสงบ

เพราะหากจะพูดกันตามตรง พวกเขาเองก็สามารถฆ่าผู้อาวุโสเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายเพียงแค่พวกเขาไม่เห็นความจำเป็น

“พลังไม่เลวเลยนะ”

ศิษย์เอกชายผู้หนึ่งร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพูดขึ้นเพียงมองก็รู้ว่าเป็นสายฝึกกายโดยเฉพาะ

“หืม คิดจะขึ้นไปประลองกับเขาหรือ?”

ศิษย์อีกคนถามด้วยรอยยิ้มเพราะชายกล้ามผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องชอบหาเรื่องต่อสู้แทบทุกวัน

“แน่นอน เจอผู้แข็งแกร่งก็ต้องวัดฝีมือหน่อย ไม่งั้นจะเรียกว่าชีวิตได้อย่างไร?”

ชายกล้ามพูดพลางหัวเราะลั่น สำหรับเขาแล้วหากชีวิตไม่มีการต่อสู้ก็เหมือนตายไปแล้ว

“ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา พวกเจ้าไม่มีทางสู้เขาได้”

จู่ ๆ ผู้อาวุโสระดับสูงของลัทธิสิบบรรพชนคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้น

“ว่าไงนะ?”

ศิษย์เอกชายหญิงทั้งหมดต่างหันมามองอย่างงุนงง พวกเขาไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“อย่าสงสัยในคำพูดข้า ข้าบอกว่าสู้ไม่ได้ก็คือสู้ไม่ได้”

ผู้อาวุโสผู้นั้นย้ำอีกครั้ง เสียงเรียบแต่แน่นหนัก

‘สิ่งที่พวกเจ้ามองไม่ออก ข้านั้นมองทะลุหมดแล้ว’