บทที่ 175 จะคุยอะไรต่ออีก?

บทที่ 175 จะคุยอะไรต่ออีก?

“มีอยู่สองวิธี” เอ๋อร์โก่วตอบทันที

“วิธีแรกคือใช้พลังวิญญาณปราบพลังวิญญาณ แวมไพร์พวกนี้ชอบวาดภาพ เจ้าก็แค่วาดภาพที่แย่กว่าพวกมันให้ได้ แย่กว่าจนมันรับไม่ไหว เท่านั้นกลไกก็จะหยุดทำงานเอง”

“ผ่าน ๆ ๆ วิธีบ้าอะไรกันเนี่ย?” เสี่ยวไป๋รีบโบกมือรัว “ข้าทำไม่ได้หรอกวาดแย่กว่าพวกมันน่ะ”

ระดับความนามธรรมของภาพที่แวมไพร์วาดนั้นทะลุจักรวาล เสี่ยวไป๋ขอสารภาพตามตรงว่าเขายังไม่ถึงขั้นนั้น

“อีกวิธีคือเจ้ารื้อซากโบราณนี้ทิ้งทั้งหมดซะ” เอ๋อร์โก่วเพิ่งพูดจบ

“โครมมม” เสียงระเบิดกึกก้องก็ดังขึ้นทันที เสี่ยวไป๋ลงมือแล้ว

เขาย่ำเท้าลงกับพื้นเบา ๆ แค่ครั้งเดียวพื้นดินก็ปรากฏรอยร้าวขนาดมหึมา แผ่กระจายออกไปไม่หยุดยั้งจนถึงจุดหนึ่งก็บึ้ม ระเบิดลงอย่างรุนแรง แผ่นดินเดิมกลายเป็นหลุมลึกหลายร้อยจั้ง ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในพริบตา

ศิษย์เอกไป๋กับพวกถูกเสี่ยวไป๋ใช้พลังวิญญาณพยุงไว้กลางอากาศจึงไม่ถูกลูกหลงและได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์

เสี่ยวไป๋เหยียบอยู่กลางอากาศ แล้วก็ย่ำเท้าอีกครั้งเหนือฟ้า พลังวิญญาณสีเขียวอันเป็นเอกลักษณ์ของเทพเจ้าผู้สร้างโลกก็รวมตัวกัน ณ ใจกลางหลุมกลายเป็นวังน้ำวนเล็ก ๆ สีเขียว

“สร้างสรรค์” เสี่ยวไป๋พึมพำในใจ แล้วเลือกสภาพภูมิประเทศขึ้นมาหนึ่งแบบ หลุมยักษ์ก็กลายสภาพเป็นป่าดงดิบเขียวชอุ่มในทันทีเหมือนกับว่าป่านี้มีอยู่เดิมแล้วเป็นแสนปี

ท่าไม้ตายนี้ทำเอาศิษย์เอกไป๋พวกนั้นแทบหงายหลัง ไม่ใช่เพราะหลุมที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นั้น แต่มหัศจรรย์อยู่ที่ตอนเสี่ยวไป๋สร้าง ทุกคนเกิดมาจนโตยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แม้แต่ในตำราก็ยังไม่มีจารึกไว้เลย

สร้างชีวิตขึ้นมาด้วยมือเปล่านี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?

ระดับความลึกลับของเสี่ยวไป๋ในสายตาของทุกคนตอนนี้แตะขอบฟ้า

“เรียบร้อย ออกเดินทางกันเถอะ” เสี่ยวไป๋วางทุกคนลงบนพื้น แล้วโบกมือพาเอ๋อร์โก่วกับพวกบินจากไปทันที ภารกิจยังมีอยู่มาก เวลารอใครไม่ไหว

หลังเสี่ยวไป๋จากไป ฝูงชนก็เริ่มถกเถียงกันว่าเขาเป็นใคร เรียกได้ว่ากลายเป็นหัวข้อฮอตอันดับหนึ่งในกลุ่มไปแล้ว

“เฮ้อ น่าเสียดายนัก ทำไมท่านผู้นั้นถึงเลือกเจ้าชายชุดดำ? แถมไอ้หมอนั่นยังกล้าปฏิเสธอีก โอกาสงามแบบนี้กลับไม่คว้าไว้ เสียดาย เสียดายจริง ๆ” ชายคนหนึ่งถึงกับทุบอก

“นั่นสิ นั่นสิ” หลายคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย คนระดับนั้นจะรับเป็นศิษย์ทั้งทียังกล้าปฏิเสธ ต้องมีมาตรฐานสูงแค่ไหนกันแน่?

“ท่านผู้นั้นเป็นใครกันแน่?”

“ไม่รู้”

“แล้วเขาชื่ออะไร?”

“ไม่รู้”

“แล้วเขาจะไปที่ไหนต่อ? ดูเหมือนจะเร่งรีบมาก”

“ไม่รู้”

ฝูงชนพากันสลายตัวอย่างห่อเหี่ยว ถามอะไรไม่มีใครตอบได้สักอย่าง แล้วจะนั่งคุยอะไรต่ออีก?

ณ ป่าแห่งหนึ่งในแผ่นดินจงโจว

ป่าแห่งนี้ดูคล้ายกับป่าไท่ซ่างที่เสี่ยวไป๋เคยมาเมื่อตอนแรก เข้ามายังจงโจว ต้นไม้สูงเสียดฟ้าขึ้นเรียงราย หนาแน่นเขียวขจี งดงามประหนึ่งแดนสวรรค์ ที่สำคัญคือสงบเงียบจนผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงสัตว์ร้ายหรือสัตว์ป่าธรรมดา

กระทั่งมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเข้ามาความเงียบนั้นจึงถูกทำลาย

“ฮ่าก…ฮ่าก…” เสียงหอบหายใจดังลั่นไปทั่วผืนป่า

เด็กหนุ่มวัยราวสิบห้าหรือสิบหกปี บาดเจ็บสาหัส ทุกย่างก้าวที่ก้าวไปล้วนทิ้งคราบเลือดสดไว้เบื้องหลัง น่าขนลุกยิ่งนัก

วัยนี้ควรเป็นวัยแห่งความสุข สดใสและเริ่มต้นชีวิต แต่ในตัวเขาไม่มีสิ่งนั้นหลงเหลือแม้แต่น้อย

“ซักวันข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด” เด็กหนุ่มพึมพำอย่างยากเย็น น้ำเสียงแผ่วเบาเพราะร่างกายอ่อนแรง แต่ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่และความอาฆาตที่ล้นทะลัก

“แกร๊ก” เสียงบางอย่างแตกหักคล้ายแก้ว เด็กหนุ่มยกมือขวาขึ้นดู เห็นแต่เศษคริสตัลละเอียด

คริสตัลนี้ทำจากวัสดุเดียวกับที่ชายชุดดำใช้ก่อนหน้านี้

“สุดท้ายก็เป็นเจ้าที่ช่วยข้าไว้อีกจนได้” เขายิ้มเศร้า ความรู้สึกโดดเดี่ยวฉายชัด

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าในชีวิตนี้จะมีเจ้าสิ่งเดียวที่เป็นมิตรกับข้า ช่างน่าขันนัก” เขาบรรจงเก็บเศษคริสตัลลงในถุงผ้าพิเศษ นี่คือสิ่งเดียวที่เขาไว้ใจได้ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี

“โชคดีที่ก่อนหน้านี้ข้าตั้งจุดเคลื่อนย้ายของคริสตัลไว้ในป่าอันร่มเย็นแห่งนี้ ไม่เช่นนั้น ต่อให้ข้ามีชีวิตอีกพันครั้งก็คงไม่พอใช้” เขาพึมพำในใจ

ป่าอันร่มเย็นนี้ถือเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดที่เขารู้จัก ไม่มีอสูรร้าย ไม่มีสัตว์ดุร้ายเพราะธรรมชาติในที่นี้มีพลังคุ้มครองอยู่จึงเหมาะกับคนธรรมดาอย่างเขาอย่างยิ่ง

“เป้าหมายต่อไปคือมีชีวิตรอด” เด็กหนุ่มกำหนดเป้าหมายในใจอย่างแน่วแน่อีกครั้ง หากอยู่ในสถานการณ์เช่นเขา ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีแรงผลักก็ยากจะก้าวไปข้างหน้าและสำหรับเขาเป้าหมายนั้นคือการล้างแค้น

เขาหาที่โล่งบริเวณพื้นดินแห้ง ๆ แล้วเริ่มก่อไฟจากนั้นก็ออกไปหาใบไม้และสมุนไพรที่ใช้ห้ามเลือดมาบดผสม

“ช่างน่าขันนัก ข้ามีพรสวรรค์ล้นฟ้ากลับไม่มีวาสนาได้ฝึกบำเพ็ญ เจ้าประทานให้ข้าทั้งสถานะคุณชายแห่งตระกูลใหญ่ ประทานพรสวรรค์อันหาที่เปรียบมิได้ แต่สุดท้ายกลับให้ร่างที่ไม่อาจฝึกปรือ ฟ้าดินเอ๋ย ไยจึงทำกับข้าเช่นนี้?” เขาคิดในใจพลางทายาบนแผลของตนเอง

ทันทีที่ยาแตะลงบนผิว เด็กหนุ่มก็ส่งเสียงครางต่ำนั่นเพราะยานี้แม้จะมีฤทธิ์ดีแต่ก็แสบยิ่งนักโดยทั่วไปคนธรรมดาโดนเข้าไปถึงขั้นสลบ แต่เขากลับทนได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะความเจ็บปวดนั้นเขาชินแล้ว

เขาค่อย ๆ ทายาครบทุกแผลก็เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าร่างกายตนเองแทบไม่เหลือส่วนไหนที่ไม่ถูกทำร้าย

“ออกเดินทาง” เขาพึมพำหลังจากจัดการตัวเองเสร็จ นี่คือก้าวแรกสู่หนทางแห่งการล้างแค้น แม้ไร้พลังบำเพ็ญ แต่เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาไม่กลัวตาย เขากลัวเพียงสิ่งเดียวคือกลัวตัวเองยอมแพ้

แต่พอเขาพลันยืนขึ้น

“ฟิ้วววว” แสงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งตรงมาจากฟากฟ้ามุ่งตรงเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว