บทที่ 171 อะไรนะ ลานขยะ?

บทที่ 171 อะไรนะ ลานขยะ?

“[ติง ระบบตรวจพบบุคคลที่สามารถรับเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรงได้จึงกระตุ้นภารกิจหลักแบบแตกแขนง]

[ชื่อภารกิจ: รับบุคคลแปลกหน้าที่อยู่ในห้องนี้เป็นศิษย์สืบทอดโดยตรง]

[รางวัลภารกิจ: ไม่มี]

[บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: ไม่มี]”

“ติง” เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นในทันทีเพราะคำแจ้งเตือนจากระบบโผล่ขึ้นมาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทำเอาเสี่ยวไป๋ตกใจจนสะดุ้งและชักมือกลับโดยอัตโนมัติ ฝาบนและล่างของหีบจึงกระแทกกันอย่างจัง เกิดเสียงกึกก้องสะท้อนทั่วห้อง

ชายชุดดำเงยหน้ามามองโดยสัญชาตญาณ เสี่ยวไป๋รีบอธิบายว่า “แค่...แค่เผลอมือไปหน่อย”

ชายชุดดำไม่ได้กล่าวอันใดเพิ่มเติม ยังคงก้มหน้าค้นหาสิ่งที่ตนต้องการต่อไป

“ให้ตายสิ ระบบเจ้าจงใจแน่ ๆ เลยใช่ไหม?” เสี่ยวไป๋เห็นว่าชายชุดดำไม่ใส่ใจก็รีบหันไปซัดระบบทันที

“ข้าจงใจอะไรล่ะ? มันเป็นฟังก์ชันอัตโนมัติของซอฟต์แวร์ เมื่อพบเป้าหมายที่สามารถรับเป็นศิษย์ได้ มันก็จะส่งภารกิจออกมาโดยตรง ข้าไม่ได้ควบคุมอะไรเลยนะ” ระบบปัดความรับผิดชอบโดยสิ้นเชิง ทำเสียงงัวเงียราวกับแค่อยากนอนอย่างสงบ

“เวรเอ๊ย” เสี่ยวไป๋แทบจะกุมขมับ เอาใครไม่เอา ดันให้เขาไปรับน้ำแข็งก้อนหนึ่งมาเป็นศิษย์

ถึงชายชุดดำผู้นี้จะเย็นชาราวกับน้ำแข็ง แต่ด้วยความที่สำนักของเขากำลังขาดแคลนคนอย่างหนักถึงอยากจะบ่นก็ต้องกลืนคำลงท้องไปก่อน ในเมื่อน้ำแข็งก็มีวันละลายได้เช่นกัน

“ไอ้หนุ่ม เจ้าคงไตไม่ดีนักล่ะสิ แค่เปิดหีบยังทำของหลุดมือ” เอ๋อร์โก่วมองเสี่ยวไป๋เงอะงะด้วยสีหน้าเพลิดเพลิน

“ฮ่า ๆ ๆ ใช่เลย ข้าไตไม่ดีจริง ๆ เดี๋ยวจะจับเจ้าต้มซุปสุนัขกินเสียเลย” เสี่ยวไป๋ยิ้มอบอุ่นให้เขาอย่างดุดัน “สหายรัก ข้าเลี้ยงเจ้ามาตั้งนาน ถึงคราวเจ้าต้องตอบแทนข้าแล้วล่ะ”

“อาจารย์ ข้าพบหยกวิญญาณแล้ว” เสียงเรียกของหนานกงอวิ๋นม่อและจางชื่อเกอดังมาจากอีกฟากของห้อง พวกเขากำลังค้นหาหยกวิญญาณกันอย่างขะมักเขม้นทั่วตำหนักใหญ่ ในที่สุดก็พบคลังที่ซ่อนอยู่

“มาแล้ว ๆ” เสี่ยวไป๋กับเอ๋อร์โก่วหยุดทะเลาะกันทันที รีบพุ่งไปสมทบกับสองคนนั้น

ที่ที่พวกเขาพบว่ามีหยกวิญญาณมากมายคือคลังลับแห่งหนึ่ง แต่พอเสี่ยวไป๋เห็นกลับรู้สึกว่ามันเหมือนลานขยะมากกว่า

ถึงจะรู้สึกแปลกประหลาด แต่เสี่ยวไป๋กับเอ๋อร์โก่วก็ยังกระโดดลงไปจนได้เพราะโลกแฟนตาซีย่อมเต็มไปด้วยสิ่งเหลือเชื่อ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

ตัวอย่างเช่น หลุมเบ้อเริ่มเบื้องหน้าที่ดูคล้ายหลุมขยะนั้นแท้จริงอาจเป็นห้องลับก็ได้

เสี่ยวไป๋เหยียบย่ำบนหยกวิญญาณที่เรียงแน่นหนาใต้เท้าแล้วถอนใจเบา ๆ “มีเงินมันดีจริง ๆ หยกวิญญาณพวกนี้คงพอให้อีกสองสามเดือนกินหรูอยู่ดีได้สบาย”

ค่าอาหารของกลุ่มพวกเขานั้นสูงเสียจนน่าตกใจ เอาแค่เครื่องคั้นน้ำผลไม้ก็พอ จะเสี่ยวไป๋คนเดียวก็ดื่มไปเป็นสิบ ๆ แก้ว แก้วละ 1,000 หยกวิญญาณชั้นกลาง ใครบ้างจะจ่ายไหว?

“แต่ที่นี่มันเหมือนลานขยะชัด ๆ” เอ๋อร์โก่วขมวดคิ้ว กล่าวเสียงต่ำ สุนัขเทพอย่างเขามีประสาทรับกลิ่นไวกว่าใครในกลุ่มมากนัก กลิ่นบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้สึก เขากลับจับได้ทันที

“ไร้สาระ เห็นไม่ออกหรือว่านี่คือห้องลับ?” เสี่ยวไป๋เตะตูดมันเบา ๆ “ข้าเพิ่งพูดไปเอง เจ้ายังจะขัดอีกหรือ?”

“แล้วพวกเสื้อผ้าขาด ๆ นั่นล่ะ?” เอ๋อร์โก่วเหล่ตามองพร้อมยกอุ้งเท้าชี้ไปทางกองเสื้อผ้าขาดวิ่นตรงมุมห้อง

“อาจจะตอนขนย้ายหยกเผลอไปเกี่ยวจนขาด แล้วก็ลืมทิ้งไว้มั้ง” เสี่ยวไป๋ตอบหน้าตาย

เอ๋อร์โก่วมองเสี่ยวไป๋อย่างสมเพชในใจ นี่มันโม้แบบไม่อายฟ้าดินเลยนะ ขนย้ายหยกด้วยมือหรือไง? แล้วรอยขาดตรงหลังต้นขานั่นจะอธิบายยังไง?

มันชี้ไปอีกมุมหนึ่งแล้วถามต่อ “แล้วเจ้าจะว่าอย่างไรกับกองเปลือกผลไม้กับเมล็ดผลไม้นั่น?”

เปลือกกับเมล็ดนั้นกระจัดกระจายไปทั่ว ไม่มีระเบียบแบบแผนแม้แต่น้อย ใครเห็นก็รู้ว่าโยนทิ้งแบบส่งเดช

“ให้ตายสิ เปลือกผลไม้พวกนี้อยู่มาหลายแสนปีแล้วยังไม่เน่า? มันลบล้างกฎธรรมชาติเลยนะเว้ย” เสี่ยวไป๋คำรามในใจ ถึงจะไม่พอใจ แต่ภายนอกยังคงรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ “แล้วไงล่ะ? ขนหยกเหนื่อย ๆ จะกินผลไม้ดับกระหายไม่ได้เลยหรือไง?”

เอ๋อร์โก่วแทบยอมแพ้ในความเพ้อเจ้อของเสี่ยวไป๋ คนผู้นี้แต่งเรื่องเก่งกว่านักเล่านิทานเสียอีก

ยังไม่ทันจะถามต่อ แผ่นดินเหนือหัวก็สั่นสะเทือนรุนแรง

“เหวอ อะไรฟะเนี่ย” เสี่ยวไป๋รีบเก็บหยกวิญญาณทั้งหมดใส่แหวนมิติทันที “นั่นเงินค่าข้าวนะโว้ย ต้องเก็บให้ดี”

“ใครจะไปรู้ ออกไปดูก่อน” เอ๋อร์โก่วตอบพลางพุ่งทะยานออกไป เสี่ยวไป๋และคนอื่น ๆ ก็บินตามมาติด ๆ

ณ ตำหนักหลัก ชายชุดดำเปิดฝาโลงสุดท้ายแล้วก็ยังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ

“ดูท่าคงต้องไปยังตำแหน่งแท้จริงของซากแล้วกระมัง แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลารวบรวมข้อมูลอีกแล้ว” เขาพึมพำในใจ ‘หรือว่าข้าจะไร้บุญวาสนากับสายเลือดนั้นจริง ๆ?’

ทันใดนั้น แผ่นดินก็สะเทือนอย่างรุนแรง

จากนั้นในชั่วพริบตาเดียว ทุกสิ่งภายในซากโบราณก็อันตรธานหายไปไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านรวมถึงโลงดำทั้งหลายด้วย

มันราวกับความฝันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหน้ายังเห็นทุกสิ่งอยู่ดี ๆ พริบตาต่อมากลับเหลือเพียงที่ว่างเปล่า

เมื่อเสี่ยวไป๋พวกเขากระโดดขึ้นจากหลุมก็ต้องตะลึงงันกับภาพตรงหน้า

“มารดามันเถอะ ซากโบราณยังแสดงมายากลได้ด้วยเรอะ?” เสี่ยวไป๋แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เมื่อครู่ยังมีผนังโบราณเต็มไปหมด ตอนนี้กลับกลายเป็นลานโล่ง

หนานกงอวิ๋นม่อกับจางชื่อเกอถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงอย่างยิ่งเพราะพวกเขาไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน แม้แต่ในตำราโบราณก็ไม่มีบันทึกไว้

ในขณะที่คนอื่นตะลึงตาค้าง เอ๋อร์โก่วกลับยืนสงบนิ่งเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“เรื่องแบบนี้ปกติมาก ที่พวกเจ้าไม่เคยเจอเพราะอยู่แค่ในโลกชั้นต่ำเท่านั้น แต่ในโลกชั้นสูง พวกซากโบราณแบบนี้จะมีโครงสร้างแบ่งส่วน

เมื่อซากโบราณส่วนนอกเปิดใช้งานจนถึงจุดหนึ่ง ซากแท้จริงก็จะเริ่มเผยตัวและพอถึงเวลานั้นซากส่วนนอกก็จะหายวับไป”

“งั้นเจ้ารู้ไหมว่าตำแหน่งแท้จริงของซากอยู่ไหน?” เสี่ยวไป๋ถามอย่างสนอกสนใจ พักนี้เขารู้สึกว่าหลังจากกินอิ่มแล้วไปเที่ยวเรื่อยเปื่อยก็สนุกดีเหมือนกัน ดีกว่าหลงไปหลงมาแบบไร้จุดหมาย

หากนักยุทธ์คนอื่นได้ยินประโยคนี้คงพร้อมใจกันสาปแช่งว่า “เที่ยวบ้านเจ้าเถอะ”

“ไม่รู้” เอ๋อร์โก่วตอบเสียงเรียบ “ข้าไม่ใช่ยันต์แผนที่ จะไปรู้ได้ยังไงกันเล่า?”