บทที่ 16 ในที่สุดก็ได้กินข้าวเสียที

บทที่ 16 ในที่สุดก็ได้กินข้าวเสียที

หลังจัดการสร้างยันต์หยกปกป้องชีวิตเรียบร้อย เสี่ยวไป๋ก็หันไปยิ้มอ่อนโยนพลางกล่าวกับหลิวจื่อซีว่า

“หนูน้อย เราเพิ่งพบกันครั้งแรก ข้ายังไม่รู้จะมอบสิ่งใดให้เจ้า ของเล็กน้อยนี้จงรับไว้เถิด หากเจ้าตกอยู่ในอันตราย ข้าย่อมไปถึงโดยพลัน”

ว่าพลางก็หยิบยันต์หยกปกป้องชีวิตออกมาจากแหวนมิติ แล้วใช้พลังวิญญาณส่งไปยังมือของหลิวจื่อซี

“ยันต์หยกป้องกันตัว?” หลิวจื่อซีอ้าปากน้อย ๆ ด้วยความตกใจ เหล่าผู้คนรอบด้านก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

เพราะวัตถุเช่นนี้สร้างยากยิ่ง ยากยิ่งกว่ายาก ต้องเป็นผู้ที่มีพลังถึงระดับราชาวิญญาณหรือสูงกว่าจึงจะสร้างได้และแม้แต่ราชาวิญญาณยังต้องใช้เวลานับปีในการผลิตแค่หนึ่งใบ อีกทั้งยังเสี่ยงต่อการบาดเจ็บถึงต้นกำเนิด

“ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้” หลิวจื่อซีรีบยื่นคืน

“เจ้าคือว่าที่ภรรยาของศิษย์ข้า สิ่งเล็กน้อยเท่านี้นับว่าอะไร?” เสี่ยวไป๋โบกมือเบา ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จื่อซี รับไว้เถิด นี่คือความหวังดีของท่านอาจารย์” หนานกงอวิ๋นม่อยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เขาเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าอาจารย์ผู้นี้ไม่ธรรมดา ไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่ได้จริง ๆ

หลิวจื่อซีจึงรับยันต์หยกไว้ในที่สุด เสี่ยวไป๋เองก็ลอบโล่งใจอยู่ลึก ๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำของแบบนี้ หากล้มเหลวมีหวังเสียหน้าไม่น้อย

เดิมทีเสี่ยวไป๋คิดว่าหลิวจื่อซีและพรรคพวกจะอยู่ร่วมรับประทานอาหาร ทว่าอีกฝ่ายกล่าวว่าจะรีบกลับไปรายงานเรื่องราวให้กับหัวหน้าตระกูลและผู้อาวุโสทราบจึงพากันจากไป

ก่อนพวกเขาออกเดินทาง เสี่ยวไป๋ก็ไม่ลืมถามเกี่ยวกับพรสวรรค์และระดับพลังของเฉินกวงอวี่ไว้ด้วย

จากนั้นคณะของโรงประมูลอวิ๋นหลิง ตระกูลตงฟางและตระกูลจั่วชิวก็ทยอยล่ำลาออกจากจวนหนานกง

“ในที่สุดก็ได้กินข้าวแล้ว” เสี่ยวไป๋กับระบบพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แค่จะกินข้าวแต่ละครั้งต้องผ่านสารพัดปัญหา

เนื่องจากหนานกงอวิ๋นม่อเป็นศิษย์ของเสี่ยวไป๋ เขาจึงร่วมโต๊ะอาหารด้วย

และพอกินเข้าไปเท่านั้นแหละ เสี่ยวไป๋กับระบบถึงกับตกใจ หนานกงอวิ๋นม่อกินเก่งยิ่งนักเกือบไล่ทันเสี่ยวไป๋เสียด้วยซ้ำ

ระบบถึงกับบ่นว่า “ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันจะมาอยู่บ้านเดียวกันได้หรือ?”

“เจ้านั่นแหละที่กินเก่งที่สุด ข้ากับอวิ๋นม่อกินรวมกันยังไม่เท่าเจ้ากินคนเดียวเลย” เสี่ยวไป๋กล่าวตามตรง

หลังมื้ออาหารจบลง เสี่ยวไป๋ก็พาหนานกงอวิ๋นม่อไปยังเนินเขาหลังเรือนของเขาพร้อมแจ้งหนานกงเสวียนกับผู้อาวุโสทั้งหลายว่าจะฝึกสอนศิษย์ ห้ามผู้ใดรบกวน

หนานกงเสวียนรีบแจ้งคำสั่งแก่ทั้งตระกูล ห้ามเด็ดขาดมิให้ใครเข้าใกล้บริเวณบ้านของหนานกงอวิ๋นม่อ

พร้อมกันนั้นก็เร่งเรียกช่างมาซ่อมแซมเรือนรับรองที่เสี่ยวไป๋เคยทำลายจนราบ ล่าสุดโชคดีหน่อยที่มีแค่ตำหนักใหญ่เสียหาย เขาเดินสั่งงานไปก็บ่นไปว่า “แข็งแกร่งเกินต้านจริง ๆ”

ด้านเสี่ยวไป๋

“อวิ๋นม่อ เจ้าฝึกตามเคล็ดวิชาที่ข้ามอบให้เถิด เคล็ดวิชานี้พลิกฟ้าดลสวรรค์นอกจากจะเร่งความเร็วในการฝึกฝนอย่างมหาศาลแล้ว ยังเหมาะกับผู้ที่มีพลังต่ำเช่นเจ้าเพราะสามารถฝึกได้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่อ่อนล้าเพราะฉะนั้นเวลาในการฝึก เจ้าจัดการตามสะดวก” เสี่ยวไป๋ยืนพิงมือไว้ด้านหลัง เส้นผมพลิ้วไหวตามสายลม แผ่รัศมีผู้เฒ่าผู้ทรงธรรม

ที่จริงเสี่ยวไป๋เองก็อยากสั่งสอนศิษย์อย่างจริงจัง แต่มันทำไม่ได้เพราะเขาเกิดมาพร้อมความไร้เทียมทาน ไม่มีโอกาสเรียนรู้การฝึกขั้นพื้นฐานเลย จะให้เขาสอนยังไงล่ะ?

โชคดีที่หนานกงอวิ๋นม่อเป็นเด็กซื่อสัตย์

“ขอรับ ท่านอาจารย์ ศิษย์จะไม่ทำให้ท่านต้องขายหน้าเด็ดขาด” หนานกงอวิ๋นม่อกล่าวอย่างเคารพสุดหัวใจ ในใจเขาเชื่อมั่นเต็มที่ว่า อาจารย์คือผู้ที่ถูกต้องเสมอ

“อืม วันนี้เจ้าลองฝึกเคล็ดวิชาและวิชายุทธ์ที่ข้ามอบให้ก่อน หากมีปัญหาที่ไม่เข้าใจค่อยมาเอ่ยถามข้า วันพรุ่งนี้ข้าจะออกไปเสาะหาสมุนไพรเพื่อปรุงโอสถเร่งฝึกฝนและเสริมรากฐานให้เจ้า อีกทั้งจะหาเคล็ดวิชายุทธ์มาให้ด้วยเพราะของที่ข้ามีอยู่ล้วนแต่เป็นระดับสูง ไม่มีของพื้นฐานเลย” เสี่ยวไป๋กล่าวอย่างมั่นใจ ก็ระบบมันไม่มีของระดับต่ำจะให้เขาทำอย่างไรได้เล่า

“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” หนานกงอวิ๋นม่อค้อมกายอย่างนอบน้อม

จากนั้นเสี่ยวไป๋ก็ฝากยันต์หยกป้องกันตัวไว้อีกชิ้นก่อนจะจากไป เผื่อเกิดเรื่องผิดพลาดในระหว่างที่ศิษย์ฝึกฝน

เมื่อเสี่ยวไป๋จากไป หนานกงอวิ๋นม่อก็นั่งขัดสมาธิลงทันที เริ่มฝึกฝนโดยไม่รีรออีกต่อไป

เพราะเขาไม่ต้องการให้เสี่ยวไป๋ หนานกงเสวียนหรือหนานกงหลิวอวิ๋นต้องผิดหวังอีก จากวันนี้ไปเขาจะพิสูจน์ตัวเองให้เห็น

หนานกงอวิ๋นม่อ ตะโกนก้องอยู่ในใจ

ณ แคว้นหิมะอวิ๋น ภายในเขตพระราชฐานอันโอ่อ่าโอฬาร วังหลวงประดับด้วยทองคำอร่าม สลักลวดลายวิจิตรถักทอด้วยพลังวิญญาณแนบแน่นไปตามผนังทุกผืน

ลึกเข้าไปด้านใน บนบัลลังก์มังกรมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ สีหน้าขรึมเครียด ท่วงท่าทรงอำนาจ รัศมีแผ่ออกมาอย่างเงียบงัน

เบื้องล่างของเขาคือบุรุษและสตรีวัยกลางคนสองคน นั่งประสานมืออย่างสำรวม สีหน้ากลับเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

กลางท้องพระโรง เหล่าผู้ติดตามและขุนนางต่างคุกเข่าแน่นขนัด กลั้นลมหายใจจนแทบหายใจไม่ออก

ด้านหน้าสุด มีร่างของชายหนุ่มนอนอยู่บนแคร่ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ข้างหลังเขาคือเหล่าทหารองครักษ์ที่กำลังคุกเข่า ศีรษะแนบพื้น

เสียงเย็นเยียบของชายชราบนบัลลังก์มังกรดังขึ้น กรีดแทงเข้าไปถึงหัวใจทุกคนในท้องพระโรง

“ว่ามา เรื่องมันเป็นอย่างไร?”

ชายผู้นี้คือเฉินเหวินปู่แท้ ๆ ของเฉินกวงอวี่คืออดีตจักรพรรดิแห่งแคว้นหิมะอวิ๋น ปัจจุบันคือไท่ซ่างหวงพลังฝีมืออยู่ในระดับราชาวิญญาณขั้นสูงสุด ผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งแคว้น

บุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านล่างก็คือเฉินเอี้ยนบิดาของเฉินกวงอวี่ จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ผู้มีพลังระดับราชาวิญญาณขั้นหนึ่ง เป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งในรุ่นเดียวกัน

ส่วนสตรีข้าง ๆ ก็คือจางซินฮองเฮาแห่งแคว้น พลังถึงขั้นสุดของแม่ทัพวิญญาณเช่นกัน

เหตุการณ์เริ่มต้นเพียงชั่วครู่ก่อนหน้านี้ ขณะทั้งสามกำลังหารือราชกิจ ทหารองครักษ์ก็บุกเข้ามาอย่างเร่งร้อน เดิมทีทั้งเฉินเหวินและเฉินเอี้ยนกำลังจะดุด่าว่ากล่าว แต่แล้วก็เห็นว่าพวกเขาแบกเฉินกวงอวี่บุตรชายคนเดียวเข้ามาในสภาพปางตาย กระดูกแทบทุกส่วนแหลกละเอียด หากไม่ใช่ว่ายังพูดได้ก็คงถูกเข้าใจว่าเสียชีวิตไปแล้ว

ความโกรธระเบิดขึ้นทันที

ใครจะไม่โมโห เฉินกวงอวี่คือรัชทายาทเพียงหนึ่งเดียวของราชวงศ์อีกทั้งพรสวรรค์นับว่าสูงลิ่วเป็นเพียงคนเดียวที่ทาบรัศมีหนานกงอวิ๋นม่อได้ อายุเพียงยี่สิบก็สามารถฝ่าด่านกลายเป็นนักรบได้สำเร็จถือเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์

และยิ่งกว่านั้นการที่มีคนกล้าลงมือกับเขาในอาณาเขตของราชสำนักนั้นเท่ากับเป็นการตบหน้าราชวงศ์โดยแท้

“กราบทูลไท่ซ่างหวง...เป็น...เป็นฝีมือของตระกูลหนานกง” ทหารองครักษ์ตัวสั่น เสียงสั่นเทา

“เหลวไหล พวกมันกล้ารึ?” เฉินเหวินคำรามก้อง

“เป็น...เป็นอาจารย์ของหนานกงอวิ๋นม่อ...เป็นเขาที่ลงมือขอรับ” ทหารก้มหน้ายิ่งกว่าเดิม

“อาจารย์ของเจ้าขยะอย่างหนานกงอวิ๋นม่อ? ผู้ใดกัน?” เฉินเหวินมีแววสงสัยในดวงตา

“ไม่ทราบชื่อขอรับ แต่ทุกคนเรียกเขาว่าผู้อาวุโสเสี่ยว”

“ไร้สาระ แล้วผู้อาวุโสฟ่านเล่า? เหตุใดไม่มารายงาน?” เฉินเอี้ยนทุบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา น้ำเสียงบันดาลโทสะ

“ผู้อาวุโสฟ่าน...เขา...ถูกผู้อาวุโสเสี่ยวผู้นั้นสังหารแล้วขอรับ...” ทหารพูดตะกุกตะกัก

“เพ้อเจ้อ เจ้าคิดจะหลอกข้าเรอะ? ผู้ที่สามารถฆ่าผู้อาวุโสฟ่านได้ในแคว้นหิมะอวิ๋นมีแค่ไม่กี่คนในแผ่นดิน ชื่อเสี่ยวไม่มีอยู่ในรายชื่อเลย” เฉินเหวินฟาดโต๊ะจนแตกกระจาย

“พวกเราไม่ได้โกหกขอรับ...เขาคือราชาวิญญาณ...ผู้อาวุโสฟ่านโดนซัดเพียงหมัดเดียวก็หมดท่า...” ทหารกล่าวเสียงเครือ

“ราชาวิญญาณรึ?” เฉินเหวินหรี่ตาเย็นเยียบ “แคว้นเรามีราชาวิญญาณเพียงสามคน...สองคนนั่งอยู่ที่นี่ อีกคนข้าให้คนจับตาอยู่ที่ตระกูลหลิวมิใช่หรือ? เจ้าบอกข้ามาว่าเป็นใครกันแน่?”

จางซินคำรามเสียงเย็นจากนั้นฝ่ามือเดียวก็ซัดทหารลอยกระเด็นไปกระแทกผนังอย่างรุนแรงถึงกับหายใจติดขัด แต่ไม่ถึงกับสิ้นใจเพราะเขายังมีคำถามอีกมากที่ต้องถามให้รู้ความจริง