ตอนที่ 5: ประลองธนู

"สารเลว! เจ้ากล้าตีแม่ทัพผู้นี้รึ!"

ซ่างกวนไท่หลางกุมใบหน้าของตนเองด้วยความเดือดดาล!

เหล่าทหารของกองพันลาดตระเวนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็แทบไม่เชื่อสายตา!

ในอดีตฉินอวี่นั้นนอบน้อมแม้กระทั่งกับบ่าวรับใช้ในจวนอัครเสนาบดี เมื่ออยู่ต่อหน้าซ่างกวนไท่หลางก็ไม่ต่างอะไรกับข้ารับใช้คนหนึ่ง!

แต่วันนี้เขากลับเก่งกาจขึ้นมา และกล้าลงมือตบหน้าซ่างกวนไท่หลาง!

เพียะ!

ฉินอวี่ยกมือขึ้นตบเขาอีกครั้ง

"ทำไม? องค์ชายผู้นี้จะเฆี่ยนตีเจ้าไม่ได้รึ?"

ฉินอวี่มองซ่างกวนไท่หลางด้วยสายตาดูแคลน

ข้าไม่ใช่ไอ้ตัวประจบสอพลอคนเดิมที่ตายไปแล้ว และข้าจะไม่มีวันตามใจซ่างกวนไท่หลางอีก

ข้าจะโบยเจ้าให้ตาย แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ในเมื่อข้าคือองค์ชาย!

"เจ้าเศษขยะ! รนหาที่ตาย!"

ซ่างกวนไท่หลางเดือดดาลในทันทีและยกมือขึ้นหมายจะสั่งสอนฉินอวี่!

"บังอาจ! ผู้ใดกล้าส่งเสียงดังในกองพันลาดตระเวน?"

เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะและหน้ากากสีแดงเลือด มันคือยมทูตสังหารแห่งต้าเหลียง, มังกรโลหิต!

เมื่อซ่างกวนไท่หลางเห็นมังกรโลหิต สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพพลางกล่าว

"ข้าขอคารวะท่านแม่ทัพมังกรโลหิต!"

"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?"

มังกรโลหิตเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ท่านแม่ทัพ! องค์ชายพยายามจะยึดคันธนูเหล็กดำของข้า และข้ากำลังพยายามใช้เหตุผลกับพระองค์"

ซ่างกวนไท่หลางรีบอธิบาย

ฉินอวี่เหลือบมองซ่างกวนไท่หลางอย่างเย็นชาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"คันธนูเหล็กดำเป็นหนึ่งในอาวุธที่ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าเหลียงทรงใช้ มันคือสัญลักษณ์ขององค์รัชทายาทแห่งต้าเหลียง แต่เจ้ากลับบอกว่ามันเป็นของเจ้า ดูเหมือนว่าตระกูลซ่างกวนคงจะมีใจคิดกบฏมานานแล้วสินะ!"

"เจ้าใส่ร้ายข้า! ตระกูลซ่างกวนของข้าภักดีต่อต้าเหลียง และไม่เคยมีความคิดไม่ซื่อเลยแม้แต่น้อย!"

"คันธนูเหล็กดำนี้ องค์รัชทายาทเป็นผู้มอบให้ข้าด้วยพระองค์เอง ตอนนี้การจะเอามันกลับไปง่ายๆ นั้นไม่มีทาง! มาประลองยิงธนูกับข้าสิ หากเจ้าชนะ ข้าจะคืนคันธนูเหล็กดำให้!"

ซ่างกวนไท่หลางกัดฟันกล่าวอย่างโกรธเคือง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

"ได้สิ มาประลองยิงเป้ากัน ใครยิงถูกเป้าที่ไกลที่สุดได้ ถือว่าเป็นผู้ชนะ!"

ฉินอวี่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถยิงสิ่งมีชีวิตได้ แต่ถ้าเป็นการยิงเป้านิ่ง มันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยสำหรับคนยุคใหม่ที่ทะลุมิติมาอย่างเขา!

"ตกลง! ตามนี้! หากองค์ชายแพ้ ก็อย่าได้คิดทวงคืนคันธนูเหล็กดำอีกตลอดไป!"

ซ่างกวนไท่หลางมองฉินอวี่แล้วกล่าวอย่างประชดประชัน

มังกรโลหิตมองฉินอวี่ราวกับมองคนโง่

ซ่างกวนไท่หลางเชี่ยวชาญการยิงธนูบนหลังม้าที่สุด ด้วยคันธนูธรรมดา เขาสามารถยิงถูกเป้าได้จากระยะร้อยก้าว หากถือคันธนูเหล็กดำ ซ่างกวนไท่หลางสามารถยิงถูกเป้าได้ไกลถึงสองร้อยก้าว!

การที่ฉินอวี่จะมาประลองยิงธนูกับซ่างกวนไท่หลาง จะต่างอะไรกับการยกคันธนูเหล็กดำให้เขาไปเปล่าๆ?

"ทุกคนแยกย้าย!"

ซ่างกวนไท่หลางหันไปตะโกนใส่เหล่าทหารที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานฝึกยุทธ์

ทหารทั้งหมดถอยออกไปด้านข้าง ซ่างกวนไท่หลางชี้ไปที่ชายคนหนึ่งแล้วกล่าวเสียงดัง

"นำเป้าไปวางไว้ที่ระยะห้าร้อยก้าว วันนี้ ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าเห็นถึงพลังของคันธนูเหล็กดำนี้!"

จากนั้น ทหารที่ถูกซ่างกวนไท่หลางเอ่ยชื่อก็หยิบเป้าขึ้นมาแล้วรีบวิ่งไปวางไว้ที่ระยะห้าร้อยก้าว ซ่างกวนไท่หลางเดินไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ ง้างคันธนูเหล็กดำจนสุดสาย แล้วยิงลูกธนูออกไปในครั้งเดียว!

ฟิ้ว!

ลูกธนูพุ่งไปยังเป้าด้วยความเร็วสูงยิ่งยวด และปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ!

"ยอดเยี่ยม!"

"นี่มันระยะห้าร้อยก้าวนะ! คันธนูธรรมดายิงได้ไกลสุดแค่สองร้อยก้าวเท่านั้น คันธนูเหล็กดำสมแล้วที่เป็นสุดยอดคันธนูล้ำค่าแห่งใต้หล้า!"

"การจะง้างคันธนูเหล็กดำได้นั้น ต้องมีพละกำลังแขนอย่างน้อยสองร้อยกิโลกรัม แต่แม่ทัพซ่างกวนกลับสามารถง้างมันได้จนสุดสาย พละกำลังแขนของเขาน่าทึ่งอย่างแท้จริง!"

...

ซ่างกวนไท่หลางยิงถูกเป้า เรียกเสียงเชียร์จากเหล่าทหาร ทำให้เขายิ่งทระนงตนมากขึ้น

มังกรโลหิตมองไปยังฉินอวี่แล้วกล่าว

"องค์ชาย ถึงตาของท่านแล้ว! แต่ว่า ท่านคงจะยกคันธนูเหล็กดำนี้ไม่ไหว ข้ามีคันธนูหยกขาวอยู่ที่นี่ สามารถให้ท่านยืมได้!"

จากนั้น มังกรโลหิตก็สั่งให้คนนำคันธนูที่แกะสลักอย่างประณีตและประดับด้วยหยกขาวออกมาจากกระโจมทหารของเขาแล้วส่งให้ฉินอวี่ เมื่อเทียบกับคันธนูเหล็กดำแล้ว มันดูเล็กและบอบบางมาก

"ข้าขอลองคันธนูก่อนได้หรือไม่?"

ฉินอวี่มองมังกรโลหิตแล้วเอ่ยถาม

"ได้!"

มังกรโลหิตตอบอย่างเย็นชา

ฉินอวี่เดินไปข้างหน้าพร้อมคันธนู หยิบลูกธนูขนนกจากทหารที่อยู่ข้างๆ พาดขึ้นบนสายแล้วดึง ด้วยพละกำลังของเขา เขาสามารถง้างคันธนูหยกขาวได้จนสุดสายอย่างยากลำบาก!

ฉินอวี่ถือคันธนูในแนวราบ ลูกธนูก็พุ่งตรงออกไปและปักลงบนพื้น พลาดเป้า!

ใบหน้าของซ่างกวนไท่หลางเต็มไปด้วยความดูถูก และเหล่าทหารก็ถอนหายใจอย่างผิดหวัง

ฉินอวี่มองคันธนูหยกขาวในมือด้วยความประหลาดใจ เพราะเมื่อดูจากจุดที่ลูกธนูตก มันอยู่ห่างจากเขาราวสองร้อยก้าว!

นี่คือระยะที่ต้องใช้คันธนูห้าศิลา*ชั้นดีที่สุดจึงจะทำได้! (*หน่วยวัดความแรงของคันธนูโบราณ)

ไม่เคยคิดเลยว่าคันธนูเล็กๆ ที่ข้าสามารถง้างได้สุดสายจะยิงได้ไกลถึงเพียงนี้!

จากนั้น ฉินอวี่ก็พาดลูกธนูขึ้นอีกครั้ง ปรับมุม แล้วยิงมันขึ้นไปบนท้องฟ้า!