บทที่ 359 จับกระต่าย

โจวอี้หมินเอ่ยขึ้นว่า “เครื่องในอย่าเพิ่งทิ้ง ลองเอาไปวางล่อดูสิ บางทีอาจมีสัตว์ป่าอื่นๆมาติดกับแล้วพวกเราก็จะได้ล่าเพิ่มอีก”

โจวต้าหมิงและคนอื่นๆดวงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ายังมีวิธีการล่าสัตว์แบบนี้

“ลุงสิบหก ไม่เสียแรงที่เป็นคนฉลาดที่สุดในหมู่บ้านเลย!” โจวต้าหมิงชูนิ้วโป้งชมเชย

โจวต้าหรงหยิบเอาเครื่องในกระต่ายที่เพิ่งทิ้งลงพื้นขึ้นมาจากนั้นเดินไปหาจุดที่เหมาะสมแล้วนำมันวางไว้ หวังว่ารอสักพักอาจจะมีอะไรติดกับ

เมื่อจัดการกับกระต่ายป่าเสร็จแล้วพวกเขาก็เริ่มก่อไฟ โชคดีที่ตอนนี้มีไม้ขีดไฟไม่ต้องลำบากจุดไฟด้วยวิธีขุดไม้ให้ติดไฟ ไม่เช่นนั้นก็คงต้องใช้เวลานานจนไม่รู้ว่าจะสำเร็จเมื่อไหร่

พวกเขาเริ่มจากการเก็บใบไม้แห้งมากองไว้ใต้กองฟืน โจวต้าหมิงจุดไม้ขีดไฟขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ใบไม้แห้งจากนั้นไฟก็เริ่มติด

เพราะอากาศแห้งทำให้เปลวไฟลุกลามไปที่กองฟืนได้อย่างรวดเร็ว

โจวต้าหมิงใช้ไม้ยาวเสียบเข้าไปตั้งแต่หัวกระต่ายจนถึงหาง แทงทะลุทั้งตัว จากนั้นนำกระต่ายมาวางย่างบนกองไฟ

เพื่อให้กระต่ายได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง พวกเขาต้องหมุนไม้เสียบให้สม่ำเสมอแต่ด้วยน้ำหนักของกระต่ายป่าที่หนักหลายกิโลการหมุนไปนานๆก็เริ่มทำให้เมื่อยล้า

โจวอี้หมินสังเกตเห็นปัญหานี้จึงเสนอขึ้นว่า “ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ไปหาไม้มาสองสามท่อนมาเถอะ”

แม้ว่าโจวต้าหรงจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่เขาก็ทำตามอย่างว่าง่ายไม่นานก็กลับมาพร้อมกับไม้หลายท่อน

“ลุงสิบหก ไม้ที่ต้องการได้มาแล้ว”

โจวอี้หมินมองดูไม้ที่กองอยู่บนพื้นก่อนจะรับขวานจากมือของโจวต้าหมิง ไม้บางท่อนยาวเกินไปเขาจึงวางลงกับพื้นแล้วทำเครื่องหมายให้มีความยาวเท่ากัน

จากนั้นเขาตัดส่วนที่เกินออกไปเมื่อได้ไม้ที่มีความยาวเท่ากันแล้วเขาก็นำไม้เหล่านั้นมาปักไขว้กันลงดินแล้วใช้ขวานตอกให้ลึกลงไปเพื่อความมั่นคง

ไม่นานนักโจวอี้หมินก็สร้างโครงไม้สำหรับหมุนย่างเสร็จเรียบร้อย

“เอากระต่ายวางบนโครงนี้เลย จะได้ไม่ต้องหมุนให้ลำบาก”

โจวต้าหมิงและพวกได้ยินดังนั้นก็ทำตามทันทีพอวางกระต่ายลงบนโครงแล้วหมุนดูก็พบว่ามันหมุนได้ลื่นขึ้นมากแค่ใช้มือข้างเดียวก็หมุนได้สบาย

แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ต้องออกแรงหมุนจนเมื่อยล้า

“ลุงสิบหก! ท่านเก่งเกินไปแล้ว! นี่มีอะไรที่ท่านไม่รู้บ้างไหม?” โจวต้าหรงพูดด้วยความตื่นเต้นมองโจวอี้หมินด้วยสายตาชื่นชม เมื่อเห็นสายตาของโจวต้าหรง โจวอี้หมินก็อดคิดไปถึงพวกแฟนคลับคลั่งไคล้ในยุคหลังไม่ได้ แฟนคลับที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อไอดอลของพวกเขา

แค่คิดก็รู้สึกขนลุกจนเย็นวาบไปทั้งตัว

เวลาค่อยๆผ่านไปกลิ่นหอมของเนื้อกระต่ายย่างก็ลอยฟุ้งขึ้นเรื่อยๆจนทุกคนอดไม่ได้ต้องกลืนน้ำลาย

ถ้าไม่ใช่เพราะอากาศหนาวขนาดนี้ น้ำลายคงไหลยืดเป็นทางแล้วแน่ๆ

โจวต้าหรงที่หิวอยู่แล้วยิ่งทนทุกข์หนักเข้าไปอีกเมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างแต่ยังไม่สามารถกินได้

ไม่นานนัก เสียง “โกร๊ก… โกร๊ก…” ก็ดังขึ้นจากท้องของเขาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้โจวต้าหรงไม่ได้รู้สึกเขินอายอีกต่อไปแล้วเพราะความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับกระต่ายย่างตรงหน้า

โจวต้าหมิงยังคงพลิกกระต่ายย่างต่อไปแม้ว่าเขาเองก็อยากกินมากแต่กระต่ายยังไม่สุกดี

“ต้าหมิง อีกนานแค่ไหนกว่าจะได้กิน? ฉันหิวจนทนไม่ไหวแล้ว” ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“ใช่เลย!”

“น้ำลายฉันแทบจะไหลเป็นทางแล้ว”

โจวต้าหมิงตอบกลับว่า “อีกไม่นาน ประมาณสิบนาทีก็น่าจะใช้ได้แล้ว”

โจวอี้หมินเองก็ได้กลิ่นหอมของกระต่ายย่างเขายอมรับเลยว่าอาหารที่มาจากธรรมชาติแท้ๆโดยไม่มีการเติมแต่งอะไรนั้น กลิ่นหอมและรสชาติก็ดีไปตามธรรมชาติแตกต่างจากอาหารหลายอย่างในยุคหลังที่ผ่านกระบวนการปรุงแต่งด้วยเทคโนโลยีและสารเติมแต่งมากมาย

ยกตัวอย่างเช่น น้ำซุปเข้มข้นแบบดั้งเดิม ที่ต้องใช้วัตถุดิบหลายชนิดและใช้เวลาตุ๋นนานหลายชั่วโมงกว่าจะได้รสชาติที่สมบูรณ์แบบ แต่ในยุคหลังกลับมีสารเติมแต่งที่สามารถทำให้น้ำเปล่าธรรมดากลายเป็นน้ำซุปเข้มข้นได้ภายในพริบตา หากไม่ใช่คนที่รู้จริงก็คงแยกไม่ออก

หรือแม้แต่พวกอาหารสำเร็จรูปที่ถูกเตรียมล่วงหน้าไว้หมดแล้วพอถึงเวลาจะเสิร์ฟก็แค่เอาไปอุ่นในน้ำร้อนไม่ถึงห้านาทีก็พร้อมเสิร์ฟได้เลย

สิบนาทีนี้เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของโจวต้าหรงและพวกพ้อง

เมื่อถึงเวลาโจวต้าหมิงก็หยิบกระต่ายย่างออกจากกองไฟ “สุกแล้ว กินได้เลย!”

พูดจบก็ไม่รอช้าแม้จะร้อนจนลวกมือเขาก็ฉีกขากระต่ายออกมาแล้วยื่นให้โจวอี้หมิน “ลุงสิบหก ท่านกินก่อนเลย!”

โจวอี้หมินไม่ได้เกรงใจรับขากระต่ายมาแล้วเริ่มกินทันที

เมื่อโจวต้าหรงและคนอื่นๆเห็นว่าโจวอี้หมินเริ่มกินแล้วพวกเขาก็ไม่รอช้ารีบหยิบมากินกันบ้าง

“ถ้ามีเหล้าสักหน่อยก็คงจะดี” โจวต้าหมิงพูดขึ้นระหว่างที่เคี้ยวเนื้อกระต่ายย่าง

เหล้าในช่วงเวลานี้เป็นของล้ำค่ามากเพราะผลผลิตทางการเกษตรลดลงทำให้ต้นทุนการผลิตเหล้าสูงขึ้นจากที่คนทั่วไปดื่มได้ยากอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งกลายเป็นของหายากขึ้นไปอีก

เพียงแค่สิบกว่านาทีเท่านั้นพวกเขาก็จัดการกระต่ายสามตัวจนหมดเกลี้ยงเหลือไว้เพียงกองกระดูกถ้าไม่ใช่เพราะกระดูกแข็งเกินไปพวกโจวต้าหรงคงอยากจะแทะกินไปด้วย

เมื่ออิ่มหนำสำราญกันแล้วถ้าไม่ใช่เพราะอากาศที่หนาวเหน็บพวกเขาคงอยากล้มตัวลงนอนพักกันตรงนี้

“ไปดูกันหน่อย ว่าเครื่องในที่เราทิ้งไว้นั้น จะมีอะไรติดกับบ้างไหม” โจวอี้หมินเอ่ยขึ้น ทุกคนพยักหน้ารับไม่มีใครคัดค้าน

โจวต้าหรงเดินนำไปข้างหน้าแต่ทุกคนพยายามเดินให้เงียบที่สุดเพราะกลัวว่าเสียงฝีเท้าจะดังเกินไปและทำให้สัตว์ที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อตกใจหนีไป

เนื่องจากจุดที่พวกเขาวางเหยื่อไว้อยู่ไม่ไกลนักใช้เวลาเดินเพียงประมาณห้านาทีก็ถึง

จากระยะไกลพวกเขาสังเกตเห็นว่ามีสัตว์บางตัวกำลังกินเครื่องในที่พวกเขาทิ้งไว้ โจวต้าหมิงกระซิบเบาๆ ว่า “ใช้ปืนยิงเถอะ ถ้าเราเดินเข้าไปใกล้เกินไปพวกมันต้องหนีแน่ๆ” ทุกคนเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้

โจวต้าหมิงเริ่มแจกแจงหน้าที่เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทุกคนเล็งไปที่ตัวเดียวกัน

“ต้าหรง นายยิงตัวที่อยู่ขวาสุด”

“นายยิงตัวที่สองจากขวา”

“ฉันจะยิงตัวที่อยู่ซ้ายสุด”

“ลุงสิบหก ท่านยิงตัวที่อยู่ตรงกลาง” โจวต้าหรงและคนอื่นๆพยักหน้าตอบรับจากนั้นแต่ละคนก็เล็งไปที่เป้าหมายของตนเอง เมื่อทุกคนพร้อมแล้วโจวต้าหมิงก็นับถอยหลังเสียงเบา

“หนึ่ง… สอง… สาม… ยิง!”

ทันทีที่ได้ยินสัญญาณ ทุกคนลั่นไกพร้อมกัน

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณทำให้สัตว์รอบๆตกใจและวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

แต่โจวต้าหรงและอีกคนหนึ่งยังยิงได้ไม่แม่นพอ สุดท้ายมีเพียงโจวอี้หมินและโจวต้าหมิงเท่านั้นที่สามารถยิงเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ โจวต้าหรงและอีกคนที่พลาดเป้ารู้สึกเสียดายและผิดหวังพวกเขาไม่คิดว่าตัวเองจะยิงพลาด

“ต้าหรง นายไม่เคยโม้หรอกเหรอว่าฝีมือยิงปืนของนายแม่นมาก? เมื่อกี้ถ้านายให้ฉันยิงแทน ฉันว่าฉันต้องยิงโดนแน่นอน” มีคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้

โจวต้าหมิงรีบช่วยแก้สถานการณ์ให้โจวต้าหรง “พวกนายเลิกพูดกันเถอะ ต้าหรงเองก็ฝีมือดีอยู่แล้ว แค่ครั้งนี้พลาดไปนิดเดียว ไม่ต้องไปซ้ำเติมกัน”

เมื่อคนอื่นๆได้ยินที่โจวต้าหมิงพูดพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“ไปเอาสัตว์ที่ล่าได้กลับมากันเถอะ! ดูสิว่าเป็นตัวอะไร เจ้าโลภมากตัวนี้คงไม่คิดหรอกว่าตัวเองจะกลายเป็นเหยื่อแทนซะเอง” คนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมหัวเราะ

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวต้าหรงก็เดินไปข้างหน้าเพื่อเก็บซากสัตว์ที่พวกเขายิงได้กลับมา

(จบบท)