บทที่ 185: ไททันเทพอาสัญตอนที่ยังมีชีวิต… คือไททันระดับ 10?

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อน” หลี่หวงเหยียนกระแอมในลำคอก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จริง ๆ แล้วฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาสอบถามสถานการณ์แทนลูกน้องเก่า ๆ ของพ่อนายบางคนเท่านั้น พวกเขาอยู่กับพ่อนายมาเกือบทั้งชีวิต ทุกคนเลยอยากรู้ว่าทำไมพ่อของนายถึงตัดสินใจเกษียณอายุอย่างกะทันหัน เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”

หลินหยวนที่รู้ถึงเจตนาที่แท้จริงจึงเงยหน้ามองออกไปไกล ๆ

นั่นคือทิศทางของดินแดนไททัน และยังเป็นทิศทางที่พ่อของเขากำลังจะมุ่งหน้าไปอีกด้วย

จากนั้นเขาก็ตอบกลับเสียงเรียบ “งั้นก็กลับไปบอกพวกเขาว่าพ่อของผมแค่… ทำในสิ่งที่เขาควรจะทำมาตั้งนานแล้วครับ”

หลี่หวงเหยียนที่ได้ยินคำพูดของหลินหยวนก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ “เข้าใจแล้ว”

ถึงแม้เขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าหลินเทียนเชวี่ยกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่ในเมื่อเจ้าเด็กนี่พูดออกมาแบบนั้น มันจะต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่นอน

หลังจากที่คิดได้แบบนี้ชายผมแดงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เอาล่ะ ฉันจะไปพูดกับลูกน้องเก่าของพ่อนายเอง แต่ฉันขอบอกไว้เลยว่าไม่ว่ายังไง เราก็หวังว่านายพลหลินจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง นั่นคือความปรารถนาเดียวของทหารเก่าพวกนั้น”

หลินหยวนพยักหน้ารับเบา ๆ “ฝากไปขอบคุณพวกเขาแทนผมด้วยนะครับ”

คงไม่มีอะไรล้ำค่าไปกว่ามิตรภาพระหว่างสหายแล้ว

เหล่าลูกน้องเก่าของพ่อที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน พวกเขาต่างยินดีที่จะมอบชีวิตของตัวเองให้กับชายคนนี้

ในสายตาของพวกเขา นายพลหลินเปรียบดั่งเทพเจ้า

จากนั้นหลี่หวงเหยียนก็ตบไหล่หลินหยวนเบา ๆ แล้วเดินออกไปเงียบ ๆ

เด็กหนุ่มที่มองส่งอีกฝ่ายจนลับสายตาก็ยืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งอยู่ในสนามฝึกที่ไร้ผู้คน

เดิมทีเขาตั้งใจจะฝึกพลังสายฟ้าต่อไป แต่โชคร้ายที่เขาไม่มีสมาชิกให้ช่วยฝึกซ้อมมือด้วยเลย ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจแล้วเลือกที่จะเดินออกไปจากลานฝึก

ในกองทัพทุกคนต่างเร่งรีบ พวกเขาต่อสู้เพื่อปกป้องประเทศ แม้ว่าเผ่าไททันจะหยุดการโจมตีไปชั่วคราว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อยและยังคงวางกำลังป้องกันอย่างขะมักเขม้น

หลินหยวนเดินผ่านฝูงชนไปช้า ๆ ก่อนที่ร่างจะเปลี่ยนเป็นสายฟ้าหายไปในพริบตา

เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน แต่หลังออกจากกองบัญชาการทหารมาแล้ว เขาต้องหาที่พัก

ขณะที่เด็กหนุ่มคิดแบบนี้ ไม่นานเขาก็มาถึงที่ราบซึ่งไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง

“ทำไม… เจ้าถึงมาที่นี่…” ในตอนที่หลินหยวนลงจอด เสียงของไททันเทพอาสัญก็ดังขึ้นข้างหู

ดินแดนที่ไร้ผู้คนแห่งนี้คือที่ที่ไททันเทพอาสัญอาศัยอยู่

หลังจากการต่อสู้ หลินหยวนได้ ‘ฝาก’ ไททันเทพอาสัญเอาไว้ที่นี่ชั่วคราว

แล้วตอนนี้เขาก็ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำพอดีจึงตัดสินใจมาหามัน

ก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันได้พูดอะไร ไททันเทพอาสัญก็ถามขึ้นมาว่า “เจ้ามาที่นี่เพื่อเอา… อาหารมาให้ข้าหรือเปล่า?”

“คริสตัลนั่น… อร่อยมาก… ข้าอยากกินอีก”

เมื่อหลินหยวนได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนที่เขาจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ทำไมแกถึงเอาแต่สนใจเรื่องกินอยู่ตลอดเวลา? แกดูดซับหมอกคำสาปหายนะ 2 ลูกนั้นไปหมดแล้วเหรอ?”

ไททันเทพอาสัญร้องโวยวายหาของกินนับตั้งแต่การต่อสู้สิ้นสุดลง มันยืนกรานว่าจะกินคริสตัลแห่งความตายให้ได้ แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มไม่มีคริสตัลที่ว่าเหลืออยู่แล้ว

เขาที่ไม่มีทางเลือกจึงต้องใช้ศพของไททันเทพปีศาจและไททันจิตวิญญาณสร้างเป็นหมอกคำสาป 2 ลูกเพื่อประทังความหิวของเจ้าจอมตะกละไปชั่วคราว

ใครจะไปรู้ว่าไอ้หมอนี่จะกินหมดเร็วขนาดนี้

ไททันเทพอาสัญพยักหน้าอย่างไร้เดียงสา แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ ก่อนจะพูดเสียงห้วน ๆ ว่า “อืม… ข้ากินหมดไปตั้งนานแล้ว!”

หลินหยวนถึงขั้นกุมขมับขณะพูดว่า “ถ้าแกกินหมดแล้วมันก็ไม่มีอะไรให้กินแล้ว! นั่นมันคำสาปหายนะที่สร้างขึ้นจากไททันโลกาวินาศ 2 ลูกเชียวนะ!”

“กระเพาะของแกเป็นหลุมดำหรือไง?”

ไททันเทพอาสัญย่นหน้าพูดด้วยความไม่พอใจว่า “แต่ข้ายังหิวอยู่นี่…”

เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจสั่งสอนอีกฝ่าย “แกรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่มอบคริสตัลให้กับแก?”

ไททันเทพอาสัญเอียงคอถาม

“เพราะแกไม่ได้ทำอะไรเลยไง อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าในระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้น ทันทีที่แกเห็นไททันโลกาวินาศเข้ามาใกล้ แกก็วิ่งหนีไปทันที”

“เพราะแบบนั้นฉันถึงเรียกใช้แกมาช่วยสู้กับไททันโลกาวินาศไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”

หลังจากที่หลินหยวนพูดจบ สีหน้าของไททันเทพอาสัญก็หงอยลงทันที “ก็… ตอนนั้นข้ากำลังกินอยู่… ข้ากินไททันไปตั้งเยอะ แต่พวกมันก็อ่อนแอเกินไป… เพราะงั้น… ข้าอยากจะกินให้อิ่ม… ข้าก็เลยกินไปเรื่อย ๆ… กว่าจะรู้ตัว… ข้าก็ไปไกลจากเจ้ามากแล้ว”

เด็กหนุ่มกอดอกจ้องคนพูดด้วยสายตาประเมินและจับคำโกหกของอีกฝ่ายได้ไม่ยาก “ถ้าแกหิวมากนัก ทำไมแกไม่ไปกินไททันโลกาวินาศซะล่ะ แบบนั้นมันจะไม่อิ่มกว่าหรือไง?”

ไททันเทพอาสัญตอบด้วยความมั่นใจว่า “ข้ามองไม่เห็น… เพราะข้าไม่มีตา”

“...เหตุผลแกฟังขึ้นมาก เอาล่ะ ฉันจะไม่เถียงเรื่องนี้กับแกแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าแกหลบเลี่ยงไม่ยอมต่อสู้อีก ฉันจะตัดเสบียงอาหารของแก แต่ถ้าแกทำตัวดี ฉันจะเอาหมอกคำสาปให้แกกินจนอิ่ม และฉันก็อาจจะเอาคริสตัลแห่งความตายให้แกก็ได้”

เมื่อไททันเทพอาสัญได้ยินสิ่งที่หลินหยวนพูด มันก็ตื่นเต้นขึ้นมา “ไม่ต้องห่วง… ตอนนี้ข้า… สามารถเอาชนะไททันเลือดตัวนั้นได้แล้ว”

เด็กหนุ่มที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่ามันต้องการจะสื่ออะไร

ไททันเลือดที่เจ้าตัวพูดถึงจะต้องเป็นไททันปีศาจโลหิตแน่ ๆ ดูเหมือนว่าที่มันเลือกหลบเลี่ยงการต่อสู้ก็เพราะว่ามันกลัวอับราฮัม

แต่เขาต้องยอมรับเลยว่าพรสวรรค์ของไททันเทพอาสัญสูงมากจริง ๆ และอัตราการเติบโตของมันก็เร็วมากอีกด้วย

ภายในเวลาไม่กี่วัน มันก็มีพลังแข็งแกร่งมากพอที่จะเทียบชั้นกับไททันปีศาจโลหิตได้แล้ว นั่นหมายความว่าไททันเทพอาสัญก็มีพลังเท่ากับไททันโลกาวินาศขั้นสูง

แต่แน่นอนว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับหมอกคำสาปหายนะ 2 ลูกที่หลินหยวนสร้างให้มัน

ไททันเทพอาสัญตัวนี้จะเติบโตแบบก้าวกระโดดได้ก็ต่อเมื่อได้รับสารอาหารที่เพียงพอ

แต่เรื่องนี้ก็ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มอยากรู้มากยิ่งขึ้นว่าตอนที่ไททันเทพอาสัญยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นไททันระดับไหนกัน?

แม้ว่ามันจะตายแล้ว… เพียงแค่ศพของมันก็ยังกลายมาเป็นไททันโลกาวินาศขั้นสูงได้อีก!

หรือว่าตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นไททันระดับ 10 ไททันพิภพวายปราณอย่างที่ไททันมังกรดำพูดถึง?

แต่ศพของไททันระดับ 10 จะมาโผล่อยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร? ตามหลักเหตุผลแล้ว บนโลกนี้ไม่ควรมีอะไรที่ทำอันตรายไททันระดับ 10 ได้อยู่แล้ว

ดูเหมือนว่าต้นกำเนิดของไททันเทพอาสัญจะมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

หลินหยวนถึงกับตั้งข้อสันนิษฐานว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถูกมนุษย์ฆ่าตาย แต่… ถูกไททันด้วยกันเองฆ่า!

ในความคิดของเขามีเพียงไททันระดับเดียวกันเท่านั้นที่จะสามารถฆ่าไททันเทพอาสัญตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ได้

ถึงอย่างนั้นนี่ก็ไม่ใช่ประเด็นที่เขาควรจะมาคิดถึงในตอนนี้ ที่เขามาหามันเพราะเขามีเป้าหมายบางอย่าง

จากนั้นหลินหยวนก็มองตรงไปที่ไททันเทพอาสัญแล้วพูดว่า “เอาแบบนี้ไหม เรามาทำข้อตกลงกัน ฉันจะขอให้แกไปที่ดินแดนไททันแล้วทำอะไรบางอย่างให้กับฉัน ถ้าแกทำได้สำเร็จ ฉันจะให้หมอกคำสาประดับโลกาวินาศ 5 ลูก แล้วก็คริสตัลแห่งความตาย 1 ชิ้นเป็นรางวัล”

ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะไม่มีของพวกนั้นอยู่ในมือ แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคกับการที่เขาจะทำสัญญากับเจ้าหมอนี่

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่คิดถึงก็คือ ไททันเทพอาสัญตัวนี้มันไม่ปรานีกันเลยสักนิด มันส่ายหัวทันทีแล้วยกนิ้วขึ้น 10 นิ้ว “หมอกคำสาประดับโลกาวินาศ 10 ลูก… บวกกับคริสตัลแห่งความตาย 2 ชิ้น!”

“...”

หลังจากที่หลินหยวนได้ยินคำพูดของไททันเทพอาสัญ เขาก็พูดไม่ออกในขณะที่มุมปากกระตุกแรง ๆ หลายที

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าตัวแสบจะกล้าต่อรองราคากับเขาโดยไม่ฟังรายละเอียดของภารกิจเลย

ไอ้หมอนี่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่ในความเป็นจริงมันฉลาดเป็นกรด

อย่างไรก็ตาม หลินหยวนก็ไม่ได้สนใจที่จะต่อรองกับอีกฝ่ายมากนัก “โอเค เอาตามที่แกว่า”

มันเป็นแค่สัญญาปากเปล่า ดังนั้นไม่ว่ามันจะมากแค่ไหนก็ไม่สำคัญ

ทางด้านไททันเทพอาสัญที่เห็นว่าเขายอมตกลงก็ตกใจเล็กน้อย

เพราะว่ามันไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลินหยวนจะยอมตอบตกลงเร็วขนาดนี้ จนกระทั่งมันสงสัยว่าข้อเสนอที่มันยื่นไปต่ำเกินไปหรือเปล่า

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไททันเทพอาสัญก็พูดขึ้นมาอย่างลังเลว่า “แล้วถ้าเป็น… หมอกคำสาประดับโลกาวินาศ 30 ลูก… กับคริสตัลแห่งความตาย 3 ชิ้นล่ะ?”

“...นี่แกพูดเล่นใช่ไหม?”

พอไททันเทพอาสัญเห็นว่าหลินหยวนกำลังโมโห มันก็หดคอลงทันที

เพราะถึงอย่างไรในสายตาของมัน มนุษย์ตรงหน้าก็เป็นโรงอาหารที่ต้องรักษาไว้

“เอาล่ะ ขอแค่แกทำภารกิจสำเร็จ ฉันไม่มีทางให้แกเสียแรงเปล่าหรอก” หลินหยวนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ถ้าแกไม่พยายามเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วทำแบบขอไปที ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ”

ไททันเทพอาสัญที่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

ในตอนนี้มันสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวจากในตัวของหลินหยวนได้อย่างแม่นยำ

มันจำได้ว่าตอนที่มันเจอกับมนุษย์คนนี้ในสุสานไททัน เขายังอ่อนแอมากอยู่เลย

แต่บัดนี้อีกฝ่ายมีพลังมากพอที่จะฆ่ามันได้แล้ว

เป็นเพราะไททันเทพอาสัญสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากตัวหลินหยวน มันจึงยอมถอยให้