บทที่ 179: เขาเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิด

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงจากท้องฟ้า

หยาดฝนหยดลงบนหน้าของหลินหยวนซึ่งมันทำให้รู้สึกเหน็บหนาวอย่างน่าประหลาด

ในขณะนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าและใจต้องการเพียงการได้นอนพักผ่อน

ถ้าหากไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น หลังจากที่ไททันโลกาวินาศทั้ง 4 ตายลง พวกไททันก็คงไม่มีโอกาสที่จะฝ่าแนวป้องกันของหัวเซี่ยเข้าไปได้แล้ว

นั่นหมายความว่า… พวกเขาชนะสงครามครั้งนี้!

“ชนะแล้ว” หลินหยวนหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังคงแต่งแต้มอยู่ที่มุมปาก

ทางด้านหลินเทียนเชวี่ยเองก็นั่งลงข้าง ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “แกไม่เหมือนฉันเลยสักนิด ตอนที่ฉันนำทัพไปรบจนได้รับชัยชนะมาครั้งแรก ฉันดื่มฉลองอยู่ 3 วัน 3 คืน ฉันยังไม่นอนนิ่งเท่าแกตอนนี้เลย”

หลินหยวนยิ้มพลางพูดว่า “ครับ สงครามในครั้งนี้เราชนะ แต่ใครจะไปรู้ว่า… จะมีสงครามตามมาอีกกี่ครั้ง”

“ตราบใดที่เผ่าไททันยังไม่ล่มสลายไป หัวเซี่ยก็จะยังคงตกอยู่ในอันตรายไม่สิ้นสุด”

หลังจากที่เด็กหนุ่มพูดจบ หลินเทียนเชวี่ยก็เงียบลง เขาต้องยอมรับเลยว่าเจ้าเด็กนี่พูดถูก พวกเขาต้องสูญเสียอะไรไปมากมายเพื่อชัยชนะในสงครามครั้งนี้

มีทหารมากมายล้มตายอยู่ในสนามรบโดยที่ไม่มีใครมองเห็น นี่เป็นเพียงการโจมตีระลอกแรกของเผ่าไททันเท่านั้น

ถ้าหากพวกเขาต้องการจะรักษาแนวป้องกันนี้เอาไว้ พวกเขาจะต้องป้องกันการโจมตีของเผ่าไททันในทุกระลอกให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเองก็ได้ยินสิ่งที่ไททันมังกรดำที่บอกว่าเจตจำนงของโลกกำลังจะถูกเผ่าไททันปิดผนึก

เมื่อไหร่ก็ตามที่เจตจำนงของโลกหลับใหล เผ่าไททันก็จะบุกทะลวงหัวเซี่ยอย่างเต็มกำลัง

ถ้าหากไม่มีเจตจำนงของโลก ไททันโลกาวินาศหลายร้อยตัวก็น่าจะเข้าร่วมสนามรบ

ถึงเวลานั้นคงไม่มีชนชาติไหนสามารถต้านทานการรุกรานที่น่าสะพรึงกลัวแบบนี้ได้แน่

อีกทั้งยังมีปริศนามากมายซ่อนอยู่เบื้องหลัง ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เผ่ามนุษย์คงจะมีความเสี่ยงสูงที่จะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ภาระบนบ่าของหลินหยวนนั้นหนักหนาสาหัสกว่ามาก บางครั้งความไม่รู้ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ในสายตาของทหารพวกนั้น พวกเขามองเห็นความหวังที่จะได้รับชัยชนะ

เพราะสุดท้ายแล้วแม้แต่ไททันโลกาวินาศที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังถูกเด็กหนุ่มโค่นล้ม พวกเขาไม่รู้เลยว่าหัวเซี่ยกำลังจะเผชิญกับวิกฤตการณ์แบบไหนบ้าง

ทั้งหมดนี้เป็นภาระที่หลินหยวนจะต้องแบกรับเอาไว้

สำหรับในตอนนี้เขาเป็นความหวังเดียวของหัวเซี่ย

เขาเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิด

…

ไม่นานกองทัพเผ่าไททันก็ถูกตีแตกพ่าย ปัจจุบันในสมรภูมิมีศพนอนเกลื่อนไปทั่ว

แม้ว่ากองทัพหัวเซี่ยจะต้องสูญเสียอะไรไปหลาย ๆ อย่างในศึกครั้งนี้

แต่สีหน้าทุกคนกลับเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มสดใส

เพราะการต่อสู้นี้พวกเขาเป็นฝ่ายชนะ!!

พวกเขาปกป้องแนวป้องกันของหัวเซี่ยได้สำเร็จ

ผู้คนมากมายจึงโห่ร้องด้วยความดีใจ

ทุกคนเฉลิมฉลองกับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่

และข่าวชัยชนะในสงครามครั้งนี้ก็ถูกเผยแพร่ไปทั่วประเทศเหมือนไฟลามทุ่ง

ขณะนี้สื่อทุกสำนักในหัวเซี่ยได้ประกาศชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ในแนวรบ

แล้วข่าวมากมายก็กลายเป็นกระแสนิยม

ขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะ ผู้คนจำนวนมากต่างก็มุ่งความสนใจไปที่หลินหยวน

พวกเขาเพิ่งได้รู้ว่าเด็กหนุ่มอายุไม่ถึง 20 ปีคนนี้ได้ทุ่มเทความพยายามเพื่อปกป้องประเทศอยู่เงียบ ๆ มากมายแค่ไหน

เพื่อไม่ให้ตัวเองตกเป็นเป้าของเผ่าไททัน เขาจึงอดทนอยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็น แม้จะต้องแลกมาด้วยชื่อเสียงที่ป่นปี้ แต่เขาก็พยายามซ่อนมันไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

เด็กในวัยเดียวกับเขามีใครสักกี่คนที่มีความคิดแบบนี้กัน?

แต่หลินหยวนกลับเป็นข้อยกเว้น!

เขาพยายามหลบอยู่ในความมืดเพียงลำพัง เพียงแค่อยากจะนำพาอนาคตที่สดใสมาสู่หัวเซี่ย!

ทันใดนั้นชาวหัวเซี่ยกว่าพันล้านคนก็จดจำชื่อของหลินหยวนเอาไว้ในใจ

‘โอ้โห นี่มันลูกผู้ชายตัวจริง โอ๊ย ฉันกลั้นน้ำตาไม่ไหวแล้ว!’

‘ทุกคนเห็นรายงานการรบรึยัง ไททันโลกาวินาศ 4 ตัวเชียวนะ ไอ้พวกไททันนี่มันโหดเหี้ยมมากจริง ๆ ถ้าไม่มีหลินหยวน แนวป้องกันแรกคงแตกพ่ายไปแล้ว’

‘หลินหยวนอะไร นั่นเทพหลินต่างหาก ต่อจากนี้ไปเขาคือพระเจ้าของฉัน!’

‘ฉันไม่คิดเลยว่าพวกเราจะเข้าใจผิดเขาไปมากขนาดนี้… เฮ้อ พอมานึกถึงตอนที่ฉันดูถูกเขาก่อนหน้านี้… ฉันอยากจะตบหน้าตัวเองสักที’

‘เขาเป็นเด็กที่อายุไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ แต่เขาก็รับมือกับไททันโลกาวินาศได้ตั้ง 4 ตัวเลยนะ นี่มันอัจฉริยะของแท้’

‘นั่นไง บอกแล้วว่าลูกชายของแม่ทัพมังกรไม่มีทางกระจอก ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น’

‘นับจากนี้ไปใครที่กล้ามาว่าร้ายท่านเทพหลิน ฉันจะนับว่าเป็นศัตรูของฉัน!’

…

ตัดภาพกลับมาที่หลินหยวน เจ้าตัวยังไม่รู้เลยว่าภาพลักษณ์ของเขาในสายตาของชาวหัวเซี่ยเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

แต่ถึงแม้จะไม่มีใครยกย่องความสำเร็จของเขา เขาก็ไม่เคยรู้สึกเสียใจที่ได้ต่อสู้เพื่อประเทศชาติของตัวเอง

ในใจของเขานั้น มันเปี่ยมไปด้วยความรักต่อประเทศชาติอย่างจริงใจ

หลังสงครามจบลง เด็กหนุ่มถูกส่งตัวไปยังห้องผู้ป่วยส่วนตัวของกองทัพ

ถึงอาการบาดเจ็บของเขาจะหายจนเกือบหมดแล้วเพราะพลังรักษาของเขา แต่เขาก็ยังต้องการเวลาพักผ่อนอยู่ดี

ในขณะนี้หลินหยวนที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลสีขาวกำลังเปิดหน้าต่างค่าสถานะของตัวเอง

[โฮสต์: หลินหยวน

แรงก์: กึ่งเทพ

ร่างกายพิเศษ: ร่างจอมมาร, ฉงถงระดับสูง, ร่างอาชูร่า

วิชาที่เรียนรู้: วิชาจองจำช้างศักดิ์สิทธิ์

กฎแห่งเทพ: กฎแห่งเทพธรณี [ไม่สมบูรณ์], กฎแห่งเทพสายฟ้า [ไม่สมบูรณ์]

อุปกรณ์: ธนูล่าตะวัน [สิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพ], ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียน [สิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพ]

สกิลพิเศษ: ลมหายใจสายฟ้า, วิคหะเยียวยา, พิภพเยือกแข็ง, สังเวยอันเดด, หัวใจมรณะ, เนตรสัจจะ, ร่างเทพสายฟ้า, สุสานน้ำแข็ง, รักษาฉับพลัน, คำสาปหายนะ, อัสนีกัมปนาท, ระบำเงา, พายุดาบน้ำแข็ง

พลังปราณ: 756,523

พลังจิต: 51,368

พลังพิเศษ: [สายฟ้า] ระดับ S

[รักษา] ระดับ A

[น้ำแข็ง] ระดับ S

[อันเดด] ระดับ S

[เทเลพอร์ต] ระดับ A]

หลังผ่านการต่อสู้ในครั้งนี้ ค่าสถานะของหลินหยวนเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก

พลังปราณของเขาเพิ่มขึ้นถึง 2 แสนแต้ม

ที่พลังของเขาพุ่งขึ้นสูงขนาดนี้ส่วนใหญ่นั้นมาจากผลของร่างอาชูร่า

หลังจากที่เด็กหนุ่มใช้งานร่างอาชูร่า เขาก็จะได้รับพลังปราณมาจากการฆ่าไททันทุกตัว

แล้วในครั้งนี้เขาได้ฆ่าไททันโลกาวินาศไปถึง 3 ตัว ได้แก่ ไททันมังกรดำ, ไททันจิตวิญญาณและไททันปีศาจโลหิต

พลังปราณที่หลินหยวนสะสมมาจากไททันทั้ง 3 ตัวนั้นมีค่ามากสำหรับเขา ดังนั้นผลประโยชน์ที่ได้รับจากการต่อสู้ในครั้งนี้สำหรับเขานั้นมีค่ามหาศาลมาก

จากนั้นเขาก็ปิดหน้าต่างสถานะและหลับตาลงเงียบ ๆ

ในห้องผู้ป่วยตอนนี้มีเพียงเขาคนเดียว มันทำให้เขารู้สึกสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็กระซิบขึ้นมาว่า “ระบบ เจตจำนงของโลกสร้างคุณขึ้นมาหรือเปล่า?”

ในตอนที่หลินหยวนได้รับข้อมูลจากไททันมังกรดำ เขาก็เกิดความสงสัยขึ้นในใจ

วิธีการที่ดีที่สุดในการไขข้อสงสัยของเขาก็คือการถามระบบไปตามตรง

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาเอ่ยคำถามนี้ออกไป ระบบกลับเงียบไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

หลังจากเด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปลี่ยนวิธีการถาม

“ระบบ ขอถามหน่อยได้ไหมว่า… ทำไมคุณถึงเลือกฉัน?”

วินาทีถัดมา เสียงระบบก็ดังขึ้น “ระบบนี้มีข้อจำกัดบางประการ การเลือกโฮสต์เป็นแบบสุ่มเท่านั้น การที่คุณถูกเลือกเป็นโฮสต์เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแบบสุ่มโดยไม่เฉพาะเจาะจงว่าเป็นใคร”

พอได้รับคำตอบจากระบบ หลินหยวนก็พยักหน้าเบา ๆ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ เขาถูกเลือกมาแบบสุ่ม ๆ

เด็กหนุ่มรู้ดีว่าก่อนที่เขาจะได้รับระบบมา เขาเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไปที่มีพรสวรรค์ค่อนข้างจะสูงกว่าคนในวัยเดียวกัน

แต่พอระบบตอบคำถามของเขา นั่นหมายความว่าเขาสามารถถามคำถามต่อไปได้

จากนั้นหลินหยวนก็รีบถามต่อว่า “ระบบ คุณช่วยบอกที่มาของคุณให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

“ขออภัย โฮสต์ไม่มีอำนาจพอ ไม่สามารถเปิดเผยเรื่องนี้ได้”

“...” ฝ่ายที่ได้ยินเงียบไปอีกครั้ง

ไม่มีอำนาจงั้นเหรอ?

เด็กหนุ่มยังไม่อยากยอมแพ้จึงถามเพิ่มเติม “ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ คนที่สร้างคุณขึ้นมาคือเจตจำนงของโลกใช่ไหม?”

“ขออภัย โฮสต์ไม่มีอำนาจพอ ไม่สามารถเปิดเผยเรื่องนี้ได้”

“...”

นี่มันนกแก้วนกขุนทองที่ไหนเนี่ย ท่องบทเดิมเป๊ะ ๆ

หลินหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจลองใช้วิธีอื่น

“หรือว่า… มีเผ่าพันธุ์ที่ก้าวหน้ากว่าสร้างคุณขึ้นมาและส่งคุณมายังโลก?”

“ขออภัย โฮสต์ไม่มีอำนาจพอ ไม่สามารถเปิดเผยเรื่องนี้ได้”

พอแผนการล้มเหลว 3 ครั้งติด ในที่สุดหลินหยวนก็ยอมแพ้

สุดท้ายเขาจึงกัดฟันถามกว่า “แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะมีอำนาจมากพอ?”

*******************************************

SkySaffron: มีเรื่องปริศนาเพิ่มเข้ามาเรื่อย ๆ แถมระบบก็ไม่บอกอะไรเลย