บทที่ 169: เขาจะต้องปกป้องลูกชายของตัวเอง

ทุกวินาทีที่ไหลผ่านไป ทหารหัวเซี่ยหลายสิบนายจะล้มตายภายใต้คมปีกเซราฟ

และทหารของหัวเซี่ยทุกชีวิตนั้นมีค่า

พวกเขามีพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และมิตรสหายเหมือนกับทุก ๆ คน…

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเตรียมตัวตายมาแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ควรถูกฆ่าตายแบบนี้

เพราะเหตุนี้เองหลินหยวนจึงมีความคิดมุ่งมั่นที่จะหยุดยั้งไม่ให้โจวเทียนเต้าล่าสังหารทหารหัวเซี่ยให้ได้โดยที่ไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันได้เคลื่อนไหว ปีกของไททันมังกรดำก็พุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงวัตถุแหวกอากาศพุ่งเข้ามาใกล้ เขาก็รีบตวัดดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนไปยังทิศทางนั้น

เป๊ง!!

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นในระหว่างที่ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนกับปีกมังกรดำปะทะกัน

ต้องยอมรับเลยว่าปีกของไททันมังกรดำนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้แต่ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนที่เป็นสิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพก็ยังตัดปีกฝ่ายตรงข้ามไม่ได้

“ไอ้หนู บังอาจนักที่เมินข้า เจ้าจะต้องชดใช้!” เฮยหลงประกาศก้องไปทั่วท้องฟ้า

ในตอนนี้หลินหยวนเข้าใจจุดมุ่งหมายของอีกฝ่ายชัดเจนแจ่มแจ้ง นั่นก็คือไททันมังกรดำพยายามจะรั้งเขาเอาไว้ มันคิดจะทำให้เขาห่วงหน้าพะวงหลังและยอมเผยจุดอ่อนของตัวเองออกมา

เพื่อที่จะกำจัดหลินหยวนให้สำเร็จ เฮยหลงยินดีที่จะทำทุกวิถีทาง

ทันใดนั้นมังกรสายฟ้าที่บรรจุพลังทำลายล้างก็พุ่งลงมาจากกลางอากาศอย่างกะทันหัน

ตูม!

พลังสายฟ้าหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของไททันมังกรดำ ขณะเดียวกันเสียงเยาะเย้ยก็ดังขึ้น “แกคิดว่าแกเป็นใครถึงกล้ามาแตะต้องลูกชายฉัน!”

เจ้าของเสียงนั้นก็คือหลินเทียนเชวี่ยนั่นเอง

ในตอนนี้เขาได้มาถึงบริเวณที่หลินหยวนอยู่แล้ว!

ทางด้านเฮยหลงที่ชะงักไปเพราะถูกสายฟ้าฟาดก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมา ก่อนที่มันจะมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

“ไอ้บัดซบ ข้าจะฆ่าเจ้า!!” ถัดมา มันกางปีกมังกรขนาดมหึมาแล้วพุ่งเข้าใส่หลินเทียนเชวี่ย ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าก็พุ่งออกจากร่างของหลินเทียนเชวี่ยและควบแน่นเปลี่ยนกลายเป็นยักษ์สายฟ้าขนาดมหึมา

จากนั้นยักษ์สายฟ้าก็คว้าจับปีกมังกรเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

ส่วนอีกมือหนึ่งก็พุ่งออกไปคว้าคอของอีกฝ่ายเต็มแรง

“กล้าดียังไงถึงมาเห่าหอนต่อหน้าลูกชายฉัน!” บัดนี้แม่ทัพมังกรมีสีหน้าถมึงทึง “แกหน้าแก่เหมือนฉันหรือไง ลูกฉันถึงต้องเคารพแกน่ะ?!”

พลังที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นมหาศาลมาก แม้เฮยหลงจะพยายามดิ้นรนจนสุดกำลัง แต่มันก็ดิ้นไม่หลุด

“ช่วยด้วย… ช่วยข้าด้วย!” เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ไททันมังกรดำไม่สนใจศักดิ์ศรีของตัวเองและรีบตะโกนขอความช่วยเหลือจากไททันจิตวิญญาณ

“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ” ไททันจิตวิญญาณหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ถัดมาแสงสีน้ำเงินเข้ม 2 สายก็ฉายวาบมาจากดวงตา

ในตอนนั้นสีหน้าของหลินเทียนเชวี่ยแข็งค้างไป จากนั้นเขาก็ถอยกลับตามคำสั่งของอีกฝ่ายอย่างเชื่อฟัง

ตูม!

แสงสีน้ำเงินเข้ม 2 สายนั้นได้พุ่งลงสู่พื้นดินจนเกิดหลุมขนาดใหญ่บนนั้น

หลังจากเฮยหลงหลุดพ้นจากการถูกพันธนาการ มันก็มองหลินเทียนเชวี่ยด้วยสายตาหวาดหวั่น

ในตอนนี้มันเพิ่งเข้าใจคำเตือนของไททันเทพปีศาจ อาซาก่อนหน้านี้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

มนุษย์คนนี้ทรงพลังอย่างน่าเหลือเชื่อ!

“ไททันโลกาวินาศ 2 ตัวอย่างนั้นเหรอ?” แม่ทัพมังกรเลิกคิ้วในขณะที่หันไปสบตากับหลินหยวนแล้วพูดว่า “ฉันจะจัดการไอ้พวกนี้เอง แกไปจัดการไอ้หมอนั่นซะ ถ้าเป็นไปได้ก็จัดมันหนัก ๆ แล้วค่อยถามมันว่าทำไมถึงเลือกไปรับใช้เผ่าไททัน!”

ด้วยประสบการณ์การรบของหลินเทียนเชวี่ย เขาจึงรู้จักโจวเทียนเต้าเป็นอย่างดี

ทั้ง 2 เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาหลายศึก แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนั้นถึงเลือกไปอยู่ฝ่ายไททัน และสังหารพวกเดียวกันอย่างไม่สะทกสะท้านแบบนี้

หลินหยวนที่ได้ยินดังนั้นก็ยืนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจว่า “พ่อจะจัดการกับไททันโลกาวินาศ 2 ตัวไหวเหรอครับ?”

“อะไร?” หลินเทียนเชวี่ยสวนขึ้นทันควัน “นี่แกดูถูกฉันอยู่หรือไง? ขอบอกไว้เลยนะ ถึงฉันอาจจะแก่ แต่ฉันก็ยังเตะปี๊บดังอยู่นะโว้ย พวกมันก็แค่ไททัน 2 ตัวเอง ฉันจัดการได้สบาย”

ชายวัยกลางคนพูดจบแล้วก็ก้าวขาไปข้างหน้าพร้อมกับพลังสายฟ้าที่ขยายออกมาจากตัวและพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในขณะที่เขาเงยหน้าหัวเราะร่าแบบคนอารมณ์ดี “ใครเล่าจะกล้าถาม เหลียนโปแก่แล้ว แต่ยังกินข้าวได้ไหม?”

*ใครเล่าจะกล้าถาม เหลียนโปแก่แล้ว แต่ยังกินข้าวได้ไหม? ประโยคนี้มาจากกวีจีนโบราณ หมายถึง การถามถึงความสามารถของตัวเองที่ยังคงอยู่ แม้จะอายุมากแล้วก็ตาม

“ไอ้ขี้แพ้ 2 ตัวนี้มีหรือจะสู้ฉันได้!”

โอหัง! อวดดี! นี่แหละคือหลินเทียนเชวี่ย! นี่คือแม่ทัพมังกร!

หลินหยวนหันไปมองคนเป็นพ่อที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนเอง แล้วเขาก็เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้ที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘แม่ทัพมังกร’ ยามที่อยู่ในสนามรบ เขาช่างเย่อหยิ่งมากจริง ๆ

แล้วคนคนนี้ก็เป็นพ่อของเขา พ่อที่ปกป้องเขามาโดยตลอด

เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับไททันโลกาวินาศเพียงลำพังนั้นมันอันตรายมากแค่ไหน แต่หลินเทียนเชวี่ยก็ยังออกหน้าโดยไม่ลังเล นั่นเป็นเพราะหลินหยวนคือลูกชายของเขา

เขาจะต้องปกป้องลูกชายของตัวเอง!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินหยวนก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ เขากำหมัดแน่นในขณะที่พูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณครับ”

จากนั้นหลินหยวนก็หันหลังพุ่งตรงไปหาโจวเทียนเต้าที่กำลังทำการสังหารหมู่ทหารหัวเซี่ย

เขาไม่หลั่งน้ำตาเพราะหัวใจของเขานั้นแข็งกระด้างเหมือนเหล็กกล้ามานานแล้ว

หัวใจที่มุ่งมั่นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้านี้จะต้องกอบกู้มาตุภูมิให้จงได้!!

ขณะนี้รอบตัวโจวเทียนเต้าได้เปลี่ยนเป็นสีแดงชาดไปแล้ว พร้อมกันนั้นก็มีทหารหัวเซี่ยผู้กล้าล้มตายไปทีละคน แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงไร้ความรู้สึกเช่นเคย เขาเป็นเหมือนเครื่องจักรสังหารที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังทหารหนุ่มคนหนึ่ง ท่าทางของอีกฝ่ายยังคงมีความไร้เดียงสาของเด็กหลงเหลืออยู่ ดูเหมือนเขาเพิ่งจะผ่านเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นมาได้ไม่นาน

เพียงแค่การสะบัดดาบเพียงครั้งเดียว มันก็จะทำให้หัวของทหารหนุ่มคนนั้นขาดสะบั้นร่วงลงสู่พื้น ทำลายความหวังในการมีชีวิตวัยเยาว์ทั้งหมดลงในดาบเดียว

ทว่าในขณะที่โจวเทียนเต้ากำลังจะโจมตี ทหารหนุ่มตรงหน้าก็ยกดาบขึ้นพร้อมกับตะโกนสุดเสียง “เข้ามา! ฉันไม่กลัวแกหรอก!”

ถึงจะเผชิญหน้ากับอันตราย แต่ทหารหนุ่มคนนั้นก็ยังมีความกล้าไม่ปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัวเลยสักนิด

โจวเทียนเต้าที่สบตากับอีกฝ่ายจู่ ๆ ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปประหนึ่งว่าเขากำลังต่อสู้กับจิตใจของตัวเองอย่างหนัก แต่ในไม่ช้าความสับสนก็ถูกแทนที่ด้วยความเฉยเมยเย็นชาเช่นเคย

และการโจมตีของเขาเพียงครั้งเดียว มันก็จะช่วงชิงชีวิตของทหารหนุ่มมาได้ทันที

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ฟันดาบออกไป จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งโฉบมาคว้าต้นขาของเขาเอาไว้

ขณะเดียวกัน ทหารวัยกลางคนที่มีหนวดเคราตรงคางก็ตะโกนเสียงดังว่า “วิ่ง! หนีไป! รักษาชีวิตเอาไว้ หนีไปให้ไกลที่สุดซะ!”

เนื่องจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจึงทำให้ทหารหนุ่มได้แต่ยืนงงอยู่กับที่ “หัวหน้าหมู่…”

เขาจำได้ดีว่าตอนที่เขาเข้าร่วมกองทัพใหม่ ๆ ชายวัยกลางคนที่หนวดเครารุงรังคนนี้มักจะสั่งลงโทษเขาอยู่บ่อยครั้ง

เพียงแค่พับผ้าห่มไม่เรียบร้อยก็จะถูกลงโทษ

ถ้าฝึกไม่เสร็จก็จะถูกลงโทษ

ถ้าจำกฎทหารไม่ได้ก็จะถูกลงโทษ

6 เดือนที่ผ่านมานั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองตกนรกทั้งเป็น

ตาแก่นี่เป็นเหมือนทหารรุ่นพี่อันธพาลคนหนึ่งที่ไม่น่าเคารพเลยสักนิด

เขารังแกคนที่อ่อนแอและนอบน้อมกับคนที่แข็งแกร่ง คอยประจบสอพลอผู้บัญชาการ และทำตัวเข้มงวดกับพวกทหารใหม่ เขามักจะไม่อาบน้ำเป็นเวลาหลายวัน แถมตอนกลางคืนยังนอนกรนเสียงดังกว่าใครเพื่อนอีกต่างหาก เรื่องนี้ทำให้ทหารหนุ่มรู้สึกขุ่นข้องหมองใจกับอีกฝ่ายอย่างถึงที่สุด

คนนิสัยแบบนี้ไม่รู้ว่าจับพลัดจับผลูมาเป็นหัวหน้าหมู่ได้ยังไงกัน?!

แต่ในวินาทีนี้คนนิสัยไม่ดีที่เขาเคยรังเกียจมาตลอดกลับกอดรัดต้นขาของโจวเทียนเต้าเอาไว้แน่น เขายอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อให้ตนได้มีโอกาสหลบหนี

จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลเอ่อออกมา แล้วเขาก็อดพึมพำไม่ได้ว่า “ทำไม…”

“มัวแต่ยืนบื้ออะไรอยู่ได้! รีบหนีไปเซ่!” หัวหน้าหมู่ตะโกนลั่น “เก็บน้ำตาของแกไว้ซะ แล้วค่อยเอาไปร้องตอนงานศพฉันโน่น!”

ในเวลาเดียวกัน โจวเทียนเต้าก็ใช้มือขวาวางลงบนหัวของชายวัยกลางคน เพียงแค่เขาออกแรงผลักเบา ๆ หัวของชายคนนี้ก็จะระเบิดเหมือนกับลูกแตงโม แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ดวงตาของหัวหน้าหมู่กลับไม่ได้แสดงความกลัวใด ๆ ออกมาเลย

“โชคดีที่ฉันไม่กลัวจนฉี่ราดกางเกง อารมณ์แบบนี้ถ้าได้สูบบุหรี่สักมวนน่าจะช่วยได้ ช่างเถอะ… ต่อให้มีบุหรี่ ฉันก็คงสูบไม่ลงหรอก”

หัวหน้าหมู่หลับตาลงแล้วครุ่นคิดกับตัวเองเงียบ ๆ ขณะนี้ในใจเขามีความหวังเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือขอให้ทหารใหม่คนนั้นหนีไปได้อย่างปลอดภัย