บทที่ 166: จุดเริ่มต้นของจริง

หลังจากที่ทหารตงหยิงได้สัมผัสถึงพลังนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

แต่สำหรับหลินหยวนแล้ว ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

“วันนี้ฉันจะให้พวกแกได้รู้ว่า… ใครก็ตามที่กล้าล่วงเกินหัวเซี่ยจะต้องถูกลงโทษ!!” เสียงตะคอกที่เกรี้ยวกราดดังออกมาจากปากของหลินหยวน

วินาทีถัดมา พลังของกฎแห่งเทพธรณีก็ถูกปลดปล่อย ทำให้พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่

พร้อมกันนั้นก็มีรอยร้าวนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนพื้น

ส่งผลให้เหล่าไททันกับทหารตงหยิงพากันดิ่งลงสู่หุบเหวลึกตามรอยแยก

“บากะ! ไอ้เด็กหัวเซี่ยคนนั้นเป็นใครกันแน่?!”

“มันไม่ได้มารนหาที่ตายที่นี่หรือไงวะ มันกำลังจะฆ่าพวกเราแล้ว!”

“ล้อมมันเอาไว้! เราจะปล่อยให้มันใช้พลังอีกไม่ได้เด็ดขาด!”

ในขณะนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะมีพลังทำลายล้างได้ถึงขนาดนี้

ทางฝั่งพลเรือนหัวเซี่ยที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์การต่อสู้ก็เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า หลังจากที่พวกเขาเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายแล้วนัยน์ตาของทุกคนก็มีประกายตื่นเต้น

“ขะ-แข็งแกร่งมาก… นี่คือพลังที่แท้จริงของหัวเซี่ยของเรา!”

“เขาแค่โบกมือครั้งเดียวก็ทำให้แผ่นดินสะเทือน และพวกไททันก็สลายกลายเป็นผุยผง”

“สมแล้วที่เป็นลูกหลานชาวหัวเซี่ยของเรา แบบนี้แหละสุดยอดไปเลย!”

ไม่ว่าจะในสนามรบหรือในแนวหลัง ขณะนี้สายตาของทุกคนแทบจะจับจ้องไปที่หลินหยวนเป็นจุดเดียว

แม้แต่หลินเทียนเชวี่ยก็ยังสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

หลังจากเห็นว่าคนที่ตนเฝ้าเป็นห่วงอยู่ทุกวี่ทุกวันอยู่ตรงนั้น เขาก็รู้สึกประหลาดใจ

นั่นเป็นเพราะลูกชายของเขายังมีชีวิตอยู่

วินาทีต่อมา รอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปากของแม่ทัพมังกร

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ขโมยซีนพ่อมันไปหมดแล้ว”

…

หลังจากที่หลินหยวนใช้พลังกฎแห่งเทพธรณี เหล่าไททันและทหารตงหยิงเกือบทั้งหมดก็มองว่าเขาเป็นเสี้ยนหนามที่ต้องรีบกำจัด

“ฆ่ามันซะ!”

“ไอ้หมอนั่นมันสมควรตาย”

“ทุกคนระดมกำลังโจมตีมันเร็วเข้า เราต้องฆ่ามันให้ได้ก่อน!!”

เหล่าทหารตงหยิงพร้อมด้วยไททันระดับสูงจำนวนมากรีบเร่งรุดไปยังทิศทางที่หลินหยวนยืนอยู่

ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร

“พอดีเลย” หลินหยวนที่มองเห็นคลื่นศัตรูที่กำลังถาโถมเข้ามา เขาก็เผยรอยยิ้มเยาะ

สำหรับเขาแล้ว การมีจำนวนมากกว่าไม่มีความหมายอะไรเลย

วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มเรียกใช้พลังน้ำแข็งแบบเต็มพิกัด

“เอาล่ะ ขอให้สนุกนะ”

“พายุดาบน้ำแข็ง!!”

สกิลพิเศษน้ำแข็งระดับ S พายุดาบน้ำแข็ง!!

ทันทีที่หลินหยวนพูดจบ เศษน้ำแข็งที่มีรูปร่างคล้ายใบมีดก็พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างบ้าคลั่งโดยที่พายุนั้นหมุนกระจายไปทุกทิศทาง

ในขณะนี้มันเหมือนกับโลกกำลังถูกพายุน้ำแข็งกลืนกินไปจนหมดสิ้น

“อ๊ากกกกกก!!”

ท่ามกลางพายุดาบน้ำแข็งนั้นมีเสียงคร่ำครวญ เสียงกรีดร้องของเหล่าผู้มีพลังชาวตงหยิงดังขึ้นอยู่ตลอดเวลา

พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าถึงแม้ทหารที่ทรงพลังของตงหยิงทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกัน แต่ก็ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้เด็กหนุ่มผมดำตรงหน้าได้เลย

ในสนามรบแห่งนี้ หลินหยวนเปรียบเสมือนเทพเจ้า

เทพเจ้าที่อยู่สูงเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะเอื้อมถึง!

ในที่สุดไททันมหันตภัยที่ทรงพลังตัวหนึ่งก็ได้ฝ่าการโจมตีของพายุดาบน้ำแข็งเข้าไปประชิดตัวของหลินหยวน

มันยกแขนขึ้นทุ่มพลังทั้งหมดแล้วกระโจนเข้าใส่อีกฝ่าย

เมื่อชาวหัวเซี่ยเห็นภาพที่ปรากฏ หัวใจของทุกคนต่างก็กระตุก

ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจว่าผู้ชายคนนั้นจะตาย

แต่หลินหยวนกลับยกธนูล่าตะวันขึ้นมาในขณะที่เอ่ยเสียงเรียบว่า “ถ้าฉันเป็นแก ฉันคงไม่โง่ถึงขั้นพาตัวเองมาตายที่นี่หรอกนะ”

สิ้นเสียงพูด สายฟ้าก็ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นลูกศรและถูกยิงออกจากสายธนู

ฟิ้ว!

ทันทีที่เด็กหนุ่มปล่อยสายธนู สายฟ้าที่มีพลังทำลายล้างสูงก็พุ่งตรงเข้าใส่ไททันมหันตภัยตรงหน้า

ฉึก!

ในตอนที่ไม่มีใครทันตั้งตัว มันก็พุ่งทะลุหน้าผากของไททันตัวนั้น

ดวงตาของไททันพลันเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ จากนั้นร่างที่ใหญ่โตก็ล้มกระแทกลงตรงหน้าหลินหยวน

ขณะเดียวกัน พลเรือนที่อยู่ในแนวหลังของหัวเซี่ย ทหารในสนามรบ และชาวตงหยิงที่ติดอยู่ท่ามกลางพายุดาบน้ำแข็งต่างก็พากันตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า

พอมาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ แม้แต่ไททันมหันตภัยก็ดูเปราะบางมาก

เพียงธนูดอกเดียว เขาก็สามารถสังหารไททันมหันตภัยระดับ 8 ได้อย่างง่ายดาย

พลังของเด็กหนุ่มคนนี้ช่างน่ากลัวเสียจริง!

ขณะนี้ทหารตงหยิงเพิ่งจะรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมา พวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าหัวเซี่ยคงไม่ได้มีแค่มนุษย์กึ่งเทพอย่างหลินเทียนเชวี่ยเพียงคนเดียว!!

ชั่วขณะหนึ่ง ประกายแห่งความกลัวฉายผ่านดวงตาของชาวตงหยิงและไททันระดับสูง ในขณะที่พวกเขาจ้องมองหลินหยวนที่ลอยอยู่กลางอากาศ

มนุษย์คนนี้ทำให้ศัตรูหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ

แต่สำหรับหลินหยวนแล้ว… แค่นี้มันยังไม่จบ

ต่อไปถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นของจริง

จากนั้นเด็กหนุ่มก็หยิบขวดยาเพิ่มพลังจิตออกมาจากช่องเก็บของและยกดื่มจนหมดขวด

ในไม่ช้าขีดจำกัดพลังจิตของเขาก็พุ่งสูงขึ้น

“มิติอันเดด จงเปิดออก!” หลังจากเพิ่มพลังจิตจนถึงขีดจำกัดแล้ว หลินหยวนก็ใช้พลังอันเดดเพื่อเปิดประตูมิติอันเดด

ถัดมา ไททันอันเดดตัวแล้วตัวเล่าที่รอบกายมีรัศมีแห่งความตายก็ก้าวออกมาจากประตู

“ฮว้ากกกก!!” ไททันอันเดดตัวหนึ่งคำรามออกมาก่อนจะปล่อยหมัดเข้าใส่ชาวตงหยิงจนร่างแหลก

ส่วนชาวตงหยิงคนอื่น ๆ ที่เห็นภาพนี้ก็พากันตกใจถอยหนีไปอย่างเสียสติ

“บากะยาโระ! นี่มันไททันมหันตภัยทั้งนั้นเลยนี่หว่า!”

“ไอ้หมอนั่นมันควบคุมไททันได้ยังไง!!”

“ไม่ใช่ มันไม่ได้ควบคุมไททัน มันควบคุมศพไททันต่างหาก!”

หลังจากที่หลินหยวนเรียกกองทัพอันเดดออกมาจนครบ คราวนี้ชาวตงหยิงก็ไร้ซึ่งความหวังอีกต่อไป

ขณะนี้ไททันมหันตภัยหลายสิบตัว ไททันมหาวิบัติหลายร้อยตัว และยังมีไททันภัยพิบัติอีกจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังยืนเผชิญหน้ากับทุกคน

แล้วพวกเขาจะต่อสู้กับกองทัพไททันที่มากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?!

ไม่นานก็มีร่างสีขาวเทาขนาดใหญ่อีก 1 ร่างก้าวออกมาจากประตูมิติ

ใบหน้าของร่างสีขาวเทานี้ไม่มีเค้าโครงหน้าใด ๆ มีเพียงปากเปื้อนเลือดที่มีเขี้ยวแหลมสองแถวดูน่ากลัวเท่านั้น

“หลินหยวน… ในที่สุด… เจ้าก็ยอม… ปล่อยข้าออกมาสักที…”

“ข้าหิวเหลือเกิน… มีอะไรให้ข้ากินไหม?”

ปากเปื้อนเลือดของไททันตัวนั้นฉีกกว้างราวกับกำลังหัวเราะ

สำหรับไททันตัวสีขาวเทาที่โผล่ออกมาจากประตูมิติเป็นตัวสุดท้ายนั้นก็คือไททันเทพอาสัญที่หลินหยวนพาออกมาจากสุสานไททัน

เด็กหนุ่มเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้มัน “ในเมื่อแกหิวแล้ว… งั้นก็เชิญกินให้อิ่มเถอะ อาหารก็วางอยู่ตรงหน้าแกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่… มีอาหารเยอะแยะเลย…” รอยยิ้มบนใบหน้าของไททันเทพอาสัญสดใสมากยิ่งขึ้น จากนั้นมันก็อ้าปากกว้างเพื่อปล่อยปราณศพสีขาวขุ่นออกมา

ปราณศพนี้ได้โอบล้อมร่างของทหารตงหยิงที่อยู่ตรงหน้า แล้วกัดกร่อนร่างกายของพวกเขาทันที

“บ้าเอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย?!”

“อ๊ากกกก! โอ๊ยเจ็บ! ผิวหนังของฉันละลายหมดแล้ว!”

“นี่มันอะไรกันเนี่ย?!”

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย ฉันยังไม่อยากตาย!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นออกมาจากหมอกสีขาวเทา

ถึงกระนั้นเหล่าทหารตงหยิงก็ยังพยายามต่อต้านเต็มกำลัง แต่ท้ายที่สุด ด้วยพลังของไททันเทพอาสัญ พวกเขาไม่มีทางทำอะไรได้เลยสักนิด

แม้ก่อนที่ไททันเทพอาสัญจะได้กิน [จิตอาฆาตของผู้ล่วงลับ] มันก็เป็นไททันโลกาวินาศที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว

ตอนนี้มันก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นไปอีก

ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทหารตงหยิงทั้งหมดที่ถูกพลังปราณศพโอบล้อมเอาไว้ก็ถูกกัดกร่อนจนเหลือเพียงเศษซากของเหลวในร่างกายที่ดูน่าขยะแขยง

จากนั้นไททันเทพอาสัญก็อ้าปากดูดกลืนของเหลวพวกนั้นเข้าไป

แต่จากสีหน้าของมัน ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่พอใจสักเท่าไหร่ มันจึงหันไปพุ่งเป้าไปที่ทหารตงหยิงอีกกลุ่มหนึ่ง

“เอาอีก… เอาอีก…”

ในขณะนั้นทหารที่ตกเป็นเป้าหมายก็รู้สึกขนหัวลุก ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือการวิ่งหนี แต่สถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญในตอนนี้บอกได้เพียงว่าไร้ทางออก

เพราะรอบตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยไททันอันเดดที่หลินหยวนเรียกออกมา

ทันใดนั้นสีหน้าสิ้นหวังที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของชาวตงหยิงทุกคน

“ทำไมทหารหัวเซี่ยถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!”

“พวกมันคิดจะฆ่าพวกเราทุกคน!!!”

“ให้ตายเถอะ! ตรงนี้ไม่มีทางออก เราจะต้องสู้กับพวกมันจนตายกันไปข้าง!!”

ทหารตงหยิงที่กลายเป็นหมาจนตรอกจึงพุ่งใส่ศัตรู

ทว่าหลินหยวนที่มองดูเหล่าทหารตงหยิงที่กำลังจะสู้จนตัวตาย เขาก็แค่นเสียงเยาะเย้ยในลำคอ

“หึ หนูท่อสกปรกอย่างพวกแกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้อย่างงั้นเหรอ?”

วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มชักดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนออกมา “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะแสดงให้พวกแกเห็นเองว่าความสิ้นหวังมันเป็นยังไง!”

จากนั้นร่างของหลินหยวนก็หายไปจากจุดเดิม

ระบำเงา!

การใช้สกิลระบำเงานั้นทำให้เด็กหนุ่มสามารถเทเลพอร์ตในระยะทางสั้น ๆ ได้หลายครั้ง

เพียงชั่วพริบตาเขาก็เป็นเหมือนภูตผีปีศาจที่ไปโผล่ต่อหน้าทหารตงหยิง

ก่อนที่กลุ่มทหารตงหยิงจะทันได้ตอบโต้ คมดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนก็ตวัดเข้าที่คอของคู่ต่อสู้ไปแล้ว

ฉับ!

เสียงคมดาบบาดเนื้อดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยเลือดสีสดพุ่งขึ้นกลางอากาศ

ดวงตาที่ไร้แววของทหารตงหยิงเบิกกว้าง แม้กระทั่งตอนที่เขาสิ้นชีพ เขาก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกฆ่าตาย

และก่อนที่หัวจะตกลงพื้น ร่างของหลินหยวนก็หายไปจากสายตาแล้ว