บทที่ 165: ชื่อของเขาจะถูกจารึกไปตลอดกาล

หลี่หวงเหยียนที่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงจากออร่ารอบตัวของฉู่อวี้ก็เบิกตากว้าง

เขาไม่คาดคิดเลยว่าการหลอมรวมกับมรดกไททันจะช่วยเพิ่มพลังให้กับฉู่อวี้ได้มากขนาดนี้

แม้แต่หลินหยวนเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเหมือนกัน

เขาเดินเข้าไปหาเด็กสาวแล้วถามเบา ๆ ว่า “พลังของเธออัปเกรดขึ้นเหรอ?”

ฉู่อวี้ยิ้มกว้างพยักหน้ารับ “ใช่!”

เธอย่อมดีใจเป็นธรรมดาที่พลังของตัวเองเพิ่มขึ้น เพราะมีแต่วิธีนี้เท่านั้นถึงจะทำให้เธอสามารถขยับไปยืนใกล้หลินหยวนได้มากขึ้น

“การอัปเกรดพลังมันสำคัญมาก เพียงแค่ดูดซับมรดกไททันเพียงชิ้นเดียวก็ทำให้พลังของเธอข้ามผ่านแรงก์ SS ไปเป็นแรงก์ SSS ได้” เด็กหนุ่มกล่าว “ถ้าอย่างนั้นขอแค่ฉันตามล่าผู้สืบทอดมรดกไททันมาให้เธอสัก 2-3 คน แบบนี้พลังของเธอก็จะเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดเลยใช่ไหม?”

ทันใดนั้นดวงตาของฉู่อวี้ก็เป็นประกายดีใจ ในขณะที่เธอพยักหน้ารับอย่างมีความสุข “อื้ม!”

ทางด้านหลี่หวงเหยียนที่ได้ยินคำพูดของหลินหยวน มุมปากของเขาก็กระตุกอย่างแรง

ที่หมอนี่พูดมันคือคำพูดของคนทั่วไปจริง ๆ เรอะ?

แค่อยากจะช่วยให้แฟนตัวเองมีพลังเพิ่มขึ้น นายถึงขั้นต้องไล่ฆ่าผู้สืบทอดมรดกไททันเลยหรือไง?

อีกอย่าง ฟังจากน้ำเสียงของเจ้าเด็กนี่แล้ว มันเหมือนกับว่าการฆ่าผู้สืบทอดมรดกไททันนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของหลินหยวน การจัดการผู้สืบทอดมรดกไททันไม่กี่คนมันก็ง่ายอย่างที่เจ้าตัวว่ามาจริง ๆ

ในขณะนั้นเด็กหนุ่มเองก็คิดขึ้นมาได้ทันทีว่า ในเมื่อผู้สืบทอดมรดกไททันทุกคนล้วนแต่มีมรดกไททัน แล้วทำไมตอนที่เขาฆ่าฉู่เซียว มันถึงไม่มีมรดกของไททันพยากรณ์ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย?

เรื่องที่หลินหยวนไม่รู้ก็คือ วิธีการสืบทอดมรดกของฉู่เซียวนั้นแตกต่างจากการสืบทอดของผู้สืบทอดมรดกไททันคนอื่น ๆ

เป็นเพราะเขาได้รับมรดกจากไททันพยากรณ์โดยตรงภายในวิหารไททัน

ด้วยเหตุนี้เอง ตอนที่เขาตายจึงไม่ได้ทิ้งมรดกอะไรเอาไว้

หลังจากที่สังหารคุโรคาวะ ชินโซไปเรียบร้อยแล้ว หลินหยวนจึงหันกลับไปสนใจภายในสนามรบอีกครั้ง

ปัจจุบันสถานการณ์ในแนวหน้าของกองทัพไม่ค่อยสู้ดีนัก

เมื่อพวกตงหยิงเข้าร่วมการต่อสู้ การบุกโจมตีของไททันก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น

และสิ่งที่กองทัพหัวเซี่ยทำได้ก็คือการยืนหยัดปกป้องจุดยุทธศาสตร์ และต้านทานการโจมตีของศัตรูที่เข้ามาเป็นระลอก

แม้ว่ากองทัพจะมีผู้มีพลังระดับสูงอย่างหลินเทียนเชวี่ย แต่มนุษย์กึ่งเทพเพียงคนเดียวก็ยังไม่สามารถพลิกกระแสการต่อสู้ได้ทั้งหมดอยู่ดี

เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในปัจจุบันของกองทัพ จะต้องมีใครสักคนก้าวออกมา!

ทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้หลินหยวนจึงหันไปพูดกับหลี่หวงเหยียนว่า “ไหน ๆ คุณก็บาดเจ็บแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

ชายหนุ่มที่ได้ยินดังนี้ก็โต้กลับอย่างเป็นกังวล “ฉันยังมีแรงสู้อยู่!”

และเพื่อเป็นการพิสูจน์คำพูดของตัวเอง เขาก็ใช้พลังไฟทันที แต่การกระทำนั้นมันไปกระทบกับบาดแผลภายในของเขา ทำให้เขามีสีหน้าซีดเผือด

“คุณอย่าพยายามฝืนตัวเองอีกเลยค่ะ” ฉู่อวี้รีบเข้าไปห้ามนายพลหลี่ “คุณยังไม่หายดีเลย”

หลี่หวงเหยียนกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่สงครามนี้ยังไม่จบ… ถ้าฉันถอยออกไป กองทัพก็จะสูญเสียกำลังพลไปหลายหมื่นคน”

“ไม่หรอกค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้าตอบกลับไปว่า “คุณไม่คิดบ้างเหรอคะว่าทำไมพวกเราถึงรีบมาที่นี่?”

“คุณเชื่อใจหลินหยวนเถอะ เขามีพลังมากพอที่จะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้แน่ แล้วก็… เขามาที่นี่เพื่อหยุดยั้งสงครามในครั้งนี้”

คำพูดของฉู่อวี้ฟังดูเด็ดเดี่ยวมากจนหลี่หวงเหยียนยังรู้สึกลังเล

เขารู้ว่าหลินหยวนแข็งแกร่ง ทว่าแม้แต่คนที่แข็งแกร่งอย่างหลินเทียนเชวี่ยก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนกระแสสงครามได้ไม่ใช่หรือไง?

ลำพังเพียงหลินหยวนคนเดียวจะทำแบบนั้นได้จริงหรือเปล่า?

ฉู่อวี้ที่สังเกตถึงความสงสัยของอีกฝ่าย เธอจึงยิ้มกว้างพูดว่า “เอาเป็นว่ารอดูด้วยตาของตัวเองดีกว่าค่ะ ขอแค่หลินหยวนอยู่ที่นี่ แนวป้องกันของหัวเซี่ยไม่มีวันพังทลายแน่”

หลังสงครามครั้งนี้ทุกคนจะรู้จักชื่อของหลินหยวน!

เธอพูดประโยคสุดท้ายนี้ในใจ

เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนจะเข้าใจว่าใครที่คอยปกป้องพวกเขาอยู่ในเงามืด

ถึงเวลานั้นชื่อของหลินหยวนก็จะถูกจารึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์ให้ทุกคนจดจำไปอีกหลายชั่วอายุคน!!

ขณะที่ฉู่อวี้กับหลี่หวงเหยียนกำลังพูดคุยกัน หลินหยวนก็ลอยพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ

เขากวาดตาที่ไร้อารมณ์มองไปรอบ ๆ เบื้องหน้าของเขาคือทหารหัวเซี่ยกำลังต่อสู้อยู่ในสงครามอย่างเต็มกำลัง

อีกฝั่งคือทหารตงหยิงที่กำลังโรมรันเข้าใส่ศัตรูเหมือนฝูงหมาป่า

นอกเหนือจากนั้นก็คือไททันป่าเถื่อนนับแสน

เพื่อต้านทานการโจมตีจากเผ่าไททัน ทหารหัวเซี่ยทุกคนต่างเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องดินแดนของตัวเอง

พวกเขาใช้เลือดเนื้อก่อกำแพงเพื่อป้องกันศัตรูที่มารุกราน!

ในความเป็นจริง ผู้ที่อยู่ในแนวหลังก็เห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน เพราะในสนามรบมีนักข่าวสงครามมาเข้าร่วมมากมาย

คนพวกนี้แบกกล้องเอาไว้บนบ่าเดินฝ่าสมรภูมิที่นองเลือดเพียงเพื่อถ่ายทอดภาพกลับไปยังแนวหลัง

ความตายมันน่ากลัวตรงไหนกัน?

ขอเพียงคนในแนวหลังสามารถจดจำวีรบุรุษพวกนี้เอาไว้ได้ ถึงต้องตายพวกเขาก็ไม่เสียดายเลย

เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเขาช่วยประเทศชาติได้จริง ๆ

ฉากแล้วฉากเล่าถูกส่งไปยังแนวหลังของสนามรบ ในขณะนั้นชาวหัวเซี่ยกว่าพันล้านคนกำลังเฝ้าดูศึกชี้ชะตาที่แนวป้องกันในด่านแรก

“ฮีโร่ทั้งหลายกำลังปกป้องพวกเรา!”

“เหตุปะทะในแนวหน้า ทหารของเราจะต้องเป็นฝ่ายชนะ มนุษย์จะต้องชนะ หัวเซี่ยจะต้องชนะ!”

“ขอให้ทุกคนนำชัยชนะกลับมา!!”

ตอนนี้ประชาชนในแนวหลังทุกคนเกาะติดสถานการณ์และได้แต่ภาวนาขอให้ทหารทุกคนปลอดภัย

ปัจจุบันแทบจะในทุกแพลตฟอร์มกำลังถ่ายทอดสดสงครามในครั้งนี้ เพราะสำหรับหัวเซี่ยแล้ว นี่คือการต่อสู้เพื่อชะตากรรมของตัวเองอย่างแท้จริง

ในมุมหนึ่ง ผู้คนนับร้อยหรือบางทีอาจจะนับพันมารวมตัวกันที่จัตุรัส ขณะที่ดวงตาแดงก่ำของพวกเขาจ้องมองฉากในสนามรบที่ฉายบนจอขนาดใหญ่

มีผู้หญิงบางคนถึงขั้นมีน้ำตาไหลรินอาบแก้ม

เมื่อมองดูทหารที่ตายในสนามรบ ความโศกเศร้าและความสิ้นหวังก็แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ

ต้องบอกว่าอารมณ์พวกนี้มันน่าหดหู่จนเกินจะบรรยาย

“ไอ้สารเลวไททันพวกนั้น อีกไม่นานพวกเราจะต้องฆ่าพวกมันให้หมด!”

“รอก่อนเถอะ อีก 1 ปีฉันก็จะโตพอที่จะเข้าร่วมกองทัพได้แล้ว เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะไปสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคน!”

แต่ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีร่างของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่จอใหญ่

เขาคือเด็กหนุ่มผมดำที่มีดวงตาสีดำโดยที่แผ่นหลังของเขาตั้งตรงไม่หวั่นเกรงต่อศัตรู

ทันใดนั้นเขาที่ลอยอยู่กลางอากาศก็พุ่งทะยานเข้าใส่กองทัพไททันเบื้องหน้าเพียงลำพัง

ภาพนี้ทำให้ทหารหัวเซี่ยต่างพากันตกตะลึง

แม้แต่พลเรือนที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์การรบบนจอก็ได้แต่มองภาพนั้นตาค้าง

“นี่เขาอยากตายนักหรือไง ตรงนั้นมีไททันอยู่เต็มไปหมด!!”

“ไอ้หมอนี่มันคิดจะทำอะไรกันแน่? กองทัพส่งเขาไปงั้นเหรอ?”

“โอ๊ย อย่าไปตรงนั้นสิโว้ย เดี๋ยวก็ตายหรอก!”

“มันเป็นบ้าอะไรเนี่ย? คิดจะบุกเข้าไปกลางวงล้อมไททันเพียงลำพังเนี่ยนะ!”

พวกเขารู้ถึงเจตนาของชายผมดำคนนั้นทันที

อีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่มีไททันรวมตัวกันมากที่สุด

ผู้ชายคนนั้นคิดจะทำอะไร?!

ทันใดนั้นทหารตงหยิงก็สังเกตเห็นผู้มาใหม่เช่นกัน

“ฮ่า ๆๆ ไอ้พวกหัวเซี่ยสมองหมู มันโง่ถึงขั้นนั้นแล้วเหรอ มันเอาความกล้าที่ไหนถึงคิดจะมาตายอยู่ที่นี่คนเดียว?!”

“ใครก็ได้ฆ่ามันหน่อย ให้มันรู้สำนึกว่าพวกเราแข็งแกร่งกันแค่ไหน!”

“โธ่ ไอ้โง่นั่นไม่จำเป็นจะต้องให้เราเปลืองแรงหรอก เดี๋ยวไททันพวกนั้นก็ฆ่ามันเองแหละ”

ในสายตาของทหารตงหยิงทุกคนนั้นมีเพียงการดูถูกเหยียดหยาม

มันบ่งบอกว่าสำหรับพวกเขาผู้ชายคนนั้นเป็นแค่คนโง่ที่เข้ามารนหาที่ตายท่ามกลางวงล้อมของศัตรู

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าในขณะนั้นสีหน้าของหลินหยวนเฉยเมยไร้ความรู้สึกใด ๆ

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบว่า “อันตัวข้ามีไข่มุกส่องสว่าง กลับถูกวางอ้างว้างไร้จุดหมาย…”

ทันทีที่พวกตงหยิงได้ยินเสียงของเด็กหนุ่ม พวกเขาต่างก็พากันขมวดคิ้ว

“บากะ! ไอ้หัวเซี่ยนี่มันพูดบ้าอะไรวะเนี่ย?”

“เหมือนมันกำลังท่องบทกวีอยู่เลย ฮ่า ๆๆ ในเวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาท่องบทกวีอยู่อีกเรอะ!”

“พวกหัวเซี่ยนี่มันโง่เง่าสิ้นดี!”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทหารตงหยิง หลินหยวนก็ยังคงท่องบทกวีต่อไปอย่างใจเย็น “ถูกไอดินธุลีมากล้ำกราย สิ้นประกายดับแสงแลหม่นหมอง”

“เมื่อถึงกาลเห็นทีต้องเก็บกวาด พลันสะอาดผ่องใสเป็นใยยอง ถือกำเนิดเกิดแสงน่าพิศมอง สะท้อนต้องคีรีและธารา”

เมื่อเด็กหนุ่มกล่าวจบ ก็มีรัศมีแผ่ออกมาจากร่างของเขา

ทันใดนั้นเขาเป็นเหมือนจักรพรรดิที่อยู่เหนือทุกสิ่ง ขณะที่เขาแผ่แรงกดดันที่ไม่มีใครต้านทานได้ออกมารอบตัว

เปิดใช้งานร่างอาชูร่า!!

ในตอนนี้กลิ่นคาวเลือดพวยพุ่งออกมาจากร่างของหลินหยวนอย่างต่อเนื่อง ก่อตัวเป็นหมอกโลหิตที่ขยายออกไปบนท้องฟ้า

ภาพที่ปรากฏตอนนี้เป็นภาพที่น่าทึ่งมาก มันทั้งน่าสะพรึงกลัว และน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

ทำให้ทุกคนต่างเกิดคำถามในใจพร้อมกันว่า

นั่นคือ… ผู้ชายคนนี้จะต้องคร่าชีวิตไปเท่าไหร่ถึงจะสะสมจิตสังหารขนาดนี้เอาไว้ในตัว?!

*******************************************

SkySaffron: ขำหลี่หวงเหยียน เหม็นฟามรักล่ะสิ 55555 ฉู่อวี้พบหนทางอัปเกรดพลังแล้ววว