บทที่ 144: ฉู่เซียวมาถึง อันตรายเข้ามาใกล้

หลินหยวนหันหลังเค้นพลังทั้งหมดพุ่งทะยานไปยังเมืองกุ่ยเซี่ยง!

เขาจะต้องกลับไปรวมตัวกับไททันเทพอาสัญให้เร็วที่สุดเพื่อเผชิญหน้ากับไททันมหันตภัยทั้ง 3 ตัวนี้

ทว่าจู่ ๆ เสียงคุ้นเคยก็ดังเข้ามาในหูของเด็กหนุ่ม

“เพื่อนเก่า ทำไมนายถึงรีบหนีไปแบบนั้น นายไม่อยากอยู่รำลึกความหลังกับฉันหน่อยเหรอ?”

หลินหยวนขมวดคิ้วและหันกลับไปมองทางต้นเสียง แล้วเขาก็เห็นร่างมนุษย์ในชุดคลุมสีดำลอยอยู่เหนือไททันมหันตภัยทั้ง 3 ตัวกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นอีกฝ่ายชัด เขาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

มีมนุษย์อยู่ในเผ่าไททันจริงเหรอ?

และพอพิจารณาจากน้ำเสียงของชายชุดดำ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้จักเขาด้วย?

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ หลินหยวนก็เบิกตาโพลงในเสี้ยววินาที ทันใดนั้นภาพเบื้องหน้าก็แจ่มชัดขึ้น เขาถึงขั้นสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้อย่างชัดเจน

ขณะเดียวกัน ในที่สุดเด็กหนุ่มก็มองเห็นใบหน้าของคนพูด วินาทีต่อมา รูม่านตาของเขาก็หดลง

“แกเองเหรอ?!” หลินหยวนไม่คาดคิดเลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นฉู่เซียว

ตัวเขากับฉู่เซียวมีความแค้นที่ลึกซึ้งต่อกัน เพราะอีกฝ่ายเคยใช้พลังเงาหนีจากเงื้อมมือของเขาไปได้

แต่ชายคนนั้นในตอนนี้ดูต่างไปจากคนก่อนอย่างสิ้นเชิง เขาดูเหมือนคนที่มีสถานะสูงส่งในเผ่าไททัน เพราะไททันมหันตภัยทั้ง 3 ตัวยอมทำตามคำสั่งของเขา

ถ้าหลินหยวนไม่เข้าใจอะไรผิดไป คนที่รับผิดชอบในการตามล่าเขาในครั้งนี้จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เด็กหนุ่มก็พูดเยาะเย้ยว่า “ฉันไม่คิดเลยว่าหลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้ แกจะยังยึดมั่นเดินตามเส้นทางเดิม จนกระทั่งตอนนี้แกก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะกลายเป็นเบี้ยของเผ่าไททัน”

ฉู่เซียวที่ได้ยินคำพูดยั่วโมโหของหลินหยวนก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน เขายิ้มรับคำพูดของอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้มันช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เผ่าไททันสามารถมอบในสิ่งที่มนุษย์ให้ฉันไม่ได้ล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น… ฉันยังถูกประกาศล่าค่าหัวด้วย แล้วแบบนี้ฉันจะเอาชีวิตรอดอยู่ในหัวเซี่ยได้ยังไง”

“ในเมื่อพวกแกไม่ยอมให้ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ดี ๆ ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำลายพวกแกให้สิ้นซาก!”

“เหอะ! ไม่มีใครห้ามให้แกมีชีวิต แต่ทั้งหมดนั่นมันเป็นเส้นทางที่แกเลือกเองทั้งนั้น! ถ้าแกอยู่ฝ่ายเราตั้งแต่ตอนนั้น… ถ้าแกไม่เข้าร่วมลัทธิไททัน แกก็คงไม่มีจุดจบแบบนี้หรอก!” หลินหยวนตอบโต้เสียงกร้าว

“จุดจบงั้นเหรอ? ฮ่า ๆๆ” ฉู่เซียวหัวเราะร่า “หลินหยวน ฉันว่า… แกคงบ้าไปแล้ว ฉันไม่เคยเสียใจกับการเลือกของตัวเองเลย ต่อให้ฉันจะต้องกลายเป็นสุนัขรับใช้เผ่าไททัน แต่ฉันก็ยังไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้!”

“ก่อนที่แกจะหัวเราะเยาะฉัน แกลองดูสภาพตัวเองก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันกำลังไล่ล่าแกเหมือนหมาจรจัดตัวหนึ่ง วิ่งสิ วิ่ง วิ่งให้เต็มแรง! ฮ่า ๆๆ!” ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเสียงดัง “ถ้าแกหนีไม่พ้น ฉันจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง!”

“หลินหยวน ฉันขอบอกเลยนะว่าฉันรอคอยวันนี้มานานมากแล้ว วันที่แกจะตายด้วยน้ำมือของฉัน!!”

ทางด้านหลินหยวนยังคงใจเย็นเมื่อเผชิญกับคำยั่วยุของฉู่เซียว

เขารู้ดีว่าเพียงแค่กำลังของตัวเองเขาไม่มีทางเทียบกับไททันมหันตภัยทั้ง 3 ตัวได้แน่ ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับมหันตภัยอีกด้วย

ดังนั้นเขาจะต้องพึ่งพาพลังของไททันเทพอาสัญ

พอคิดได้ดังนี้หลินหยวนก็ระเบิดความเร็วออกมาเต็มที่เพื่อพุ่งตรงไปยังเมืองกุ่ยเซี่ยง

ทางด้านไททันช้างอสูรที่รอดตายมาได้ก็คลานเข่าเข้าหาฉู่เซียว

มันไปคุกเข่าอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มในขณะที่สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี “ขอบคุณท่านผู้พยากรณ์ที่เข้ามาช่วยเหลือข้าได้ทันท่วงที ไม่เช่นนั้นข้าคงจะตายด้วยน้ำมือของไอ้มนุษย์สารเลวนั่นไปแล้ว!”

ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่เซียวก็จางหายไป หลงเหลือเพียงใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก

เขาเหลือบตามองไททันช้างอสูรที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแล้วพูดเสียงเย็นว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด ข้าได้แจ้งให้เจ้าจับตัวหลินหยวนเอาไว้ให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนไม่ใช่เหรอ? ในฐานะเจ้าเมืองกุ่ยเซี่ยง เจ้าทิ้งเมืองเพื่อเอาชีวิตรอด นี่เหรอคือวิธีที่เจ้าทำ?”

ไททันช้างอสูรที่ถูกตำหนิก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งแผ่นหลัง มันรู้ดีว่าการกระทำของมันทำลายความประทับใจในการพบหน้ากันครั้งแรกของผู้สืบทอดมรดกไททัน

ดูเหมือนว่าการละทิ้งเมืองหลบหนีในครั้งนี้คงยากที่จะหาข้อแก้ตัว

เมื่อคิดได้ดังนี้ไททันช้างอสูรจึงกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ข้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นมันผิด หลังจากนี้ข้าจะไปรับบทลงโทษจากสภาผู้อาวุโสด้วยตัวเองขอรับ!”

ฉู่เซียวเยาะเย้ยทันที “เฮอะ จะไปรับโทษเองงั้นเหรอ? ข้าไม่คิดว่า… เจ้าจะมีโอกาสนั้นนะ!”

หลังจากพูดจบเขาก็หันกลับไปสั่งเสียงทุ้ม “อเมทิสต์ บดขยี้มันซะ!”

“ขอรับนายท่าน!” ไททันเบฮีมอธอเมทิสต์ที่มีร่างกายกำยำก้าวออกไปตามคำสั่ง ทำให้พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือน

ขนาดตัวที่ใหญ่โตมโหฬารจนไททันช้างอสูรดูกลายเป็นเด็กน้อยนั้นค่อย ๆ คืบคลานเข้าหาอีกฝ่าย

ในขณะนั้นเอง แม้แต่ไททันช้างอสูรก็ยังไม่เข้าใจว่าฉู่เซียวคิดจะทำอะไร พอตั้งสติได้แล้วมันก็รีบเงยหน้าคำรามใส่ฉู่เซียว “เจ้ามันก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความเป็นความตายของข้า!”

แต่สิ่งที่มันเห็นในยามที่เงยหน้าขึ้นมากลับเป็นหมัดของไททันเบฮีมอธอเมทิสต์

หมัดที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีม่วงนั้นมีพลังเหมือนของหนักหลาย 10 ตันกระแทกใส่หน้าอกของไททันช้างอสูร

ตูม!

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นเนื่องจากหมัดปะทะเข้าที่อกของไททันผู้เคราะห์ร้าย

จากนั้นไททันเบฮีมอธอเมทิสต์ก็อ้าปากกว้างเผื่อรอยยิ้มน่าหวาดหวั่น “เจ้ากล้าดูหมิ่นท่านผู้พยากรณ์งั้นรึ? เจ้ามันรนหาที่ตาย!”

ทันทีที่มันพูดจบ หมัดหนัก ๆ ของมันก็กระหน่ำเข้าใส่ไททันช้างอสูรอย่างบ้าคลั่งโดยที่หมัดแต่ละหมัดนั้นถูกส่งออกไปพร้อมกับแรงมหาศาล นอกจากมันจะทำให้เนื้อหนังของฝ่ายที่ถูกโจมตีบุบสลายแล้ว มันยังทำให้กระดูกแหลกละเอียดอีกด้วย

ในที่สุดไททันเบฮีมอธอเมทิสต์ก็คำรามเต็มเสียงและปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา โดยเล็งกำปั้นไปที่หัวของไททันช้างอสูร

พลั่ก!

กะโหลกของไททันช้างอสูรแตกกระจายพร้อมกับร่างที่แหลกสลาย

ตึง!

ไม่นานมันก็ล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

ถึงแม้ว่ามันจะตายไปแล้ว แต่ดวงตาของมันก็ยังคงเบิกกว้าง ในขณะที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เพราะมันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า หลังรอดพ้นจากเงื้อมมือของมนุษย์ที่บุกรุกเข้ามาแล้ว เขาจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของพวกเดียวกัน

“ท่านผู้พยากรณ์ ข้าได้ลงโทษมันแทนท่านแล้วขอรับ” ไททันเบฮีมอธอเมทิสต์เดินกลับมาคุกเข่าลงต่อหน้าฉู่เซียวแล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ “ไททันที่ขี้ขลาดเช่นนี้นับว่าเป็นความอัปยศของเผ่าพันธุ์เรา จัดการไปเสียก็ดีขอรับ”

ชายหนุ่มพยักหน้าและกล่าวว่า “ดีมาก เผาร่างของมันซะ แล้วไปไล่ล่ามนุษย์คนนั้นกับข้า เหตุผลเดียวที่ไอ้หมอนั่นยังคิดจะหลบหนีเป็นเพราะว่ามันต้องการจะใช้พลังของไททันเทพอาสัญมาจัดการกับพวกเรา” พอพูดถึงจุดนี้เขาก็แสยะยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะให้มันสมหวังไม่ได้เด็ดขาด!”

…

ภาพเงาของเมืองกุ่ยเซี่ยงปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหลินหยวน และในขณะนั้นฉู่เซียวพร้อมกับไททันมหันตภัยทั้ง 3 ก็ยังคงไล่ล่าเขาอยู่

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะโหดร้ายถึงขั้นกำจัดพวกเดียวกันโดยไม่ลังเล

ไททันช้างอสูรผู้น่าสงสารที่คิดว่าตัวเองได้รอดพ้นจากความตายไปแล้วกลับต้องมาตายลงด้วยน้ำมือของไททันด้วยกันเอง

“มนุษย์เอ๋ยเลิกขัดขืนเสียเถอะ ข้าจะฆ่าเจ้าให้เร็วที่สุด ไม่ให้เจ้าต้องทรมานแน่นอน!” ไททันเบฮีมอธอเมทิสต์กล่าวเยาะเย้ยก่อนจะยกก้อนหินก้อนใหญ่ขึ้นแล้วขว้างเข้าใส่หลินหยวน

ด้วยแรงขว้างที่มหาศาล ทำให้เกิดเสียงแหวกอากาศดังเสียดแทงหูโดยที่มันเคลื่อนเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลินหยวนที่ได้ยินเสียงนั้นก็มีสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเขาก็กระชับดาบปราบมังกรหันกลับมาฟันออกไปเต็มแรง

วินาทีต่อมา กระแสสายฟ้าก็ควบแน่นเปลี่ยนกลายเป็นมังกร

มังกรสายฟ้าพิโรธ!

ตูม!!

ทันใดนั้นมังกรสายฟ้าปะทะกับก้อนหินส่งผลให้ก้อนหินระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เปลี่ยนกลายเป็นฝุ่นผงกระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า

ทางด้านไททันเบฮีมอธอเมทิสต์ยืนจ้องภาพเบื้องหน้าพร้อมกับยิ้มเยาะ “มนุษย์คนนี้เก่งมากจริง ๆ ท่านผู้พยากรณ์ ถ้าข้าฆ่ามันได้ ขอให้ท่านอนุญาตให้ข้าได้กินเลือดเนื้อของมันด้วยเถอะขอรับ!”

“ข้ารู้สึกว่าเลือดเนื้อของมนุษย์ผู้นี้อาจจะช่วยให้ข้าก้าวหน้าไปได้อีกขั้น และหลุดพ้นจากพันธนาการได้อย่างสมบูรณ์”

ทางด้านฉู่เซียวตอบกลับว่า “ไม่ต้องคิดมาก การที่จะฆ่าเขาไม่ใช่เรื่องยากเลย ยังมีไททันเทพอาสัญที่เป็นไททันโลกาวินาศอยู่ที่นั่นด้วย!”

ไททันเบฮีมอธอเมทิสต์จึงรีบตอบกลับเสียงทุ้มว่า “ท่านผู้พยากรณ์วางใจได้เลยขอรับ หากถึงคราววิกฤต เราจะดื่ม ‘โลหิตศักดิ์สิทธิ์’ เข้าไปทันที ในเมื่อไททันเทพอาสัญถือกำเนิดมาจากซากศพ เช่นนั้นก็เปลี่ยนมันให้เป็นศพแค่นั้นก็พอ!”

*******************************************

SkySaffron: เพื่อนเก่ามาป๊ะหน้ากันแล้ววว