บทที่ 121: คนที่กล้าขัดขืนข้า มันต้องตาย!

ขณะที่หลินหยวนกับฉู่อวี้กำลังพูดคุยกัน ไททันเทพปีศาจที่สูงถึง 150 เมตรก็ค่อย ๆ ลอยลงมาจากฟ้า

ร่างสูงตระหง่านเหมือนภูเขายักษ์ของมันมีไอปีศาจปกคลุมอยู่ทั่วร่าง

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของมันก็มีลวดลายปีศาจสีม่วงเข้มดูน่าขนลุกอยู่ทั่ว

อาซาที่ยืนอยู่ต่อหน้าหลินหยวนกับฉู่อวี้นั้นเป็นเหมือนเทพปีศาจที่กำลังจะเปลี่ยนโลกนี้ให้จมลงสู่ความมืดมิด

“มนุษย์กึ่งเทพคนนั้นอยู่ที่ไหน?” อาซาก้มหน้าลงใช้ดวงตาสีแดงเข้มที่ดูเย็นชากวาดมองไปรอบ ๆ

แน่นอนว่ามนุษย์กึ่งเทพที่มันพูดถึงนั้นก็คือหลินเทียนเชวี่ย

ในสายตาของไททันตัวนี้ มีเพียงแม่ทัพมังกรเท่านั้นที่คู่ควรเป็นคู่ต่อสู้ของมัน

ส่วนหลินหยวนกับฉู่อวี้ มันเห็นเป็นแค่มดปลวกที่หลงเดินเข้ามาเท่านั้น

ภายใต้แรงกดดันของไททันตัวนี้ หน้าผากของเด็กหนุ่มมีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมา

แต่ตอนนี้สมองของเขาเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วโดยพยายามคิดหาทางทำอะไรสักอย่าง

ถ้าเขาแข็งแกร่งมากพอ เขาคงจะกำจัดไททันโลกาวินาศตัวนี้ได้สำเร็จ

ทางเดียวที่พวกเขาจะรอดไปได้ก็คือ รอให้หลินเทียนเชวี่ยมาช่วย

แม้ว่าแผนนี้อาจทำให้พ่อของเขาตกอยู่ในอันตราย แต่หลินหยวนก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ

ถึงอย่างไรบนโลกนี้คงมีเพียงหลินเทียนเชวี่ยเท่านั้นที่มีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับไททันตัวนี้ได้

พอคิดถึงเรื่องนี้ หลินหยวนก็เงยหน้าขึ้นกล่าวกับอีกฝ่ายว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันส่งสัญญาณออกไปแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะมาหาแกเอง”

จากนั้นเขาก็พูดเสียงเย็นชา “รู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงยังไม่ออกไปจากที่นี่? เพราะพวกเรารอแกอยู่ไงล่ะ!”

ทันทีที่ไททันเทพปีศาจได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม สายตาของมันก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่มันพูดเยาะเย้ยว่า “เจ้า… คิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นเหรอ?”

หลินหยวนเงยหน้าขึ้นตะโกนท้าทายอีกฝ่ายว่า “ต่อให้แกเป็นไททันโลกาวินาศแล้วยังไง? วันนี้มันจะเป็นวันตายของแก!”

“ไอ้มนุษย์ เจ้าคิดจะยั่วข้างั้นรึ?” อาซาหรี่ตามองอีกฝ่าย “ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าน่าจะเป็นลูกของมนุษย์กึ่งเทพนั่นสินะ?”

“ให้ข้าเดา… เจ้าคงกำลังพยายามซื้อเวลาอยู่ใช่ไหม แต่เจ้าคิดว่าข้าจะตกหลุมพรางโง่ ๆ แบบนี้หรือไง?”

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่มาก แต่สำหรับข้าแล้ว ถ้าเจ้าตายเจ้าจะมีค่ามากกว่าตอนมีชีวิตเสียอีก ข้าอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าพ่อเจ้าจะทำหน้ายังไงหลังจากเห็นศพเจ้า”

“ก่อนหน้านี้ข้าได้ให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับไม่รับมัน คนที่กล้าขัดขืนข้า… มันต้องตายสถานเดียว!”

หลังจากที่ไททันเทพปีศาจพูดข่มขู่ หัวใจของหลินหยวนก็เต้นแรง เขารู้ว่าไททันตัวนี้นอกจากจะทรงพลังและโหดเหี้ยมแล้ว มันยังมีสติปัญญาเป็นเลิศอีกด้วย

จะช้าไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดเข้ามาในหัวของเด็กหนุ่ม อาซาก็เปิดฉากโจมตี

พลังปีศาจสีดำมืดวนเวียนอยู่รอบตัวมัน ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเป้าหมายราวกับมีดคมกริบ

ปัจจุบันพลังเทเลพอร์ตยังอยู่ในช่วงคูลดาวน์  ดังนั้นหลินหยวนจึงทำได้เพียงใช้ความเร็วของตัวเองหลบการโจมตีของไททันเทพอสูร

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

กลุ่มพลังดำมืดที่เป็นเหมือนดาบที่คมกริบกระแทกพื้นจนเกิดเป็นหลุมใหญ่รอบตัวเด็กหนุ่ม

พลังเทพอสูรนั้นมีพลังทำลายล้างสูงมาก หากถูกโจมตีเข้าตรง ๆ แม้แต่กับหลินหยวนก็อาจร่างแหลกได้เช่นกัน

ในตอนนี้ร่างของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสายฟ้า เขาได้เปิดใช้งานฉงถงสูงสุดและเพ่งสมาธิเต็มที่เพื่อคอยดูวิถีการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม

การกระทำทั้งหมดนี้เขาจะต้องใช้พลังจิตที่หนักหน่วง ทำให้มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากตาของเขา 2 สาย แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ตอนนี้เขากำลังเต้นรำอยู่บนคมดาบ ถ้าหากเสียสมาธิไปแม้แต่นิดเดียว เบื้องหน้าเขามีเพียงหุบเหวลึกรออยู่

ไททันเทพปีศาจจับจ้องไปที่มนุษย์ตัวจ้อยแล้วอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

อาซาคาดไม่ถึงว่าหลินหยวนจะทนรับการโจมตีของมันได้นานขนาดนี้

มันต้องยอมรับเลยว่าพลังของมนุษย์อัจฉริยะคนนี้ไม่ควรมองข้าม

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันนั้น เด็กหนุ่มใกล้จะหมดแรงแล้ว เขาคงต้านได้อีกไม่นาน

การฆ่าอีกฝ่ายที่นี่ถือว่าเป็นการกำจัดภัยคุกคามที่มีต่อเผ่าไททันในอนาคตลงได้

ทันทีที่ไททันเทพปีศาจคิดถึงเรื่องนี้ มันก็เหยียดยิ้มเยาะ

นอกจากนี้พอมนุษย์กึ่งเทพคนนั้นมาถึงที่นี่ สิ่งที่เขาเห็นจะมีเพียงศพเย็น ๆ ของลูกชายตัวเอง

มันอยากจะทำให้มนุษย์ที่ทรงพลังคนนั้นคลุ้มคลั่งเสียก่อน จากนั้นค่อยใช้กำลังทำลายความหวังของอีกฝ่ายให้สิ้นซาก!

ตูม!!

อาซาส่งพลังเข้าโจมตีหลินหยวนเต็มกำลัง

การโจมตีในครั้งนี้กระแทกเข้าที่แขนซ้ายของเด็กหนุ่มเต็ม ๆ จนทำให้แขนของเขาระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แผ่นหลังเปื้อนเลือดในขณะที่ตัวเขากระเด็นถอยหลังกระแทกลงกับพื้นเต็มแรง

ถึงแม้ว่าหลินหยวนจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่เขาก็ยังคงใช้แขนขวากอดฉู่อวี้เอาไว้แน่นไม่ยอมให้เธอได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“หลินหยวน นายไม่เป็นไรใช่ไหม?!” ฉู่อวี้ที่เห็นหลินหยวนบาดเจ็บก็ถามเขาด้วยความกังวล จากนั้นเธอก็ยื่นมือออกไปแตะแขนที่ขาดของอีกฝ่ายก่อนจะตะโกนว่า “ฟื้นฟู!”

ในไม่ช้าแสงสีขาวจาง ๆ ก็ส่องออกมาจากฝ่ามือของเธอ

ด้วยพลังของแสงสีขาวศักดิ์สิทธิ์ บาดแผลของเด็กหนุ่มจึงหายในทันที แต่ตอนนี้ร่างกายเด็กสาวอ่อนแอเนื่องจากการเสียเลือดมากจึงทำให้เธอใช้พลังเกินขีดจำกัด

ด้วยเหตุนี้ การที่เธอฝืนใช้สกิลมันก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเลยสักนิด

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ฉู่อวี้ก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดในลำคอเบา ๆ

จากนั้นเธอก็กระอักเลือดออกมา ใบหน้าที่ซีดเผือดก็ยิ่งซีดลงจนเป็นสีขาว แม้แต่แสงศักดิ์สิทธิ์บนฝ่ามือก็ริบหรี่ลง

ในขณะที่เด็กสาวกำลังจะใช้สกิลอีกครั้ง หลินหยวนก็คว้าข้อมือเธอไว้ก่อน

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยเธอออกไปจากที่นี่ให้ได้”

ฉู่อวี้ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ฉันเชื่อนาย”

ในตอนที่เด็กสาวจะใช้สกิลอีกครั้ง ไททันเทพปีศาจก็ทำหน้าประหลาดใจ

มันจ้องไปที่ฉู่อวี้แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าคงเป็นผู้สืบทอดพลังไททันศักดิ์สิทธิ์นั่นสินะ? มีแต่คนโง่อย่างมันเท่านั้นแหละที่คิดว่ามนุษย์เท่าเทียมกับเรา มันถึงขั้น… ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องมดปลวกอย่างพวกเจ้า ช่างโง่เขลาเสียจริง!”

เมื่อฟังจากน้ำเสียงของอาซา ดูเหมือนว่ามันจะรู้จักกับไททันศักดิ์สิทธิ์!

แต่ทันใดนั้น… เสียงคำรามที่เหมือนสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“อาซา ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกชายฉัน ฉันจะฆ่าแก!!”

สิ้นเสียงตะโกน สายฟ้าสีม่วงก็พุ่งเข้าใส่ไททันเทพปีศาจด้วยความเร็วที่ตามองไม่เห็น และเงาสายฟ้าสีม่วงนี้ก็มีรังสีกดดันมหาศาล

ในที่สุดหลินเทียนเชวี่ยก็มาถึงแล้ว!!

แต่หลังจากอาซาสัมผัสได้ถึงพลังของมนุษย์กึ่งเทพ มันกลับไม่แสดงท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย มันหันไปมองหลินหยวนพร้อมกับเหยียดยิ้มร้าย

“เด็กน้อยเอ๋ย ในที่สุดพ่อของเจ้าก็มาช่วยแล้ว จุ๊ ๆๆ ความรักของพ่อนั้นแข็งแกร่งดุจดั่งขุนเขา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว จงตายไปซะ!” ไททันเทพปีศาจหัวเราะเหมือนคนบ้า ก่อนที่เปลวเพลิงสีม่วงจะลุกโชนขึ้นจากกำปั้นขวาของมัน

“หมัดเพลิงปีศาจ!” อาซาตะโกนลั่นพร้อมกับหมัดเพลิงปีศาจที่พุ่งเข้าใส่หลินหยวน

การโจมตีในครั้งนี้บ่งบอกได้ว่ามันจงใจจะฆ่าเด็กหนุ่มก่อนที่หลินเทียนเชวี่ยจะมาถึง

หลินหยวนเองก็เพิ่งรู้ว่าการโจมตีก่อนหน้านี้เป็นเพียงกลอุบายที่อีกฝ่ายฆ่าเวลาเล่นกับเขาเท่านั้น

ซึ่งตอนนี้ไททันเทพปีศาจได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาอย่างแท้จริง

หลินหยวนที่ต้องเผชิญกับการโจมตีเต็มพิกัดของไททันโลกาวินาศ เขาก็กัดฟันแน่น ถึงแม้ว่าฉงถงระดับสูงจะมองเห็นวิถีหมัดของฝ่ายตรงข้ามได้ทะลุปรุโปร่ง แต่เขาก็ยังไม่สามารถหลบเลี่ยงมันได้อยู่ดี

แรงกดดันจากหมัดเพลิงปีศาจนั้นเปรียบเสมือนถูกอุกกาบาตกำลังพุ่งชนทำให้เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางหลบการโจมตีนี้ได้แน่!

แคร่ก! แคร่ก! ปัง! ปัง!

ในขณะนั้นหลินหยวนได้ยินเสียงแผ่นดินค่อย ๆ แตกจากแรงกดดันมหาศาล

ถึงแม้ว่าการโจมตีจะยังไม่ตกกระทบตัวเขา แต่คลื่นพลังที่แผ่ออกมาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้พื้นดินโดยรอบแตกละเอียด

นี่สินะคือพลังของไททันโลกาวินาศ

เพียงแค่หมัดเดียวก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าวันสิ้นโลก!

“อาซา แกมันรนหาที่ตาย!!” ดวงตาของหลินเทียนเชวี่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ในขณะที่เขาคำรามเหมือนสัตว์ป่า “ฉันอยู่นี่แล้ว ถ้ากล้าก็เข้ามาสิวะ!!”

เขาสูญเสียไปมากพอแล้ว เขาไม่อยากเห็นลูกชายตายต่อหน้าต่อตาตัวเองอีก ปัจจุบันความเร็วของเขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

ถึงกระนั้นเขาก็ยังเร็วไม่พอที่จะไปช่วยหลินหยวน

มันไกลเกินไป… ไกลไปมากจริง ๆ…

กว่าเขาจะไปถึงตัวไททันเทพปีศาจ ลูกชายของเขาคงจะถูกฆ่าตายไปแล้ว!

ไม่ว่าหลินเทียนเชวี่ยจะโกรธแค้นมากแค่ไหน อาซาก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยสักนิด

เพราะเป้าหมายหลักของมันก็คือการทำให้มนุษย์กึ่งเทพโกรธจนแทบคลั่ง และทำให้อีกฝ่ายได้รู้จักกับความสิ้นหวังอย่างแท้จริง

ก่อนหน้านี้มันได้เจรจาให้โอกาสเขาไปแล้ว

ในเมื่อหลินเทียนเชวี่ยที่โง่เขลาไม่ยอมรับข้อเสนอ ถ้าอย่างนั้นก็จงรับโทษแต่โดยดี!!

พอไททันเทพปีศาจคิดแบบนี้ สีหน้าของมันก็เหี้ยมเกรียม

ในเวลาเดียวกันนั้น ฉู่อวี้ได้แต่หลับตาลงและกระชับกอดหลินหยวนเอาไว้แน่นเพื่อรอความตายที่กำลังใกล้เข้ามา

ในยามกลียุคเช่นนี้ การได้ตายพร้อมกับคนรักนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

ทว่าเสียงของหลินหยวนกลับดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ “ไม่ต้องห่วง ฉันบอกแล้วว่าฉันจะพาเธอออกไปอย่างปลอดภัย ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอตายที่นี่เด็ดขาด”

น้ำเสียงที่หลินหยวนใช้พูดนั้นช่างเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ