บทที่ 244 - ตลาดค้าทาส ทาสชาวหนี

“ตอบโฮสต์ เนื่องจากระดับอารยธรรมปัจจุบันของท่านกับอารยธรรมสูงสุดมีความแตกต่างกันมากเกินไป เกี่ยวกับข้อมูลของอารยธรรมสูงสุด ระบบยังไม่สามารถแจ้งให้ทราบได้ในขณะนี้ โปรดโฮสต์พยายามยกระดับอารยธรรมของตนเองก่อน”

คำตอบของระบบค่อนข้างจะเป็นไปตามที่คาดไว้ หลินหยางเบ้ปากแล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ในตอนนี้ สเตอร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นมาทันที “ท่านแขกผู้มีเกียรติ ท่านหัวหน้าผู้จัดการใหญ่ได้ส่งข่าวมาแล้ว ท่านหัวหน้าผู้จัดการใหญ่บอกว่าได้ช่วยท่านติดต่อประสานงานแล้ว องค์ชายสามของเราได้ยินว่าท่านสนใจสัตว์ป่า จึงทรงแสดงความจำนงที่จะมอบให้ท่านฟรี ๆ จำนวนหนึ่ง ท่านสามารถเดินทางไปยังดาวสายฟ้าแดงเพื่อทำการเลือกได้ทุกเมื่อ องค์ชายสามจะรอคอยการมาเยือนของท่านอยู่ที่นั่น”

“ต้องไปที่ดาวสายฟ้าแดงถึงจะได้หรือ?” หลินหยางขมวดคิ้ว

“ใช่แล้ว ท่านแขกผู้มีเกียรติ ต้องรบกวนท่านเดินทางไปยังดาวสายฟ้าแดงสักหน่อย” สเตอร์ตอบ

“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นค่อยว่ากันทีหลัง ข้าจะไปดูที่ตลาดค้าทาสก่อน” หลินหยางลุกขึ้นยืนทันที

จากดาวกุยอวิ๋นไปยังดาวสายฟ้าแดงยังมีระยะทางที่ไกลพอสมควร เขาไม่อยากจะเสียเวลามากในครั้งนี้

“ขอรับ หากท่านมีเวลาเดินทางไปถึงดาวสายฟ้าแดง ก็สามารถติดต่อองค์ชายสามได้โดยตรง” สเตอร์ตอบรับ แล้วก็ส่งหลินหยางออกจากที่นั่นอย่างนอบน้อม

หลินหยางกลับมาที่ยานอวกาศเทียนฉี่อีกครั้ง ในตอนนี้คลังสินค้าของยานอวกาศเทียนฉี่ได้เต็มไปด้วยทรัพยากรและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ซื้อมาเป็นจำนวนมาก

แน่นอนว่า ก็มีพลังงานอยู่ส่วนหนึ่งด้วย

“นี่แหละคือความรู้สึกปลอดภัย!” หลินหยางถอนหายใจ

ตอนที่มา ในคลังสินค้ามีแต่ผลึกดารา

ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยอาวุธขั้นสูงสุดของอารยธรรมระดับสามเกรด SS

ตามที่ระบบกล่าว สหพันธ์แม่น้ำเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดในกาแล็กซีทางช้างเผือกทั้งมวลก็เป็นเพียงอารยธรรมระดับสามัญเท่านั้น

กองกำลังติดอาวุธของเขาในตอนนี้ เกือบจะสามารถทำลายล้างสหพันธ์แม่น้ำเหล็กทั้งมวลได้แล้ว

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงในสถานการณ์ในอุดมคติ

ท้ายที่สุดแล้ว อารยธรรมระดับสามที่สามารถอยู่รอดในจักรวาลได้อย่างราบรื่น ล้วนมีเอกลักษณ์พิเศษบางอย่าง หรือไม่ก็มีเบื้องหลังที่ไม่อาจอธิบายได้

ถ้าจะไปทำลายล้างพวกเขาจริง ๆ กำลังของเขาในตอนนี้ก็อาจจะยังดูน้อยเกินไป

แต่อย่างน้อย ในกรณีที่ไม่ได้เผชิญหน้ากับอารยธรรมเทคโนโลยีทั้งมวล กองกำลังติดอาวุธเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะต่อสู้กับกองทัพสำรวจของอารยธรรมเทคโนโลยีที่ต่ำกว่าระดับสี่ได้แล้ว

ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม!

“เทียนฉี่ ไปตลาดค้าทาส” จากนั้นหลินหยางก็เอ่ยปาก

ตลาดค้าทาสอยู่อีกทิศทางหนึ่ง ตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง

ไม่กี่นาทีต่อมา ยานอวกาศเทียนฉี่ก็ลงจอดที่บริเวณที่จอดของตลาดค้าทาส

ที่ไม่ไปตลาดมืดก็เพราะว่าหลินหยางไม่ได้ตั้งใจจะซื้อทาสจริง ๆ แค่อยากจะมาดูสภาพความเป็นอยู่ของทาสในจักรวาลเท่านั้น

แตกต่างจากตลาดค้าอาวุธ ที่นี่ผู้ที่รับผิดชอบในการต้อนรับไม่ใช่หุ่นยนต์

เมื่อเห็นหลินหยางลงมาจากยานอวกาศระดับสูงอย่างยานอวกาศเทียนฉี่ ผู้ดูแลก็เดินเข้ามาด้วยสายตาที่เป็นประกาย พลางกล่าวอย่างนอบน้อม “ยินดีต้อนรับสู่ตลาดค้าทาส ท่านแขกผู้มีเกียรติที่เคารพ”

หลินหยางไม่รอให้เขาพูดต่อ ก็โบกมือ “ข้าเดินดูเองได้ ไม่ต้องการบริการ ขอบคุณ”

ที่ตลาดค้าทาสไม่มีการใช้หุ่นยนต์ทั้งหมด ก็เพราะว่าการขายทาสเป็นเรื่องที่ต้องใช้ศิลปะ

บางครั้งคนที่มาเดินตลาดก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจจะซื้อ แต่ถ้าหากมีการเสนอขายที่ดี ก็อาจจะเกิดความสนใจขึ้นมาได้

เช่นเดียวกับพนักงานขายในร้านค้า พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเสนอขายทาสหลากหลายประเภท หากมีการซื้อขายเกิดขึ้นก็จะได้รับค่าคอมมิชชั่น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินหยางก็คงต้องการบริการ เพื่อให้เขาแนะนำทาสประเภทต่าง ๆ

แต่ตอนนี้ระบบได้แฮ็กเข้าระบบภายในของดาวกุยอวิ๋นแล้ว ข้อมูลของทาสประเภทต่าง ๆ ก็มีครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องการบริการอีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ดูแลที่นี่ก็ย่อมจะขยายข้อดี หลีกเลี่ยงข้อเสีย แต่คำแนะนำของระบบย่อมจะเป็นข้อดีข้อเสียที่ครบถ้วนที่สุด

แน่นอนว่า ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่อยากจะจ่ายทิปอีกแล้ว!

เมื่อได้เห็นคุณค่าของผลึกดาราแล้ว ด้านหนึ่งก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย อีกด้านหนึ่งก็ไม่อยากจะทำตัวโดดเด่นอีกต่อไป

ผู้ดูแลแสดงสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก หลีกทางให้

หลินหยางก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร เดินเข้าไปในโซนซื้อขายของตลาดด้วยตนเอง

แล้ว ก็ถึงกับตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ในตลาดที่กว้างใหญ่ไพศาล ผู้คนจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ในจักรวาล ไม่สิ ทาส ถูกจัดวางอยู่ในตู้โชว์ต่าง ๆ ราวกับสินค้า พร้อมกับติดป้ายราคา ให้ผู้คนได้ชมและเลือกซื้อ

บางคน ถูกขังอยู่ในกรงโดยตรง

ภาพนี้ สร้างความกระทบกระเทือนใจให้กับหลินหยางอย่างมาก

ในบรรดาทาสเหล่านี้ มีหลายคนที่มีรูปลักษณ์ภายนอกคล้ายกับมนุษย์บนดาวสีน้ำเงิน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบางคนที่มีสีผิวและหน้าตาใกล้เคียงกับชาวซางเซี่ย!

มองแวบเดียว ก็ราวกับว่าได้เห็นเพื่อนร่วมชาติของตนเองถูกนำมาขายที่นี่

ความรู้สึกนี้ ยากที่จะบรรยายเป็นคำพูด

ก็เหมือนกับการไปตลาดซื้อเนื้อ เห็นบนชั้นวางมีหมูทั้งตัว แกะทั้งตัวแขวนอยู่ ก็จะไม่รู้สึกอะไร

แต่ถ้าหากเห็นว่าบนนั้นมีคนเรียงรายกันอยู่ ก็จะเป็นความรู้สึกและผลกระทบที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

และทาสจำนวนมาก ราคาขายก็ยังไม่แพงเท่าอาวุธเทคโนโลยีขั้นสูงสุดธรรมดา ๆ ที่เขาซื้อมาด้วยซ้ำ

ชีวิต ที่นี่ช่างไร้ค่าถึงขีดสุด

“ถ้าหากก่อนหน้านี้ไม่สามารถหยุดยั้งโซโรได้ คนบนดาวสีน้ำเงินก็คงจะถูกแขวนอยู่ที่นี่แบบนี้สินะ” หลินหยางกล่าวอย่างเงียบ ๆ

ความโหดร้ายในจักรวาล ไม่ใช่แค่คำพูดลอย ๆ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของหลินหยาง

“ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ตลาดของเราเพิ่งได้รับทาสเผ่าหนีมาใหม่ โดยเฉพาะทาสหญิง ทุกคนล้วนเป็นของใหม่ มีเพียงสิบสามคนเท่านั้น ราคาคนละสิบล้านสกุลเงินสายฟ้าแดง มาก่อนได้ก่อน!”

มองตามเสียงไป กลางตลาดก็มีแท่นยกขึ้นมาทันที บนแท่นนั้นมีผู้จัดการตลาดค้าทาสคนหนึ่งและกรงสิบสามกรง ในแต่ละกรง มีทาสหญิงที่งดงามราวกับดอกไม้อยู่หนึ่งคน

แม้ว่าจะดูเหมือนผ่านการทรมานทางจิตใจมาบ้าง ใบหน้าของทาสแต่ละคนล้วนซีดเซียว แต่ก็ไม่สามารถบดบังความงามได้

หากอยู่บนดาวสีน้ำเงิน เกรงว่าทุกคนจะสามารถกลายเป็นดาราดังที่ทุกคนใฝ่หาได้

แต่ที่นี่ กลับเป็นเพียงทาสที่ให้คนเลือกซื้อ และแต่ละคนก็มีราคาเพียงแค่สิบล้านสกุลเงินสายฟ้าแดงเท่านั้น

หลินหยางเหลือบมอง แล้วก็พูดอย่างเงียบ ๆ “ระบบ ทาสพวกนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า? ถึงต้องประกาศขายแยกต่างหาก? แล้วราคาก็แพงกว่าคนอื่นด้วย?”

“ตอบโฮสต์ เผ่าหนีเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอมาก ทั้งชายและหญิงล้วนหน้าตาดี โดยเฉพาะหญิงชาวหนี เหมาะสมกับการให้กำเนิดบุตรมาก ดังนั้นจึงถือเป็นสินค้าที่เป็นที่ต้องการพอสมควร ท้ายที่สุดแล้ว ในประเทศสายฟ้าแดง ยิ่งมีลูกมาก ก็ยิ่งได้รับเงินอุดหนุนมาก”

“ส่วนชายชาวหนี ส่วนใหญ่ก็จะตกเป็นทาสชายให้คนอื่นย่ำยี หรือไม่ก็นำไปใช้ในการผสมพันธุ์”

คำตอบของระบบ ทำให้หลินหยางเงียบไป

ระบบกล่าวต่อ “โฮสต์ ทาสเผ่าหนีอันที่จริงแล้วถือว่าดีแล้ว อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ ส่วนทาสที่หน้าตาไม่ดีและไม่มีประโยชน์พิเศษอะไร ก็จะถูกนำไปทำเป็นวัตถุดิบทดลองเท่านั้น”

“…” หลินหยางถึงกับพูดไม่ออกทันที

นี่มันไม่ได้พูดถึงมนุษย์บนดาวสีน้ำเงินหรอกหรือ?

เรื่องหน้าตา ก็ด้อยกว่าเผ่าหนีไปไกลโข เรื่องประโยชน์ก็แทบจะเป็นศูนย์!

“มิน่าเล่าเจ้าถึงเคยบอกว่ามนุษย์บนดาวสีน้ำเงินมีค่าแค่เป็นวัตถุดิบทดลองเท่านั้น” หลินหยางถอนหายใจ

เมื่อเทียบกับทาสส่วนใหญ่ที่นี่แล้ว มนุษย์บนดาวสีน้ำเงินก็ไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆ เลยจริง ๆ

หากถูกจับไป ก็คงจะมีชะตากรรมเป็นได้แค่วัตถุดิบทดลองเท่านั้น

“โฮสต์ พยายามแข็งแกร่งขึ้นเถิด ตราบใดที่แข็งแกร่งขึ้น ก็จะไม่มีใครกล้าที่จะทำร้ายอารยธรรมของท่าน!”

ระบบจู่ ๆ ก็เริ่มให้กำลังใจ

“...ข้ารู้” หลินหยางพูดไม่ออก

“ดี โฮสต์ ถ้าอย่างนั้นท่านจะซื้อทาสเผ่าหนีเหล่านี้หรือไม่? ทาสเผ่าหนี ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนใช้งานได้ดีมาก”

“...ใช้งานได้ดี?” หลินหยางรู้สึกว่าคำพูดของระบบนี้มันช่างไม่ค่อยจะสุภาพเท่าไหร่

เขาไม่ได้สนใจระบบอีกต่อไป และก็ไม่ได้มีความคิดที่จะซื้อด้วย

เขาแค่มาดูเฉย ๆ ทาสเหล่านี้แม้จะน่าสงสารจริง ๆ ดูแล้วน่าเวทนา

แต่เขาก็ไม่ใช่พระโพธิสัตว์ ไม่ใช่ว่าจะเห็นว่าน่าสงสารแล้วก็จะซื้อเลย

ไม่นาน ทาสหญิงเผ่าหนีทั้งสิบสามคนก็ถูกแย่งซื้อไปจนหมด

จากนั้น ก็มีทาสชายเผ่าหนีขึ้นมาอีกสองสามคน

ครั้งนี้คนที่แย่งซื้อก็น้อยลงหน่อย แต่สิ่งที่ทำให้หลินหยางรู้สึกขยะแขยงก็คือ นอกจากจะมีหญิงวัยกลางคนสองสามคนซื้อไปแล้ว ยังมีชายชราอ้วนท้วนสองคนมองดูทาสชายเผ่าหนีที่หน้าตาดีเหล่านี้ด้วยสายตาที่ร้อนแรง แย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง...

“ให้ตายเถอะ...”

หลินหยางรีบละสายตาทันที เตรียมจะถอยกลับเลย

ที่นี่อยู่ไม่ได้นานเกินไปจริง ๆ มันส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตมาก

แต่ระบบกลับตะโกนขึ้นมาทันที “โฮสต์ ระบบพบทาสพิเศษคนหนึ่ง ขอแนะนำอย่างยิ่งให้ท่านซื้อ!!”

“หืม? ทาสพิเศษ? ทาสพิเศษอะไร?”

หลินหยางที่เพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ก็ต้องหยุดชะงักลง

(😘😘จากผู้แปลครับ ตอนแถมที่ 4😘😘)

(ถ้าชอบอย่าลืมกดดาวกันนะครับ)

[จบแล้ว]