บทที่ 2 : นางเพียงสงสารเขา

บทที่ ๒: นางเพียงสงสารเขา

【สามารถเข้าสู่อดีตชาติ: ปณิธาน·จิตวิญญาณช่างฝีมือ】

【จิตวิญญาณช่างฝีมือ: ทุ่มเทจิตใจแกะสลักมังกรหงส์ พลาดพลั้งคราเดียวทำลายจิตวิญญาณช่าง อดีตชาติวิถีชะตา—จิตวิญญาณช่าง (ขาวเจิดจ้า·เลิศล้ำ, ลดระดับสองขั้น, ยังมิได้ปลุกพลัง), สามารถพลิกผันหยินหยาง สลับสับเปลี่ยนฟ้าดิน สามารถได้รับบุพเพวาสนาแห่งเหตุและผล】

ในห้วงภวังค์

ซูไป๋เนี่ยนคล้ายเห็นบิดาผู้หนึ่งกำลังสั่งสอนบุตรธิดาทั้งสองอย่างตั้งอกตั้งใจ แกะสลักมังกรวาดหงส์ เศษไม้ปลิวว่อน

ภาพพลันเปลี่ยน

บุตรชายผู้เกเรเมื่อเติบใหญ่เพราะลุ่มหลงการพนันและสตรี ถูกคนตัดนิ้วมือ

บุตรสาวแต่งงานไปแดนไกล สิบปีมิได้กลับมา

บิดาชราผู้ทุ่มเทเรี่ยวแรงจนหมดสิ้น ใช้มืออันสั่นเทาแกะสลักรูปปั้นมังกรหงส์ทะยานบินคู่สุดท้าย เมื่อกำลังจะลงมีดครั้งสุดท้าย มีดแกะสลักกลับร่วงหล่น...จากโลกนี้ไปพร้อมกับความเสียใจอันไร้ที่สิ้นสุด

ภาพเลือนหายไป ข้อมูลสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึก

ซูไป๋เนี่ยนเข้าใจความหมายในทันที

วิถีชะตาในอดีตชาติ สืบทอดสู่ปัจจุบัน

วิถีชะตาระดับขาวเจิดจ้า เหลืองสว่าง ครามน้ำทะเล ก็ยังแบ่งย่อยเป็นระดับสามัญ ชั้นเลิศ และเลิศล้ำอีกด้วย

ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของชีวิตในอดีตชาติ เมื่อสรรพชีวิตเวียนว่ายตายเกิด วิถีชะตาจะลดระดับลงหนึ่งถึงสามขั้นโดยธรรมชาติ บิดาชราในอดีตชาติเดิมทีได้ฝึกฝนวิถีชะตา ‘จิตวิญญาณช่าง’ จนถึงระดับ ‘ขาวเจิดจ้า·เลิศล้ำ’ แล้ว

ท้ายที่สุดเพราะพลังใจหมดสิ้นจึงลดระดับลงสองขั้น ชาตินี้จึงได้เพียงวิถีชะตาจิตวิญญาณช่างระดับสามัญเป็นจุดเริ่มต้น

ถึงกระนั้น

ก็ยังดีกว่าวิถีชะตาเขยแต่งเข้าบ้านอันไร้ประโยชน์ของซูไป๋เนี่ยนอยู่มากโข!

บัดนี้เขาได้รับมัจฉาโลกีย์ของอีกฝ่าย สามารถเลือกที่จะเข้าสู่อดีตชาติของอีกฝ่ายเพื่อพลิกฟ้าคว่ำปฐพี หรือสร้างสรรค์ชีวิตที่เป็นของตนเองขึ้นมา

และวิถีชะตาที่เขาสร้างขึ้นในอดีตชาติ

จะไม่ลดระดับ!

“รอกลับถึงบ้าน จะเข้าสู่อดีตชาติทันที”

ซูไป๋เนี่ยนรู้สึกร้อนใจอยู่บ้างแล้ว

ในชั่วขณะนั้นเอง

ปลาน้อยสีขาวที่กำลังจะถูกดูดกลืนเข้าสู่ตำหนักชะตา พลันสะบัดหางอย่างแรง กลับหลุดออกจากธารกาลเวลาไปได้ หายวับไปในพริบตา

“เกิดอะไรขึ้น?”

ซูไป๋เนี่ยนหันขวับไปมองบุรุษวัยกลางคนที่เดินจากไปโดยสัญชาตญาณ

เขากำลังยื่นปลาไม้แกะสลักให้เด็กหนุ่มรุ่นกระทงผู้หนึ่ง พร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง ทว่าอีกฝ่ายกลับโยนมันทิ้งลงพื้นอย่างรังเกียจ ทำให้ปลาน้อยแตกละเอียด

“ข้าไม่อยากเรียนแกะสลักไม้อะไรทั้งนั้น ข้าต้องการบำเพ็ญเพียร ข้าต้องการบำเพ็ญเซียนบรรลุเต๋า... ท่านคิดว่าคนอื่นมีพรสวรรค์มากกว่าข้า ตั้งใจกว่าข้า เหตุใดไม่ไปสอนเขาล่ะ! ข้าตั้งใจจะแกะให้มันห่วย ๆ เอง!”

คนทั้งสองดูเหมือนจะทะเลาะกัน

เด็กหนุ่มรุ่นกระทงสะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้บิดาชรายืนอย่างหมดหนทางอยู่ริมถนน หีบเครื่องมือที่เต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือดูเหมือนจะค่อย ๆ กดทับเอวของเขาให้งองุ้มลง

“...”

ในใจของซูไป๋เนี่ยนปั่นป่วนซับซ้อน

เหตุการณ์เล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในตลาดนี้ ราวกับภาพสะท้อนของผู้คนนับไม่ถ้วนในโลกหล้าอันกว้างใหญ่

ใครบ้างไม่อยากปีนป่ายสู่ที่สูง หวังจะก้าวขึ้นสู่สวรรค์ในคราเดียว?

ทว่าจะมีสักกี่คนที่สามารถบรรลุสิ่งที่ปรารถนา แกะสลักชีวิตที่ตนเองพึงพอใจ และเป็นที่พึงพอใจของทุกคนได้?

“ชีวิตที่ท่านรังเกียจ บางทีอาจเป็นสิ่งที่ผู้อื่นใฝ่ฝันถึงก็เป็นได้” ในใจของซูไป๋เนี่ยนรู้สึกขมขื่น เขาคิดถึงชะตากรรมของตนเอง

มีเสียงหนึ่งเอ่ยเสริมขึ้น: “ใช่แล้ว เด็กบ้านเหล่าหวังนั่นช่างทะเยอทะยานเกินไปหน่อย เรียนวิชามาครึ่งปี ยังสู้เจ้าหนูเจ้าตั้งใจเรียนไม่กี่วันไม่ได้เลย”

ซูไป๋เนี่ยนหันไปเห็นอาจารย์ชราที่แผงขายถังฮั่วข้าง ๆ กำลังพูดอยู่

จึงรีบประสานมือคารวะ: “คารวะท่านอาจารย์ผู้เฒ่า”

“เจ้าหนูเรียกข้าว่าเหล่าจางโถว หรือถังเหรินจางก็ได้”

ถังเหรินจางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางพูดพร่ำ: “เหล่าหวังเป็นช่างไม้ในตรอกทางตะวันตกของเมือง ปกติเป็นคนซื่อตรงทื่อมะลื่อ แต่จิตใจดีงาม สิ่งเดียวที่ไม่สบายใจก็คือเจ้าลูกชายนั่นแหละ วัน ๆ เอาแต่คร่ำครวญว่าจะบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน”

“เอ้อ~~” เขาถอนหายใจ: “ไม่คิดบ้างเลยว่าพวกเราปุถุชนคนธรรมดาจะมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรหรือไม่ ที่บ้านจะสามารถสนับสนุนได้หรือเปล่า หนุ่มสาวเอ๋ย!”

ซูไป๋เนี่ยนก้มหน้าลงเงียบ ๆ

เขาก็มิใช่เป็นเช่นนั้นหรือ? คนหนุ่มสาวที่ทะเยอทะยานเกินตัวในปากของผู้เฒ่า

แต่เขาก็อยากจะลองช่วงชิงดูสักครั้งจริง ๆ

สายตาอันเย็นชาคู่นั้นในจวนโหว ป้ายวิญญาณของมารดาบุญธรรมที่ถูกโยนจนแตกเป็นสองเสี่ยง ซูอู่โหวที่ไม่เคยชายตามองเขาแม้แต่ครั้งเดียว การปฏิบัติอย่างโหดร้ายของนายหญิงหวัง... ล้วนเป็นเหตุผลที่เขาอยากจะช่วงชิง

ทว่าความเป็นจริงกลับกระหน่ำซ้ำเติมเขาอย่างหนักหน่วง

มัจฉาโลกีย์ที่ได้มาอย่างยากเย็นกลับหลุดลอยไปเสียแล้ว

ด้วยฝีมือแกะสลักของเขา เกรงว่าแม้แต่ปลาไม้แกะสลักตัวเดียวก็ยังขายไม่ออก

“โอกาสสักครั้ง เพียงแค่ให้ข้ามีโอกาสสักครั้ง...” ซูไป๋เนี่ยนกำหมัดแน่น

เพียงแค่ให้เขามีโอกาสเข้าสู่อดีตชาติสักครั้ง เขาจะต้องคารวะอาจารย์สักคน ตั้งใจเรียนรู้วิชาแกะสลัก จะไม่ปล่อยให้เวลาแม้เพียงน้อยนิดสูญเปล่า!

“นี่ เจ้าคนขายปลา”

พลันมีเสียงใสกระจ่างดังขึ้นเบื้องหน้า

ซูไป๋เนี่ยนเงยหน้าขึ้น

พลันเห็นเด็กสาวผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าแผง

นางสวมชุดกระโปรงยาวลายดอกไม้เล็ก ๆ ผมเกล้ามวยคู่บนศีรษะ ดูคล้ายสาวใช้จากตระกูลใหญ่ นางกำลังเท้าสะเอว ใช้ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองซูไป๋เนี่ยน: “นี่ เรียกเจ้านั่นแหละ ปลาชั่งละเท่าไร?”

“สามเหรียญทองแดงหนึ่งตัวขอรับ นี่มิใช่ปลา แต่เป็นปลาไม้”

ซูไป๋เนี่ยนตอบโดยสัญชาตญาณ

“ข้ารู้แน่นอนว่ามิใช่ปลา คิกคิก~~ ให้เงินเจ้า” เด็กสาวหัวเราะคิกคัก ดูเหมือนจะรู้สึกว่าท่าทีของเด็กหนุ่มนั้นน่าขันนัก พลางโยนเหรียญทองแดงสามเหรียญลงไป

สายตาของซูไป๋เนี่ยนจับจ้อง

เหรียญทองแดงหมุนคว้างอยู่บนพื้น สะท้อนประกายแสงอาทิตย์ริบหรี่คล้ายความหวัง

เด็กสาวก้มลงเลือกปลาไม้ตัวหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

เมื่อหันหลังจะจากไป พลันหันกลับมายิ้มอย่างซุกซน: “ข้าชื่อมู่อวี๋ เจ้าจะเรียกข้าว่าเสี่ยวมู่อวี๋ก็ได้นะ คนขายปลา ต้องจำข้าไว้ด้วยล่ะ!”

“ขอบคุณมากขอรับ”

ซูไป๋เนี่ยนมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่กระโดดโลดเต้นจากไป ประสานมือคารวะอย่างจริงใจ

เขาจะจดจำนางได้อย่างแน่นอน

เด็กสาวผู้มอบความหวังให้เขาเป็นครั้งแรก

ในห้วงสำนึก

ปลาน้อยสีขาวตัวหนึ่งกำลังแหวกว่ายอย่างสนุกสนานไปยังตำหนักชะตาของเขา ‘จ๋อม’ เสียงหนึ่งดังขึ้น ปลาตัวนั้นกระโจนเข้าสู่ตำหนักชะตา ว่ายวนอยู่ข้าง ๆ วิถีชะตาเขยแต่งเข้าบ้าน ประหนึ่งเด็กสาวผู้มีชีวิตชีวาบนถนนเมื่อครู่

ดวงจิตผนึกเข้ากับมัจฉาโลกีย์ ข้อมูลสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น

【สามารถเข้าสู่อดีตชาติ: ปณิธาน ·ไม่พึ่งพาผู้ใด】

【ไม่พึ่งพาผู้ใด: หมื่นพันวิธีใจมุ่งสู่เต๋า หนึ่งเข็มหนึ่งด้ายไม่พึ่งใคร อดีตชาติวิถีชะตา—จิตใจเลิศล้ำ (ขาวเจิดจ้า·ชั้นเลิศ, ลดระดับหนึ่งขั้น, ยังมิได้ปลุกพลัง), สามารถพลิกผันหยินหยาง สลับสับเปลี่ยนฟ้าดิน สามารถได้รับบุพเพวาสนาแห่งเหตุและผล】

“คุณหนู ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

ริมหน้าต่างโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ติดถนน สตรีผู้หนึ่งเปี่ยมด้วยรัศมีสูงศักดิ์กำลังยืนอยู่

เสี่ยวมู่อวี๋กระโดดโลดเต้น เดินไปด้านหลังสตรีผู้นั้นแล้วชะโงกศีรษะมองออกไป พอดีเห็นซูไป๋เนี่ยนที่ยังคงยืนตะลึงอยู่บนถนน

“อืม”

หนิงเจาอวิ๋นละสายตากลับ พลิ้วกายหันกลับมาอย่างแผ่วเบา

ภายในห้องพลันสว่างวาบ ประหนึ่งแสงวสันต์อันสดใส

สตรีในชุดกระโปรงเมฆาพับซ้อนร้อยชั้นนั้นมีคิ้วตาดุจภาพวาด งดงามหมดจดอ่อนช้อย ผิวพรรณขาวผ่องไร้ที่ติราวกับแผ่รัศมีเรืองรองออกมา ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าประหลาด

“คุณหนูเจ้าคะ หากข้ามีพรสวรรค์วิถีชะตาเหมือนท่านก็ดีสิเจ้าคะ กายาเซียนวิเศษแก้วผลึก... บริสุทธิ์ผุดผ่องในตัวเอง ไร้มลทินไร้ช่องโหว่ ต่อให้ไม่อาบน้ำทั้งชาติก็ยังหอมฟุ้ง!”

ดวงตาของเสี่ยวมู่อวี๋เต็มไปด้วยความอิจฉา

“ไม่อาบน้ำ ก็อย่าเข้าห้องข้า”

หนิงเจาอวิ๋นเดินระเรื่อยไปยังโต๊ะน้ำชาแล้วนั่งลง

เสี่ยวมู่อวี๋รีบรินชาถ้วยหนึ่งถวายอย่างว่าง่าย: “คิกคิก เสี่ยวมู่อวี๋รักความสะอาดที่สุดเลยเจ้าค่ะ กลางคืนยังอุ่นเตียงให้คุณหนูด้วยนะเจ้าคะ”

กล่าวจบ

นางยื่นมือน้อย ๆ ขาวผ่องออกมา มองหนิงเจาอวิ๋นด้วยแววตาคาดหวัง

“หืม?”

หนิงเจาอวิ๋นเงยหน้าขึ้น ในดวงตาคล้ายมีความไม่เข้าใจ

“คุณหนูเจ้าขา นั่นมันเงินสินสอดของข้านะเจ้าคะ!”

เสี่ยวมู่อวี๋กระทืบเท้าทันที

“เจ้าคนเห็นแก่เงิน”

หนิงเจาอวิ๋นหยิบเงินแท่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

“คุณหนูใจกว้างที่สุด!”

เสี่ยวมู่อวี๋ร้องออกมาอย่างดีใจ คว้าแท่งเงินยัดเข้าไปในอกเสื้อ จากนั้นจึงคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ “คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงช่วยคนขายปลานั่นหรือเจ้าคะ?”

“ข้าเปล่า”

หนิงเจาอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ

ปลาไม้แกะสลักสามเหรียญทองแดงหนึ่งตัว จะนับว่าช่วยได้หรือ?

อาจจะใช่กระมัง

“โธ่~ คุณหนู!” เสี่ยวมู่อวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน: “อย่างไรเสียคนขายปลานั่นก็กำลังจะเป็นเขยของตระกูลเราแล้ว เหตุใดไม่ให้เงินเขาเพิ่มอีกหน่อยล่ะเจ้าคะ?”

“ท่านดูสภาพน่าสงสารของเขาสิ แม้แต่เสื้อผ้าดี ๆ สักตัวก็ยังไม่มี ฮึ่ม คนจวนซูอู่โหวช่างทั้งโง่ทั้งเลวจริง ๆ รอให้คุณหนูใหญ่เป็นเซียนในอนาคต ว่าที่เขยใหญ่มีอำนาจขึ้นมา จะต้องสั่งสอนคนเหล่านั้นให้รู้สำนึก!”

“เขาคง... ไม่มีโอกาสแล้วกระมัง”

หนิงเจาอวิ๋นวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ว่าง ๆ ก็ไปซื้อปลาจากเขาสักหลาย ๆ ตัว ขาดเงินก็มาเอาที่ข้า” เด็กสาวกล่าวด้วยจิตใจเมตตา ทว่าปลาไม้แกะสลักในมือสาวใช้ของตนนั้น นางกลับมิได้ชายตามองแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ

นางกล่าวไม่ผิด นางมิได้ช่วยเขาจริง ๆ

สามวันก่อนมีข่าวมาจากในหุบเขา

‘กระบี่เซียนมังกรหยก’ หนิงหว่านโจวได้ผ่านด่านเคราะห์อัสนีบริสุทธิ์หยางล่วงหน้าแล้ว ในตำหนักชะตาก่อเกิด ‘เทพวิญญาณสมบัติวิเศษเบื้องสูง’ ก้าวหน้าไปอีกขั้นบนเส้นทางสู่ความเป็นเซียน

ยอดอัจฉริยะบนเส้นทางเซียนเช่นนาง จะยอมแต่งให้กับบุตรบุญธรรมต่ำต้อยแห่งจวนโหวได้อย่างไร? ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา หนิงเจาอวิ๋นรู้สึกว่าตนเองก็คงไม่ยอมเช่นกัน

รอนางลงจากเขา

ก็คือเวลาถอนหมั้น!

ดังนั้นนางมิได้ช่วยเขาจริง ๆ

นางเพียงแค่... สงสารเขา