เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

Chapter 3 : ขุดต่อ! สร้างหอก!

Chapter 3 : ขุดต่อ! สร้างหอก!

Chapter 3 : ขุดต่อ! สร้างหอก!


ในการขุดค้นครั้งนี้ทรัพยากรที่เขาได้มามี – ก้อนเหล็ก 2 , ไม้ 4 , ทราย 28 , หญ้าเรืองแสง 6 , น้ำแร่ธรรมชาติ 2 , ขนมปัง 2

ในบรรดาของพวกนี้ทรายคือสิ่งที่มีค่าน้อยที่สุด

การที่พวกเขาติดอยู่ภายในสุสานเช่นนี้เพียงแค่เหวี่ยงพลั่วไปมั่วๆก็คงได้ทรายมา1กองแล้ว

‘สงสัยจริงๆว่าทรัพยากรพวกนี้กินเนื้อที่มากเท่าไหร่’

ไคลน์นึกได้ว่าทุกๆครั้งที่เขาเหวี่ยงพลั่วลงไปจะมีทรายถูกขุดออกเป็นจำนวนมหาศาล

ถ้าอัตราสัดส่วนทรายที่เขาเก็บได้ในฐานรูนกับทรายที่เขาขุดขึ้นมาคือ1ต่อ1ถ้างั้นพื้นที่เล็กๆเพียง8ลูกบาศก์เมตรคงจะไม่พอแน่นอน

“หน้าต่างเกม” ไคลน์พึมพำ

หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสพลันปรากฏ

นอกจากปุ่มฟังก์ชั่นต่างๆแล้วในตอนนี้บริเวณซ้ายบนก็มีไอคอนรูปห้องเล็กๆปรากฏขึ้นมา

ไอคอนรูปห้องเล็กๆนี้แสดงถึงความจุของฐานรูนของเขา

สีของไอคอนนี้แสดงถึงปริมาณพื้นที่ที่ถูกใช้ไป

ถ้าพื้นที่คงเหลือมากกว่า80%ไอคอนจะเป็นสีเขียว

ถ้าพื้นที่เหลือระหว่าง60-80%จะเป็นสีเหลือง

ถ้าพื้นที่เหลือระหว่าง40-60%จะเป็นสีส้ม

ถ้าพื้นที่เหลือระหว่าง20-40%จะเป็นสีแดงจางๆ

ถ้าพื้นที่เหลือต่ำกว่า20%จะเป็นสีแดงเข้ม

ในตอนนี้ไอคอนรูปห้องยังเป็นสีเขียวอยู่ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขายังมีพื้นที่เก็บของเหลืออยู่อีกมาก

“ฐานรูนจงเปิด”

ไคลน์ที่สับสนไม่น้อยจึงตัดสินใจเปิดฐานรูนขึ้นมาดู

วิ้ง!

ฐานรูนปรากฎขึ้นมา

ทรัพยากรทุกอย่างถูกวางเอาไว้อย่างเรียบร้อย

ทราย เหล็กและไม้ทั้งหมดถูกวางกองเอาไว้เป็นทรงสี่เหลี่ยมและกินพื้นที่แค่บริเวณขอบๆของฐานเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นอัตราส่วนเองก็ไม่ใช่1ต่อ1

ไคลน์หยิบทรายออกมากองหนึ่ง

ซ่าๆๆ!

ทรายทรงสี่เหลี่ยมก้อนนั้นพลันขยายออกจนกลายเป็นกองทรายขนาดย่อม

อย่างที่คิด...

ไคลน์ไม่คิดจะสนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

จากนั้นเขาก็ลองเปิดฟังก์ชั่นการผลิตขึ้นมา!

“เมนูการผลิต”

หน้าต่างเกมเปลี่ยนไปทันที

จากนั้นเขาก็ทำการสร้างหอกเหล็กทั่วไปขึ้นมา

[หอกทั่วไป (เหล็ก) : ไม้4/2 , ก้อนเหล็ก 2/1]

[มีทรัพยากรเพียงพอ]

[ท่านได้เลือกหอกทั่วไป]

[ยืนยันการหลอม!]

[แจ้งเตือนจากระบบ : ไม้-2 , ก้อนเหล็ก-1]

[แจ้งเตือนจากระบบ : การสร้าง – หอกทั่วไป(เหล็ก)สำเร็จ]

หอกสั้นที่มีความยาวราวๆ1.5เมตรปรากฏขึ้นมาภายในมือของไคลน์

บริเวณด้ามหอกเป็นแท่งไม้และส่วนบริเวณปลายแหลมทำมาจากเหล็ก

[หอกทั่วไป (เหล็ก) – หอกที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่และยังไม่เคยได้ลิ้มชิมรสเลือดและมีความยาวราว1.5เมตร ด้วยหอกด้ามนี้ท่านจะสามารถรับมือกับสัตว์อสูรแห่งอสูรที่อ่อนแอบางชนิดได้]

“ไม่เลว”

ไคลน์ลองเหวี่ยงดูสองสามครั้ง

แม้จะจับไม่ถนัดมือนักแต่น้ำหนักถือว่าใช้ได้

ฟั่บ! ฟั่บ! ฟั่บ!

เขาเล็งไปที่กำแพงดินและแทงใส่ไปกว่าสามสิบครั้ง

เขาไม่เคยผ่านการฝึกใช้หอกมาก่อนดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่จะใช้มันได้ไม่เชี่ยวชาญนัก

ตอนนี้เขาทำได้เพียงฝึกไปทีละน้อยๆเท่านั้น

หลังจากลองอยู่นานในที่สุดเขาก็พบท่าที่ทำให้เขาใช้ได้แบบคล่องมือที่สุดเสียที จากนั้นเขาก็เริ่มฝึกการใช้หอกอย่างต่อเนื่องเพื่อเพิ่มระดับความชำนาญ

ตั้งแต่ที่เขาเริ่มขุดมาไคลน์ก็เข้าใจบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว

ดินไม่สามารถต้านทานการขุดได้

ถ้าจู่ๆก็มีสัตว์อสูรแห่งสุสานโผล่ออกมาคงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเท่าใดนัก

และการเปิดฐานรูนเองก็ต้องใช้เวลาหลายวินาทีอยู่เหมือนกัน

ถ้าเกิดกระชั้นชิดมากๆเขาคงจะเข้าไปหลบไม่ทันอย่างแน่นอน

ไคลน์เก็บหอกสั้นเข้าไปในพื้นที่เก็บของและนึกถึงผู้เล่นคนอื่นๆขึ้นมา เขาสงสัยจริงๆว่าคนเหล่านั้นตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างแล้ว

ด้วยความสงสัยเขาจึงเปิดหน้าต่างพูดคุยขึ้นมาจากนั้นก็เริ่มจากช่องแชทโลกเช่นเดิม

“ดินที่ขุดออกมามันหายไปไหนวะ?”

“ลองสังเกตดีๆสิ ฐานรูนสามารถใช้เหมือนกับแหวนเก็บของได้ด้วย”

“ฉันลองขุดดูแล้วแต่ข้างในมันมืดมากและฉันก็ไม่กล้าเข้าไปด้วย เมื่อกี้ลองโยนหินเข้าไปดูแล้วแต่ไม่ได้ยินเสียงเลย”

“ไอ้ชั้นฟิล์มสีดำๆนั่นดูเหมือนจะกั้นเสียงด้วย โคตรจะบ้าเลย!”

“ใครก็ได้ช่วยด้วย! แม่จ๋าหนูอยากกลับบ้าน!”

จากนั้นเขาก็มาดูที่ช่องแชทเฉพาะภูมิภาค

“ฉันลองขุดไปทางขวาแต่เจอเจอความมืดล้วนๆเลยเอาไงต่อดีเนี่ย?”

“ฉันลองเปลี่ยนเส้นทางการขุดระหว่างการขุดค้นดูแต่ทำไม่ได้ นี่เป็นความรู้ใหม่เลยนะเนี่ย!”

“พี่น้องทั้งหลายถ้าครั้งต่อไปพวกเราได้พบกันให้ใช้สองมือยกพลั่วขึ้นเหนือหัวเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเราเป็นพวกเดียวกันตกลงไหม?”

“หิวจังเลย ก่อนที่จะถูกส่งมาที่นี่ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยใครมีอาหารพอจะแบ่งมาหน่อยได้ไหม?”

คนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ที่ห้องเดิมและสังเกตุการณ์บริเวณรอบๆ

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเลยที่คิดจะขุดไปยังสุสานที่สอง

หรือถ้ามีคนคุยไปยังสุสานที่สองแล้วก็คงเป็นคนแบบไคลน์คือขุดไปแบบเงียบๆไม่คุยกับใคร

ไคลน์ตรวจสอบแชทอยู่ครู่หนึ่งและได้ข้อมูลบางอย่างมา

ไม่เพียงแต่ชั้นฟิล์มสีดำจะกั้นระหว่างสุสานเท่านั้นแต่ยังทำให้ไม่ได้ยินเสียงใดๆด้วย

ข้อมูลนี้แน่นอนว่าสำคัญมาก

ถ้าในระหว่างการขุดมีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมาและสัตว์อสูรแห่งสุสานที่บังเอิญได้ยินจึงมากระจุกตัวอยู่หน้าทางเข้าถ้างั้นก็ไม่ต้องเล่นกันแล้ว

“ขุดไปทางไหนต่อดีนะ?”

ไคลน์กดปิดกลุ่มแชทและคิดว่าการขุดต่อไปเขาจะระมัดระวังยิ่งกว่านี้

ไคลน์มองกลับไปยังอุโมงค์ที่เขาขุดมาซึ่งตอนนี้ถูกชั้นดินกั้นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

[มองไปที่อื่นเถอะตรงนี้ท่านขุดไม่ได้อย่าเสียแรงเปล่าเลย]

อย่างที่คิด...

ไคลน์ตรวจสอบทิศทางอื่นๆต่อยกเว้นด้านบนที่ไม่มีทางขุดขึ้นไปได้แน่นอนและถ้ามองขึ้นไปแล้วพบว่ามีอะไรดีๆอยู่ด้านบนจะทำให้เขาเสียดายเปล่าๆ

[ถ้าขุดต่อไปทางขวาจะมีโชคดีรออยู่ ทางนั้นมีกระเป๋าบรรจุแท่งเผ็ดร้อนที่หมดอายุแล้วอยู่ภายในซึ่งพอจะบรรเทาความหิวของท่านได้บ้าง]

[สุสานทางด้านหลังมีงูบินรออยู่ ถ้าอยากจะเป็นอาหารของมันก็ลองดูได้]

[ขุดลงด้านล่างจะมีกล่องทองแดงรอท่านอยู่ ภายในกล่องนั้นอาจนำพาความประหลาดใจมาให้ท่านก็เป็นได้ แนะนำให้ขุดไปใกล้ๆกับมุมจะได้ไม่ตกลงไปเจ็บตัวฟรี]

[สุสานทางด้านหน้าไม่มีสิ่งใดอยู่ขุดไปก็เสียแรงเปล่า]

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าขุดลงข้างล่างคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

เพราะด้านล่างนี้มีกล่องทองแดงอยู่ไงล่ะ!

น้ำกับขนมปังโผล่ออกมาจากกล่องไม้ถ้างั้นถ้าเป็นกล่องทองแดงล่ะจะบรรจุอะไรเอาไว้?

จบบทที่ Chapter 3 : ขุดต่อ! สร้างหอก!

คัดลอกลิงก์แล้ว