บทที่ 12 ข้าคือลอร์ด ไม่ใช่โจร

การหมักปุ๋ยคือการนำเศษพืช ขยะจากครัวเรือน และมูลสัตว์มาผสมรวมกันแล้วหมัก

หญ้าแห้ง ใบไม้ร่วง เปลือกผลไม้ น้ำล้างจาน มูลสัตว์ และกระดูกที่บดแล้วจะถูกใส่ลงในหลุมเป็นชั้น ๆ โดยแต่ละชั้นจะโรยดินบาง ๆ ทับไว้

การหมักแบบนี้ต้องมีการคนเป็นประจำเพื่อให้อากาศถ่ายเทและย่อยสลายอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งจะใช้เวลาสี่ถึงห้าเดือนจึงจะกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์

ทว่านามบัญญัติปรมาจารย์แห่งฮิวมัสของโรดส์สามารถทำให้ปุ๋ยเหล่านี้หมักเสร็จได้ในสองสัปดาห์ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าชาวเมืองต้องมาคนปุ๋ยทุกวัน

ในสัปดาห์แรก กลิ่นจากหลุมหมักปุ๋ยนั้นช่างรุนแรงจนแทบคลั่ง ทุกครั้งที่โรดส์ไปตรวจดู เขาจะปิดจมูกปิดปากอย่างแน่นหนา ตักขึ้นมาดูเพียงช้อนเดียวแล้วรีบจากไปทันที

หากอยู่นานกว่านั้นอีกเพียงวินาทีเดียว โรดส์ก็กลัวว่ากลิ่นจะติดตัวเขาไป

โอทัวร์รับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมงาน ส่วนงานคนปุ๋ยที่เหลือนั้น มีชาวนาห้าคนรับผิดชอบ

"โอทัวร์ เจ้าช่วยเปลี่ยนงานให้ข้าได้หรือไม่?"

ชาวนาที่ตัวเหม็นอับอยู่ข้างหลุมมูลสัตว์ใช้ผ้าลินินอุดจมไว้ พูดด้วยเสียงอู้อี้ "เมื่อคืนกลับไป ภรรยาข้าไม่ยอมให้ข้าเข้าบ้านเลย"

โอทัวร์ถอนหายใจ พลางชี้ไปที่เด็กหนุ่มร่างเตี้ยอ้วนที่อยู่ไม่ไกล "ลูกชายคนเล็กของข้าอยู่หลุมข้าง ๆ เจ้า ข้าให้เจ้าสลับกับเขาได้เท่านั้น"

ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าการหมักปุ๋ยคือการใช้ไม้คนในหลุมมูลสัตว์ทุกวัน ไม่มีใครอยากมาทำอีกแล้ว

ทำงานทั้งวันได้ข้าวแค่สองมื้อ ใครจะยอมทุ่มเทขนาดนั้น? "แล้วถ้าพวกเราจะย้ายไปอีกกลุ่มล่ะ?"

เนื่องจากมูลสัตว์ไม่เพียงพอ หลุมหมักปุ๋ยบางหลุมจึงใส่โคลนและขี้เถ้าเป็นส่วนใหญ่ ประกอบกับวัชพืช มอส ใบไม้ และมูลนกเล็กน้อย ในขณะที่ต้องพลิกกองเป็นประจำ ก็ยังต้องเติมน้ำเล็กน้อยเพื่อรักษาความชื้น

ปุ๋ยอินทรีย์ชนิดนี้หมักได้เร็วกว่า และด้วยพลังของนามบัญญัติปรมาจารย์แห่งฮิวมัสของโรดส์ คาดว่าจะใช้เวลาหมักเพียงหนึ่งสัปดาห์ อีกทั้งยังเหมาะสำหรับการปลูกธัญพืชอย่างมาก

เนื่องจากมีโคลนอยู่ด้วย กลิ่นของหลุมหมักปุ๋ยชนิดนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก แต่เมื่อเทียบกับหลุมมูลสัตว์แล้ว ก็นับว่าเป็นสวรรค์เลยทีเดียว

โอทัวร์ถอนหายใจอีกครั้ง ชาวนาที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งหมดหวังไปแล้วกล่าวอย่างสงบ "ลอฟ เจ้าเลิกคิดเรื่องเพ้อฝันแบบนี้เสียเถอะ ไม่มีใครยอมสลับกับพวกเราหรอก"

"แต่ก็มีข่าวดีอยู่"

ทันใดนั้นโอทัวร์ก็ลดเสียงลง "ท่านลอร์ดให้ข้ามาบอกพวกเจ้าว่า หลังจากทำงานนี้เสร็จ พวกเจ้าห้าคนจะได้เนื้อเพิ่มคนละสองจิน แถมเสื้อผ้าอีกคนละหนึ่งชุด"

ดวงตาของเหล่าชาวนาเป็นประกาย ลอฟใช้ไม้เท้ายันตัวแล้วโน้มเข้าไปหาโอทัวร์ "ไม่ใช่คะแนนแรงงานรึ?"

"เป็นเนื้อสด ๆ เลย พอเสร็จงานก็แจกทันที!"

"เยี่ยมไปเลย... โอ๊ะ!"

ลอฟที่กำลังตื่นเต้นพลันมือลื่น ไม้ค้ำยันไม่มั่นคง ทำให้ทั้งร่างของเขาพลัดตกลงไปในหลุมมูลสัตว์!

"ช่วยด้วย!"

...

...

"แล้วพวกเจ้าช่วยเขารึเปล่า?"

โรดส์ที่กำลังตีเหล็กอยู่ในโรงตีเหล็ก ถามขึ้นหลังจากฟังรายงานของโอทัวร์จบ เขาพยายามกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่

เมื่องานทั้งหมดถูกแจกจ่ายออกไปแล้ว โรดส์ก็ว่างพอดี จึงได้โอกาสตีดาบมือเดียวที่เคยรับปากดูแรนต์ไว้

โรดส์เองก็อยากรู้เช่นกันว่าวัตถุดิบที่เพิ่มความแข็งแกร่งของผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ประกอบกับการร่ายมนตร์ [คมดาบเหล็กกล้า] แล้ว ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร

"ช่วยสิขอรับ"

โอทัวร์ยิ้มขื่น "เพียงแต่ว่าเนื้อตัวของลอฟเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีดำสีเหลือง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เลยได้แต่ยื่นไม้คนมูลสัตว์ให้เขาจับแล้วดึงตัวขึ้นมา จริง ๆ แล้วเขาก็ปีนขึ้นมาเองได้ เพียงแต่รอบ ๆ มันมีแต่... เขาคงทำอะไรไม่ถูกกระมัง"

"แต่คราวนี้คงจะเข้าเนื้อเต็มที่แล้วล่ะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เมื่อโรดส์พูดจบทุกคนก็เริ่มหัวเราะเสียงดัง โรดส์เองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามไปด้วย

หลังจากหัวเราะกันเสร็จ โรดส์ก็กล่าวอย่างจริงจังว่า "แต่ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปเรื่องหมักปุ๋ยคงต้องยกให้เขาจัดการทั้งหมดแล้ว"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนอดที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้

จนกระทั่งดูแรนต์เดินเข้ามา แล้วรายงานต่อโรดส์ว่า "ท่านบารอน มีคาราวานสินค้ามาจากทางใต้ขอรับ"

ทุกคนหยุดหัวเราะทันที กังเลอร์กำขวานรบแน่น "เดี๋ยวข้าไปบอกพวกพี่น้องเอง"

"เดี๋ยวก่อน!"

โรดส์เรียกกังเลอร์ไว้ แล้วถาม "เจ้าจะทำอะไร?"

"ครั้งนี้เราจะไม่ปล้นพวกเขาหรือขอรับ?"

"...ข้าคือลอร์ด ไม่ใช่โจร"

โรดส์กลอกตา

แต่ละช่วงเวลาก็มีเป้าหมายที่แตกต่างกันไป ย่อมมีวิธีการจัดการที่สอดคล้องกัน

เช่น ตอนที่อดอยากหิวโหยก็ต้องหาของกินก่อน แต่เมื่อปากท้องอิ่มแล้วก็ต้องคิดถึงการพัฒนาในระยะยาว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยปล้นใครเลยสักครั้ง!

ทางเลือกที่เลวร้ายที่สุดในตอนนั้นก็ยังเป็นไปตามกฎหมาย! ตอนนี้เสบียงไม่ได้ขาดแคลนมากนัก ก็ควรจะทำการค้าขายตามปกติ

"ให้คาราวานเข้ามาในเมืองได้ แล้วแจ้งให้ลอว์เรนซ์ไปต้อนรับ"

"ขอรับ ท่านบารอน"

ดูแรนต์หันหลังกลับไปจัดการ

โรดส์เองก็ไม่เหมาะที่จะตีเหล็กอยู่ที่นี่ต่อไป เขาเก็บของคร่าว ๆ แล้วกลับไปยังคฤหาสน์

ไม่นานนัก ลอว์เรนซ์ก็พาชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีมาพบโรดส์

ชายหนุ่มมีรอยยิ้มบนใบหน้า โค้งคำนับเก้าสิบองศา

"อรุณสวัสดิ์ ท่านบารอนผู้สูงศักดิ์ ขอให้แสงแห่งจ้าวแห่งรุ่งอรุณส่องสว่างนำทางท่าน"

โรดส์เลิกคิ้ว ที่แท้ก็เป็นผู้ศรัทธา

ยุคสมัยที่ล้าหลังมักจะเต็มไปด้วยการเทิดทูนบูชาเทพเจ้า โลกนี้ก็เช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่หิวโหยและหนาวเหน็บ ผู้คนมักจะมองหาความเชื่อบางอย่างเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้ก้าวต่อไป

จ้าวแห่งรุ่งอรุณเป็นโบสถ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้

แม้แต่ในจักรวรรดิแชตเตอร์ร็อคที่เต็มไปด้วยความเชื่ออันหลากหลายก็ยังมีโบสถ์อยู่หลายแห่ง ในอาณาเขตของเอิร์ลทิวลิปก็มีเช่นกัน

แต่โรดส์ไม่เชื่อ

เหตุผลหลักคือมันไม่มีประโยชน์

ในฐานะผู้ข้ามมิติ ตัวตนของเขาเองก็คือพวกนอกรีตอยู่แล้ว

เว้นแต่ว่าจะมีผลประโยชน์ให้

"ข้าคือแมนซัส ซิลเวอร์ดัฟ มาจากเมืองโอ๊ควู้ด ด้วยความเคารพ ข้ามาที่นี่โดยหวังว่าจะได้ทำการค้ากับท่านและประชากรของท่าน"

"ยินดีต้อนรับ ซิลเวอร์ดัฟหนุ่มรูปงามแห่งเมืองโอ๊ควู้ด เจ้าคงเห็นแล้วว่าตอนนี้แบล็คไพน์ริดจ์มีลอร์ดแล้ว ดังนั้นเมื่อคาราวานของเจ้าก้าวเข้ามาที่นี่ เจ้าก็ต้องจ่ายภาษี"

น้ำเสียงของแมนซัสอ่อนโยน ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้โรดส์รู้สึกดีกับเขาอยู่บ้าง

แต่ภาษีจะขาดไม่ได้

"แน่นอนขอรับ"

แมนซัสหยิบถุงหนังใบเล็กที่ประณีตออกมาจากอกเสื้ออย่างกระตือรือร้น แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ

"นี่คือเหรียญทองสามเหรียญ เป็นค่าผ่านทางของคาราวานข้า ขอบคุณท่านที่อนุญาตให้ข้าทำการค้าที่นี่"

บนถุงหนังปักเป็นรูปนกพิราบที่เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง ข้าง ๆ เป็นลายรวงข้าวสาลีและใบไม้ประดับ

ดูเหมือนว่าตระกูลซิลเวอร์ดัฟนี้จะไม่ธรรมดา

โรดส์รับถุงหนังมา เปิดดูข้างในเป็นเหรียญทองใหม่เอี่ยมสวยงามสามเหรียญ

เหรียญทองแทบจะไม่ถูกใช้ในหมู่สามัญชน พวกขุนนางมีทรัพย์สินมากมาย เหรียญทองในมือย่อมได้รับการดูแลอย่างดี

โรดส์เก็บถุงหนังไว้ แล้วยื่นเหรียญทองสามเหรียญคืนให้แมนซัสพลางกล่าว "ถุงใบนี้สวยงาม ข้าขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก ส่วนค่าภาษีข้าไม่ต้องการเหรียญทอง แต่ต้องการสินค้าของเจ้ามากกว่า ในคาราวานของเจ้ามีเครื่องมือการเกษตรหรือไม่?"

"มีขอรับ ท่านบารอนผู้สูงศักดิ์" แมนซัสพยักหน้า

"ดีมาก ทิ้งไว้ทั้งหมดเลย"

แม้ว่าเครื่องมือการเกษตรจากคาราวานโกลเด้นแซนด์จะถูกแจกจ่ายไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอ

ชาวนาหลายคนยังคงใช้จอบไม้ในการพรวนดิน ซึ่งพรวนได้เพียงตื้น ๆ เท่านั้น

"ได้ขอรับ เพียงแต่ว่าเครื่องมือการเกษตรทั้งหมดรวมกันแล้วก็ยังไม่พอหักลบกับค่าเหรียญทองสามเหรียญ"

"ข้าต้องการเครื่องเหล็กอื่น ๆ ด้วย"

แมนซัสลังเลเล็กน้อย "นี่..."

"ส่วนที่เกินข้าจะจ่ายเป็นสินค้าหรือเหรียญทองให้เจ้า"

โรดส์เห็นสีหน้าลำบากใจของแมนซัสก็รู้ว่าคราวนี้มันเกินกว่าค่าภาษีแล้ว เขากลัวว่าโรดส์จะให้เขาจ่ายเพิ่มอีก

เครื่องมือการเกษตรที่ทำจากเหล็กธรรมดาทั่วไปราคาประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบเหรียญทองแดง แต่ดาบเหล็กธรรมดาอย่างน้อยก็ต้องสิบเหรียญเงิน หากฝีมือดีหน่อยราคาก็จะยิ่งแพงขึ้น

ราคาดาบเหล็กสามสิบเล่มย่อมเกินกว่าสามเหรียญทอง

"พูดตามตรง ประชากรของข้าเพิ่งจะผ่านการเก็บภาษีมา คงไม่มีสิ่งของอะไรมาค้าขายกับเจ้าได้มากนัก คาดว่าในเมืองฟรอสต์ลีฟคงมีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถทำการค้ากับเจ้าได้"

"ไม่มีปัญหา ท่านบารอน"

แมนซัสตอบตกลงอย่างรวดเร็ว แล้วถามด้วยความสงสัย "เทือกเขาแบล็คร็อคคือแบล็คไพน์ริดจ์ของท่านหรือไม่ขอรับ? ถ้าใช่ โปรดอนุญาตให้ข้าไปทำการค้าที่นั่นด้วย"

เทือกเขาแบล็คร็อค?

สี่คำนี้ทำให้หัวใจของโรดส์กระตุกวูบ เขายืดตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ประสานมือไว้ข้างหน้า "เจ้าเคยไปที่นั่นมาก่อนหรือ?"

(จบตอน)