บทที่ 2 คัมภีร์หมื่นภพ

บทที่ 2 คัมภีร์หมื่นภพ

นี่คือโลกยุคโบราณที่ผู้บ่มเพาะอยู่เหนือสิ่งอื่นใด

ทว่าเจ้าของร่างเดิมของเขาเป็นบันฑิตที่ร่ำเรียนอย่างขยันขันแข็งมาสิบแปดปี ไม่ใช่ผู้บ่มเพาะแต่อย่างใด

"อืม..."

ในโลกที่ผู้มีพลังพิเศษอยู่เหนือกว่าใคร ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา

ในโลกแห่งการบ่มเพาะ ฉันก็เป็นแค่บัณฑิตบ้าเรียน ไม่มีวรยุทธอะไรเลย

แล้วฉันทะลุมิติมาเพื่ออะไรกันเนี่ย!

โจวเฉายอมรับเรื่องการทะลุมิติมาได้อย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อก่อน เขาเคยอ่านนิยายออนไลน์ที่ผลิตในยุคที่เรียกได้ว่ามีข้อมูลข่าวสารอันมากมายมาแล้ว

ซึ่งตอนนี้เขาก็กำลังพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่ก็พบว่าร่างกายของเขานั้นผอมบางมาก ไม่สามารถสลัดหลุดจากพันธนาการนี้ได้เลย

"ใครจับฉันมัดไว้เนี่ย ปล้นกันหรอ หรือจะเอาชีวิต"

จากความทรงจำสุดท้ายของร่างเดิม เขากำลังเดินเท้าไปยังเมือง เพื่อเตรียมตัวเข้าร่วมการสอบระดับอำเภอ

เมื่อเดินทางถึงเขตภูเขาเฮยสุ่ย เขาก็รู้สึกเหนื่อยมาก บรรจบกับพบว่ามีโรงเตี๊ยมอยู่ในป่า เขาจึงตัดสินใจพักค้างคืนที่นั่น..

..แล้วก็เป็นแบบนี้

"ไอ้โง่เอ้ย! โรงเตี๊ยมที่ไม่มีบ้านคนอยู่ใกล้เลยแบบนี้ กล้าเข้าไปพักได้ยังไงกัน อ่านหนังสือจนโง่ไปแล้วหรือไง!"

โชคดีที่โจวเฉาไม่ชอบอ่านหนังสือ

แต่เขาชอบอ่านนิยาย!

"ใช่! นิยาย! ในนิยายปกติแล้ว คนที่ทะลุมิติมาจะมีของดีติดตัวมาด้วยไม่ใช่หรอ.. ท่านเทพครับ ท่านปู่ครับ แต้มคะแนนผมล่ะครับ ระบบจงออกมา! หน้าต่างสถานะจงออกมา!"

"..."

ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา

มีเพียงเสียงกบเขียดร้องระงมอยู่ภายนอกหน้าต่าง

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากนอกประตู โจวเฉาที่หนีไปไหนไม่ได้จึงรีบหลับตาแกล้งตาย

"กึกกัก กึกกัก..."

มีเสียงเปิดล็อกจากหน้าประตู

มีคนเดินเข้ามา ฟังจากเสียงแล้วเป็นผู้ชาย

"เด็กใหม่ที่โรงเตี๊ยมไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยาสลบก็ใส่มากเกินไปหน่อย แต่ข้าดูแล้วเจ้าหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าก็สดใส ดังนั้น... อย่าแกล้งเลยน่า!"

ผลั๊ก! ชายคนนั้นเตะเข้าที่ท้องของโจวเฉาอย่างแรง

"อ๊อก..."

การเตะครั้งนี้ทำให้บะหมี่ซึ่งเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ร่างเดิมกินเข้าไปถูกบีบคั้นออกมา สิ่งสกปรกเลอะใบหน้าของโจวเฉาไปหมด

โจวเฉาลืมตาขึ้น อาศัยแสงจันทร์ มองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

ใบหน้ารูปสามเหลี่ยม เต็มไปด้วยไฝ กำลังยิ้มแสยะ เผยให้เห็นฟันเหลืองเกที่บิดเบี้ยว เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมเถื่อนแห่งนี้นี่เอง

"พี่ชาย ถ้าท่านหวังทรัพย์สิน มันก็พอแล้วนี่ ข้าวของของข้าก็ถูกเอาไปหมดแล้ว แล้วจะจับข้าไว้ที่นี่ทำไมอีก"

โจวเฉาพยายามสงบสติอารมณ์เป็นอย่างมาก

ความยากลำบากที่ต้องเจอในเหมืองแร่ตลอดสามเดือนได้ลบล้างความไร้เดียงสาของนักเรียนมัธยมปลายของเขาไปหมดแล้ว

ตอนนี้ความคิดของเขามีเพียงอย่างเดียวคือ—มีชีวิตรอด!

เจ้าของโรงเตี๊ยมเถื่อนย่อตัวลง พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ข้าจะขายเจ้าน่ะสิ โทษก็แต่เจ้าที่มีใบหน้าขาวผ่อง คงจะขายได้ราคาดี"

โจวเฉางุนงง "ขาย.. ขายที่ไหน"

โดยทั่วไปในละครย้อนยุค หากมีบทพูดแบบนี้ พวกผู้ร้ายก็มักจะขายหญิงสาวที่จับตัวมาไปที่หอนางโลม

แต่เขาเป็นผู้ชายตัวสูงเพรียว จะขายไปทำอะไรที่หอนางโลมกัน

หรือว่า อุตสาหกรรมบริการของโลกนี้มันเปิดกว้างไปขนาดนั้นแล้วหรอ! ไม่นะ!

"แน่นอนว่าเป็นหัวหน้าแห่งหมู่บ้านหงเฟิงน่ะสิ เจ้าหนุ่ม เจ้าน่ะมีโชคแล้ว จะได้ขึ้นเขาไปเป็นคู่ครองของหัวหน้าหมู่บ้านแล้วนะ ฮ่าๆๆ!"

ใบหน้าของโจวเฉาแดงก่ำ

เดิมทีเขาคิดว่าที่โรงเตี๊ยมเถื่อนจับตัวเขามาก็แค่หวังทรัพย์สินหรือเอาชีวิต แต่ไม่คิดว่าจะเอาเขาไปขายแบบนี้

"เอ่อ ว่าแต่รูปร่างหน้าตาของหัวหน้าหมู่บ้านหงเฟิงเป็นยังไง อายุเท่าไหร่แล้ว"

ถึงแม้จะดูเป็นการบังคับไปหน่อย แต่เปิดฉากมาก็ได้เมียเลย.. มันก็ฟังดูเหมือนจะไม่เลวนะ

ถ้าเทียบกับวันคืนอันยากลำบากในการขุดแร่เป็นเวลาสามเดือน การไปเป็นโจรภูเขานั้นเหมือนกับชีวิตบนสวรรค์เลยล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหัวหน้าหมู่บ้านเป็นภรรยาอีก จุ๊ๆๆๆ...

เจ้าของโรงเตี๊ยมเถื่อนหัวเราะ "สูงแปดฉื่อ รูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้าสีดำรูปสี่เหลี่ยม จอมพลัง อายุสามสิบแปดปี!"

โจวเฉาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อายุมากไปหน่อย รูปร่างก็ดูดุดันไปหน่อย ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงเลย..."

"ก็เป็นผู้ชายไง"

"อ๋อ ถ้าเป็นผู้ชายก็ค่อยสมเหตุสมผล... อะไรน๊ะ?! ผู้ชายหรอ?!"

เจ้าของโรงเตี๊ยมเถื่อนหัวเราะเสียงดังและเดินออกไป จากนั้นก็ล็อคประตูห้องฟืน

เขาแค่มาตรวจสอบว่าโจวเฉาตายหรือยัง และดูสีหน้าสิ้นหวังของโจวเฉาเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

"อย่าใจร้อนเกินไป พรุ่งนี้เช้าก็จะมีคนมารับเจ้าแล้ว ฮ่าๆๆ!"

ตอนนี้โจวเฉามีสีหน้าดำคล้ำ ซึมเศร้าถึงขีดสุด ถึงขั้นเกิดความคิดว่าสู้กลับไปที่โลกที่เน่าเฟะนั้นยังดีกว่าอีก

ตัวเองเพิ่งจะทะลุมิติมา ก็ต้องขายก้นเอาตัวรอดแล้วหรอเนี่ย!

ไม่นะ ฉันจะออกไปจากเรื่องบ้าๆ นี่ได้ยังไง..

ทันใดนั้น เขาก็คิดอะไรออก

เมื่อคิดดังนั้น "คัมภีร์หมื่นภพ" และพู่กันก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าโจวเฉาภายใต้การห่อหุ้มของหมอกสีขาว

"จริงด้วย! พลังพิเศษจากอีกโลกก็ติดมาด้วย!"

แต่พลังพิเศษนี่จะมีประโยชน์อะไร...

ทันทีที่โจวเฉาเกิดความคิดนี้ "คัมภีร์หมื่นภพ" ก็เปิดออกเอง มันพลิกไปที่หน้าแรก พู่กันที่มาด้วยกันก็เขียนลงไปบนนั้น

[เมื่อพลิกหน้าแรกนี้ ชีวิตนับหมื่นสามารถอนุมานได้ รอยหมึกยังไม่แห้ง เส้นทางชีวิตเปลี่ยนแปลงได้ตามใจปรารถนา]

[เมื่อการอนุมานแต่ละครั้งเสร็จสมบูรณ์ ขอบเขตการบ่มเพาะ สิ่งของสำคัญ เทคนิคการฝึกฝนบ่มเพาะ ประสบการณ์การต่อสู้ ความทรงจำในการเดินทาง ฯลฯ ทั้งหมดจะถูกสืบทอด]

[หากต้องการอนุมาน โปรดพลิกไปที่หน้าถัดไป..]