บทที่ 16 วัวไบโอนิกส์ไทเทเนียม

ชั้นวางของเรียงรายปรากฏขึ้นตรงหน้าของนาง

เมื่อเหยียนอวี้ชี้นิ้วไปที่ใด ชั้นวางของแถวนั้นก็จะเลื่อนเข้ามาใกล้

นางไล่ดูไปทีละแถว

【ข้าวสาร—2.8】

【แป้งสาลี—2.4】

【เกลือ—1】

【ซีอิ๊ว—1.2】

【น้ำส้มสายชูข้าว—0.9】

【พริกป่น—24.4】

【พริกไทยป่น—13.9】

【ยี่หร่า—13.8】

【ผงปรุงรสไก่—3.7】

มีแม้กระทั่งผงปรุงรสไก่ด้วย ทั้งหมดไม่มีบรรจุภัณฑ์ใดๆ วางกองรวมกันไว้

【ไข่ไก่—0.5】

【เนื้อหมู—11.9】

【เนื้อไก่—7.9】

【เนื้อปลา—9.9】

ไข่ไก่วางอยู่ในตะกร้า น่าจะสักเจ็ดแปดฟองได้ ส่วนเนื้อหมู เนื้อไก่ และเนื้อปลาล้วนเป็นเนื้อแช่แข็ง

【กระทะเหล็ก—22】

【ชามไม้—0.2】

【ชามดินเผา—0.8】

【อ่างดินเผา—30】

【มีดทำครัว—25】

【กรรไกร—16】

ยอดเยี่ยมไปเลย ขนาดเครื่องครัวเครื่องใช้ก็ยังมี

【ผ้าดิบ—15】

【ผ้าฝ้าย—23.5】

【ผ้าป่าน—6】

【นุ่น—12】

【ผ้าห่มนวม—196】

【รองเท้าป่าน—67】

【รองเท้าฟาง—4.8】

【รองเท้าผ้า—12.8】

【รองเท้าบุฝ้าย—18.8】

【เสื้อผ้าชั้นเดียว—72】

【เสื้อผ้าบุฝ้าย—198】

กลัวว่าพวกเขาจะไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกายหรืออย่างไร!

【เสื่อไม้ไผ่—34】

【เสื่อฟาง—22】

【ตะกร้าสานไม้ไผ่—29】

【ตะกร้าสานไม้ไผ่แบบสะพายหลัง—66】

ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่

【ม้วนตำราไม้ไผ่ 1—500】

【ม้วนตำราไม้ไผ่ 2—500】

【ม้วนตำราไม้ไผ่ 3—500】

【หนังสือคัดลอก 1—2000】

【หนังสือคัดลอก 2—2000】

【หนังสือคัดลอก 3—2000】...

แถวสุดท้ายมีม้วนตำราไม้ไผ่วางกองอยู่จนเต็ม และยังมีหนังสืออีกหลายสิบเล่ม รายชื่อสินค้าที่ระบุไว้ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง: หนังสือคัดลอก

หลังจากดูคร่าวๆ หนึ่งรอบ เหยียนอวี้ก็รู้สึกทึ่งในความชาญฉลาดของแพลตฟอร์มนี้ยิ่งนัก

ลองดูข้าวของพวกนี้สิ ไม่ว่าจะหยิบชิ้นไหนออกมา ก็ดูไม่แปลกแยกหรือผิดยุคผิดสมัยเลยสักนิด

ผ้าและเสื้อผ้าสำเร็จรูปมีแต่สีน้ำเงิน ดำ และเทา รูปแบบก็คล้ายคลึงกับเสื้อผ้าที่พวกนางสวมใส่อยู่ในตอนนี้อย่างมาก

สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือชาม มีทั้งชามไม้และชามดินเผา...

ต้องขอกดไลค์ให้แพลตฟอร์มนี้เลย เรื่องการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมนี่ ท่านจริงจังมาก!

เหยียนอวี้พลางดูไปพลางก็รีบรายงานรายการสินค้าให้พ่อกับแม่ฟังอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หยุดสายตาไว้ที่แถวผักซึ่งดูสบายตาเป็นพิเศษ

【มันเทศ—2.2】

【มันฝรั่ง—1.8】

【ข้าวโพด—1.9】

【ผักกวางตุ้ง—2】

ถึงแม้จะมีชนิดไม่มาก แต่ทั้งหมดก็มีคุณสมบัติร่วมกันอยู่อย่างหนึ่งคือ ให้ผลผลิตสูง!

ไม่รู้ว่าของที่แลกเปลี่ยนมาจากแพลตฟอร์มจะ...

“ของก็เยอะดีนะ แต่ไม่มีของที่เราจำเป็นต้องใช้มากที่สุดตอนนี้เลยนี่!” หลี่เสว่เหมยค่อนข้างผิดหวัง สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือ...กระดาษชำระ

“ลูกพ่อ ลองดูสิว่าแลกเปลี่ยนอย่างไร? ใช้อะไรแลกได้บ้าง?” คุณพ่อเหยียนถามอย่างร้อนรน

เหยียนอวี้เห็นช่องสี่เหลี่ยมห้าช่องเรียงกันอยู่ด้านล่างสุดของหน้าจอ

นางลองวางไข่ไก่ที่หยิบติดมือมาเมื่อตอนกลางวันลงไป

นางแค่หยิบติดมือมาเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก

ไม่คาดคิดเลยว่า ตัวเลขมุมขวาล่างที่เขียนว่า 【ยอดคงเหลือ: 0】 จะเปลี่ยนเป็น 【1】...

ยังไม่ทันที่นางจะได้ทดลองอะไรต่อ ก็พลันสังเกตเห็นตัวเลือกที่ชื่อว่า ‘ตลาดเสรี’ ที่มุมขวาบนกำลังกะพริบอย่างบ้าคลั่ง

นางลองกดเข้าไปด้วยความสงสัย

พรึ่บ!

ทั้งหน้าจอก็เปลี่ยนเป็นวิดีโอคอลในทันที!!!

คุณลุงท่าทางสไตล์เมคานิคัลพังก์ปรากฏตัวขึ้นที่อีกฝั่งหนึ่ง

ยังไม่ทันที่เหยียนอวี้จะได้ทันตั้งตัว คุณลุงคนนั้นก็รัวถ้อยคำออกมาเป็นกระสุนปืนกล

“โอ้สวรรค์ ในที่สุดก็เชื่อมต่อได้สักที! เธอเป็นประเภทไหนกัน? ขอส่องดูหน่อยซิ...อ๋อ ทะลุมิติมาในนิยาย พื้นเรื่องเป็นยุคโบราณ สองคนที่อยู่ข้างๆ หนูเป็นใคร? แต่ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก”

“เป็นผู้ใช้ใหม่ใช่ไหม? นี่เป็นการเข้าใช้แพลตฟอร์มครั้งแรกสินะ?”

เหยียนอวี้พยักหน้าอย่างงุนงง

เขารีบจิ้มอะไรบางอย่างที่อยู่รอบตัวอย่างรวดเร็ว หน้าจอเสมือนจริงบานหนึ่งก็เลื่อนเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขา เขาพูดด้วยความรวดเร็วว่า:

“เวลาในการเข้าใช้แพลตฟอร์มแต่ละครั้งจำกัดแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น นอกจากร้านค้าทางการแล้ว ในตลาดเสรีหนูยังสามารถเชื่อมต่อกับผู้ใช้งานได้อีกสามคน คนละยี่สิบนาที เห็นนาฬิกาจับเวลาที่มุมซ้ายบนนั่นไหม นั่นคือเวลาที่เหลืออยู่ของเรา พอหมดช่วงเวลานี้หนูก็จะต้องเปลี่ยนไปเชื่อมต่อกับยูสเซอร์รายที่สองและสามแทน ใช่ เราทุกคนที่อยู่ในแพลตฟอร์มนี้ต่างก็เป็นประชาชนจากรัฐเซี่ยที่รัฐบาลตรวจพบว่ากำลังประสบปัญหาปากท้องเหมือนกัน”

“ชั้นวางของในร้านค้าทางการจะปรับเปลี่ยนตลอดเวลาตามสภาพแวดล้อมความลำบากที่หนูอยู่ ยิ่งล็อกอินเข้าแพลตฟอร์มบ่อยเท่าไหร่ สินค้าที่ปรากฏก็จะยิ่งตรงเป้าหมายมากขึ้นเท่านั้น การอยู่รอดทั่วๆ ไปน่ะรับประกันได้เลย พอถึงช่วงหลังๆ ถ้าแพลตฟอร์มตรวจพบว่าหนูมีความสามารถในการสร้างทรัพยากรขึ้นใหม่ได้ อย่างเช่นการเพาะปลูก ก็จะส่งเมล็ดพันธุ์มาให้มากขึ้น”

“ลุงเป็นผู้ใช้งานประเภททะลุมิติ แบบสายเทคโนโลยีน่ะ โลกของที่นี่ใช้ทรัพยากรจนเกินพอดี มีทั้งมลพิษทั้งรังสีครบถ้วน ต้องกินสารอาหารเหลวทุกวี่ทุกวัน”

“สิ่งที่ลุงต้องการคือ อาหาร ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือผักก็ได้หมด แล้วก็รับซื้อแร่กับโลหะทุกชนิดในระยะยาวด้วย”

“ลุงสามารถสร้างสิ่งประดิษฐ์จักรกลได้มากมาย แต่ดูจากสภาพแวดล้อมของโลกหนูแล้วคงไม่น่าจะได้ใช้ล่ะมั้ง ลุงเคยเชื่อมต่อกับคนคนหนึ่ง พื้นเรื่องเป็นยุคโบราณเหมือนหนูเลย เขามาสั่งทำวัว ม้า ลาไบโอนิกส์จากลุง เพื่อใช้เดินทางก็ได้ ใช้ไถนาก็ดี สะดวกสบายสุดๆ ควบคุมด้วยเสียง ระบบจดจำอัจฉริยะ ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ ชาร์จสามชั่วโมง ไถนาได้เป็นเดือน! จะให้เฝ้าบ้าน ดูแลเด็กก็ไม่มีปัญหา ถ้าอยากจะตบตาคนอื่นโดยการป้อนหญ้า ก็ยังสามารถบีบอัดหญ้าให้แห้งแล้วเก็บไว้ใช้ประโยชน์ทีหลังได้ด้วย โครงสร้างเป็นไทเทเนียมอัลลอย ทนความร้อน ทนการกัดกร่อน รูปร่างน้ำหนักก็ปรับเปลี่ยนได้ตลอด รับรองว่าเหมือนกับวัวในลานบ้านของหนูเปี๊ยบ...”

“...ท่านรู้ได้อย่างไรว่าที่ลานบ้านของข้ามีวัว?”

ให้ตายเถอะ เหยียนอวี้เกือบจะโดนคำโฆษณาชวนเชื่อของเขาหว่านล้อมจนเคลิ้มไปแล้ว

แต่ก็ยังฉลาดพอที่จะสังเกตเห็นจุดสำคัญนี้ได้

“ลืมบอกไปแม่หนู เพื่อให้ทุกคนแลกเปลี่ยนของที่ต้องการได้สะดวกขึ้น ระบบจะตั้งค่าเริ่มต้นให้สแกนทรัพยากรในรัศมีร้อยเมตรรอบตัวผู้ใช้ หนูจะปรับเองก็ได้ จะสิบเมตร ร้อยเมตร หรือพันเมตรก็ตามสะดวกเลย ไม่เชื่อลองปัดหน้าจอทางด้านซ้ายดูสิ จะเห็นรายการทรัพยากรที่ซ่อนอยู่ของลุงตอนนี้”

เหยียนอวี้ใช้นิ้วปัดดู ก็ต้องตกตะลึงกับสารอาหารเหลวรสชาติต่างๆ ที่ปรากฏขึ้น!

“ทำไมมีแต่สารอาหารเหลวล่ะเจ้าคะ?” นางเลื่อนลงไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เห็นสิ่งประดิษฐ์จักรกลบางอย่าง หุ่นยนต์บริการในบ้าน, วัวไบโอนิกส์, ม้าไบโอนิกส์, ลาไบโอนิกส์, หุ่นยนต์สำรวจและเก็บรวบรวมของ, ยานเหาะ...

“ก็เพราะอย่างนี้ไงลุงถึงต้องหาแลกอาหาร! กินมันทุกวันทุกมื้อ แค่ได้กลิ่นก็จะอ้วกแตกตายอยู่แล้ว!” เห็นได้ชัดว่าคุณลุงไม่ชอบสารอาหารเหลวอย่างแรง พอพูดถึงทีไรก็ทำหน้าเหมือนจะขาดใจ

“ในร้านค้าทางการก็มีของกินขายนี่เจ้าคะ? ข้าวสาร แป้งสาลี ผัก เนื้อ ไข่ก็มีหมด” เหยียนอวี้ถามอย่างไม่เข้าใจ

คุณลุงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ทำหน้าอิจฉาตาร้อน “เพื่อความปลอดภัยของเราทุกคน ร้านค้าทางการจะไม่ลงขายของที่ดูแปลกปลอมหรือไม่เข้ากับโลกที่ยูสเซอร์อยู่ เพราะฉะนั้นพวกหนูที่ทะลุมิติมาในนิยายหรือย้อนเวลาเกิดใหม่ถึงได้โชคดีไงเล่า! ความลำบากมันเป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้นแหละ พอมีแพลตฟอร์มคอยช่วยเหลือ เรื่องปากท้องก็ไม่ใช่ปัญหา แต่พวกฉันเนี่ย รู้ไหมว่าบนชั้นวางของในร้านค้าทางการมันมีแต่อะไรบ้าง?”

“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

“น้ำผัก... น้ำผลไม้... สารอาหารเหลวแบบดื่ม...”

ช่างน่าเศร้าอะไรเช่นนี้!

ในวินาทีนี้ เหยียนอวี้กลับรู้สึกว่าตัวเองโชคดีกว่าคุณลุงคนนี้มากมายนัก!

“วัวไบโอนิกส์ของท่านแลกเปลี่ยนอย่างไรหรือเจ้าคะ?” ต้องยอมรับเลยว่า วัวไบโอนิกส์ของคุณลุงคนนี้น่าสนใจมากจริงๆ

“ก่อนอื่นลุงขอยืนยันก่อนนะ วัวที่อยู่ในลานบ้านนั่นเป็นของพวกหนูแน่ใช่ไหม?” คุณลุงถามอย่างระมัดระวัง

“ใช่เจ้าค่ะ เพิ่งซื้อมาวันนี้เอง ทั้งวัวทั้งเกวียนแพงมากเลยนะเจ้าคะ!” เหยียนอวี้ตอบ