SMTM : ตอนที่30 นักเวทย์อาชีพขี้โกงงั้นหรอ?

ตอนที่30 นักเวทย์อาชีพขี้โกงงั้นหรอ?

‘1เหรียญเงิน?’ เจ้าอ้วนเฉียนตะลึงหนักกว่าเดิม แต่เมื่อคิดดูดีๆแล้ว การที่มีเลเวล2 และมีเหรียญเงินได้นั้นก็ไม่เลว ถึงยังไงเขาก็ต้องฆ่าหนูพวกนี้อยู่แล้ว การได้ของแถมมาเพิ่มอีกนิดหน่อยถือว่าเป็นโบนัส

“ตกลง” เจ้าอ้วนเฉียนพยักหน้า

“ถ้างั้นเข้ามาช่วยเลยเร็วๆ ต้นไม้จะพังแล้ว!” เพอเพิลเบลตะโกนพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เป็นกังวล

ต้นไม้ค่อยๆสั่นคลอนหนักมากขึ้น มากจนทำให้เธอต้องเก็บอาวุธลงและใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดต้นไม้เอาไว้

เจ้าอ้วนเฉียนไม่ได้อยากทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาว เขาไม่ต้องการที่จะวิ่งกรูเข้าไปตรงๆเพื่อช่วยบ่อเงินของตัวเอง

เขาจึงไม่สนใจว่าหญิงสาวคนนั้นจะตกต้นไม้ลงมาหรือไม่ เขาต่อสู้อย่างปลอดภัยตามสไตล์ของเขา

ในขณะที่พวกหนูกำลังสนใจกับการแทะต้นไม้อยู่นั้น เขาค่อยๆฆ่าหนูแนวหลังทิ้งทีละตัว

ด้วยการทำคอมโบใช้มีดแทง และตามด้วยการเตะ

หืม... 500 ค่าประสบการณ์งั้นหรอ? ไม่เลว

ทางด้านเพอเพิลเบลที่รอการมาช่วยเหลือของเจ้าอ้วนเฉียน เธอก็ไม่ได้นิ่งเฉย เธอพยายามใช้ลูกบอลไฟของเธอเพ่งเล็งไปที่หนูตัวเดียว

แม้ว่าพลังการโจมตีของเธอจะเบา แต่สกิลบอลไฟนั้นมีข้อดีอยู่อีกอย่างนึงคือ มันมีโอกาสที่จะเผาไหม้ศัตรูและลดค่าพลังชีวิตเป็น %

ด้วยความสามารถนี้จึงสามารถทำให้เธอฆ่าหนูที่มีเลเวล 15 ได้

“ว้าว ฉันเลเวล 4 แล้ว!” เพอเพิลเบลดีอย่างมากเมื่อเธอฆ่ามอนสเตอร์ได้ จนทำให้เธอมีเลเวล 4

เจ้าอ้วนเฉียนได้ยินเสียงที่ตะโกนดีใจออกมา ลึกๆแล้วเขาก็แอบอิจฉาที่อาชีพนักเวทย์สามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับสูงได้แบบนี้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจและฆ่าหนูแบบเงียบๆต่อไป

...

“ว๊ายย! ฉันล่วงแล้ว!” เพอเพิลเบลตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เพราะต้นไม้ของเธอกำลังโค่นลงมา

เจ้าอ้วนเฉียนรีบหันไปมองแล้วก็พบว่านักเวทย์สาวคนนี้กำลังหล่นลงมาแล้ว “แย่ล่ะ”

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกินขึ้น เพราะจู่ๆนักเวทย์หญิงคนนี้ก็รีบกระโดดออกมาจากต้นไม้ด้วยความกลัว และมาหยุดลงแบบก้นจ้ำเบ้าตรงก้อนหินใกล้ๆเจ้าอ้วนเฉียน

“หืม? อะไรกันทำไมไม่เจ็บเลยสักนิด? นี่ฉันกระโดดลงมาจากต้นไม้ไม่ใช่หรอ?” นักเวทย์หญิงเกิดอาการงงเพราะเธอไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

“ก็แน่สิ เธอไม่เจ็บหรอกนี่มันเกมนะ! แต่เลือกจุดกระโดดได้สวยหนิ เท่านี้ผมก็ปกป้องคุณได้แล้ว!” เจ้าอ้วนเฉียนพูดพร้อมกับยื่นมือไปดึงเพอเพิลเบลขึ้นมา

“อิอิ ขอบคุณนะ ลูกพี่ใหญ่”

“หึ รู้ไว้ส้ะด้วย ว่าข้อตกลงนี้ผมขาดทุนไปมากนะ!” เจ้าอ้วนเฉียนบ่นพร้อมกับปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของเขา

“อะนี่ เงินค่าจ้าง!” เพอเพิลเบลนำเหรียญเงินอออกมาและส่งให้เจ้าอ้วนเฉียนทันที

เจ้าอ้วนเฉียนรับเงินโดยไม่ลังเลใดๆ หลังจากนั้นก็เก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว “แต่เธอนี่ก็เยี่ยมนะ กล้ามาสู้กับมอนสเตอร์เลเวล 15 ทั้งๆที่ตัวเองเลเวล 2 แท้ๆ”

“อย่าเข้าใจผิด ฉันมาเดินเล่นดูบรรยากาศในเกมเฉยๆ แต่ก็ซวยที่มาเจอเข้ากับฝูงหนูพวกนี้” เพอเพิลเบลพูดพร้อมกับส่ายมือปฎิเสธ

ก่อนหน้านี้เจ้าอ้วนเฉียนมองไม่เห็นหน้าตาของเพอเพิลเบล เพราะอยู่ห่างกันไกล แต่ในตอนนี้เมื่อเขาได้เห็นความสวยงามบนใบหน้า เจ้าอ้วนเฉียนรู้สึกได้ถึงความงดงามที่คล้ายคลึงกับน้องสาวของเขา

เพอเพิลเบล มีส่วนสูงประมาณ 165 เซนติเมตร มีผมสีม่วง และเธอแต่งกายแบบผู้เล่นใหม่ที่มีส่วนเว้าตรงคอ ดวงตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยประกายแห่งน้ำตา และเมื่อเธอยิ้มก็แสดงให้เห็นถึงมนตร์สะกดที่ชายหลายคนต้องถูกสะกด

“อะแฮ่ม..” โชคดีที่เจ้าอ้วนเฉียนได้รับการฝึกฝนมาดี เขาไม่ถูกมนตร์สะกดแห่งความสวยงามเหล่านี้หลอกล่อได้หรอก “มาดูบรรยากาศ? แหม๋..เธอสนใจแค่นี้จริงๆงั้นหรอ?”

“ก็ไม่เชิง” นักเวทย์สาวผู้นี้ส่ายคทาในมือปฎิเสธอีกครั้ง “ฉันต้องการชมความสวยงามในเกมแห่งนี้ มันสุดยอดมาก ฉันไม่ได้ต้องการฆ่ามอนสเตอร์เลยสักนิด”

“ก็จริงนะ สตาร์แฟนตาเซีย ไม่ได้สนใจแค่การเก็บเลเวลหรือการฆ่ามอนสเตอร์ พวกเขาลงทุนใส่รายละเอียดความสวยงามไปเยอะเหมือนกัน ซึ่งไม่แปลกที่จะมีผู้เล่นสนใจในความสวยงามของเกมอีเทอน่อลนี้ อย่างไรก็ตามนะ... ถ้าเกิดเธออยากชมบรรยากาศ เธอก็ต้องแข็งแกร่งเพื่อปกป้องตัวเองด้วย”

“ฉันรู้ แต่... ฉันไม่อยากฟาร์มนี่ พี่ใหญ่หรือคนอื่นๆก็อยากให้ฉันฟาร์มแต่ฉันรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ” เพอเพิลเบลพูดพร้อมกับทำหน้าบึ้ง และนั่งลงแบบนอยด์ๆ แสดงให้เห็นถึงความขาเรียวและขาวของเธอ

‘ใจเย็นก่อน เธออาจจะไม่ได้สวยอย่างที่เห็น ดึงสติหน่อย!’ เจ้าอ้วนคิดในใจ และพูดขึ้นมา “ถ้างั้นก็ชมบรรยากาศให้สบาย ผมจะไปฟาร์มต่อล้ะ”

“อืม... พี่ใหญ่ช่วยแอดเพื่อนฉันได้ไหม เผื่ออนาคตอยากให้ช่วยเหลือหน่ะ?” เพอเพิลเบลพูด พร้อมกับอาการมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรอยู่

“หาปุ่มเพิ่มเพื่อนไม่เจองั้นสินะ? ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมจัดการเอง” เจ้าอ้วนเฉียนส่งคำขอเป็นเพื่อนไปทันที

เพอเพิลเบลเห็นคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา เธอยิ้มและตกลงทันที

“ถังเงิน? พี่ใหญ่!.. ทำไมถึงตั้งชื่อแบบนี้หล่ะ?” เพอเพิลเบลถามและขำเล็กน้อย

“ง่ายจะตาย ก็ผมมาเพื่อหาเงิน ที่ไหนมีเงินที่นั่นมีผม!”

“เงินสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ?” เพอเพิลเบลถามพร้อมกับหุบยิ้มลง

เจ้าอ้วนเฉียนได้ยินเช่นนั้นก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรคำถามนี้ เห็นได้ชัดเลยว่าหญิงสาวคนนี้ต้องมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย จึงไม่รู้ว่าเงินมันหายากและสำคัญสักแค่ไหน!