บทที่ 41 ความเป็นไปได้ของการปรากฏสีม่วงทอง

"สัตว์วิเศษหรือ?"

เจียงห่าวรู้สึกประหลาดใจ

หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอย่างสงบเงียบผิดปกติ หลิวซิงเฉินไม่ได้มาตามหา ท่านอาจารย์ก็ไม่ได้ซักไซ้ไถ่ถามสิ่งใด

การตายของจินโจวเฮิงดูเหมือนไม่ได้สร้างความปั่นป่วนใดๆ

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างแก่นทองผู้หนึ่ง ไม่มีเหตุผลที่สถานการณ์จะสงบเงียบเพียงนี้

แต่ก่อนที่ฝ่ายบังคับใช้กฎจะมาตามหา เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ได้แต่พยายามสะสมพลังและเสริมความแข็งแกร่งให้ตน

ทำสิ่งที่ควรทำให้ดีที่สุดก็พอ

สัตว์วิเศษที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ก็อยู่ในขอบเขตงานของเขาเช่นกัน

มาถึงแปลงพืชวิเศษ เจียงห่าวเริ่มค้นหาโดยรอบ

หากไม่ได้ก่อผลกระทบทางลบมากนัก ก็แสดงว่าระดับอันตรายไม่สูง

แต่ศิษย์ขั้นหลอมจิตสายตาไม่แหลมคม อาจไม่รู้ถึงระดับอันตรายที่แท้จริงของสัตว์วิเศษ

ซู่ซู่!

เมื่อเจียงห่าวเข้าใกล้ พืชวิเศษบางต้นเริ่มสั่นไหว แสดงว่าสัตว์วิเศษรับรู้การมาของเขาแล้ว

ฉิว!

ร่างสีขาวปรากฏขึ้นฉับพลัน โจมตีเข้ามา

เจียงห่าวหลบหลีกโดยสัญชาตญาณ

จากนั้นสัตว์วิเศษก็จมหายเข้าไปในแปลงพืชวิเศษ หายไปอีกครั้ง

"ขนาดไม่ใหญ่ แต่ความเร็วสูงมาก"

เจียงห่าวเริ่มเข้าใจคร่าวๆ ความเร็วระดับนี้แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานระยะต้นก็ไม่แน่ว่าจะตามทัน ขั้นหลอมจิตย่อมไม่มีทางจับได้

ซู่ซู่!

อีกฝ่ายโจมตีอีกครั้ง เจียงห่าวชักพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวออกมารับไว้

เคร้ง!

พลังที่รุนแรงทำให้เจียงห่าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง อีกฝ่ายก็ถูกสะท้อนกลับจนกระเด็น จมหายเข้าไปในแปลงพืชวิเศษ

"พลังโจมตีก็ไม่เลว นี่เป็นสัตว์วิเศษขั้นสร้างฐานระยะต้นหรือ? เป็นของผู้ใดกัน?"

สำนักเทียนอินไม่มีสถานที่เลี้ยงสัตว์วิเศษ สัตว์วิเศษส่วนใหญ่ย่อมมีเจ้าของ

ปรากฏตัวที่หน้าผาตัดกระแสอารมณ์ เกือบแน่นอนว่าต้องเป็นของศิษย์หลักหรือผู้อาวุโสคนใดคนหนึ่ง

เพื่อไม่ให้ล่วงเกินผู้คนเหล่านี้ เจียงห่าวจึงไม่กล้าลงมือหนัก

ซู่ซู่!

ในชั่วขณะที่รับรู้ตำแหน่งของอีกฝ่าย ดาบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวถูกเจียงห่าวเหวี่ยงออกไป

เสียงมารคำรามกึกก้อง

ครืน!

ดาบยาวฟาดลง เสียงมารกระเพื่อมดังราวกับคลื่นซัดสาด

ชั่วพริบตา พืชวิเศษหยุดการเคลื่อนไหว

เจียงห่าวได้เข้าใจวิชาตัดเสียงมารอย่างถ่องแท้แล้ว ตอนนี้เขาสามารถปล่อยเสียงมารโดยไม่ต้องใช้คมดาบ

เมื่อเสียงมารดังผ่านไป ผู้คนทั้งหมดหันมามอง เสียงนี้ย่อมทำให้พวกเขาตกใจ

หากเกิดการต่อสู้ขึ้น พวกเขาต้องหนีเอาชีวิตรอดในทันที เพราะส่วนใหญ่เป็นเพียงคนธรรมดา

"ไม่มีอะไร พวกเจ้าทำงานต่อไปเถิด"

กล่าวปลอบประโลมเรียบร้อย เจียงห่าวก็เดินไปยังตำแหน่งของสัตว์วิเศษ

คนอื่นๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เริ่มยุ่งวุ่นวายกับงาน แต่ขณะทำงานก็แอบมองเจียงห่าวเป็นระยะ

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น

ขณะนั้น เจียงห่าวแหวกพืชวิเศษออก มองเข้าไปข้างใน

สัตว์วิเศษสีขาวสะอาดตานอนสลบอยู่ น้ำลายฟูมปาก มันมีหูยาวคู่หนึ่ง รูปร่างน่ารัก เมื่อแรกเห็นคล้ายกระต่าย

เจียงห่าวจับที่หูยกขึ้นมา พบว่าแตกต่างจากกระต่ายทั่วไป รูปร่างไม่เหมือนสัตว์ แต่กลับคล้ายมนุษย์ มีขาและแขนสองข้าง

ดูเหมือนกระต่ายที่เติบโตผิดรูปร่าง แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด

ตรงกันข้าม กลับน่ารักน่าเอ็นดู

"ไม่รู้ว่าเป็นของพี่ศิษย์หรือศิษย์พี่ท่านใด"

ด้วยความอยากรู้ เขาเปิดใช้ความสามารถตรวจสอบ หากคืนได้ก็ควรคืนให้เร็วที่สุด

ปล่อยไว้ในสวนพืชวิเศษจะส่งผลต่อการดูแลพืช

ความคิดเพิ่งผุดขึ้น ความสามารถพิเศษก็ให้ผลตอบกลับ

กระต่าย: ยังไม่เปิดญาณ สัตว์วิเศษขั้นสร้างฐานระยะต้น มีวัตถุวิเศษที่ใช้ตามหาดอกเทียนเซียงเต้า เมื่อพบดอกเทียนเซียงเต้าแล้วจะสามารถรับภาพและข้อมูลที่ตั้งเป็นระยะ เป็นสายลับที่เขาเทียนชิงส่งเข้ามาโดยเฉพาะ แฝงสายเลือดสัตว์แปลงกาย หากป้อนหินวิเศษวันละหนึ่งก้อน เจ็ดวันจะสามารถเปิดสายเลือดที่ซ่อนอยู่ การป้อนหินวิเศษทุกวันจะเพิ่มความเชื่อใจของมัน

เจียงห่าว: "......."

ช่างเป็นเรื่องจริงที่ทั้งคนทั้งผีต่างพากันมาเป็นสายลับ

เขาคิดว่านี่เป็นสัตว์วิเศษของพี่ศิษย์หรือศิษย์พี่คนใดคนหนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจะเป็นสายลับที่เขาเทียนชิงส่งมา

เขาเทียนชิงเป็นสำนักธรรมะที่อยู่ใกล้สำนักเทียนอินที่สุด

ทั้งสองมีกำลังใกล้เคียงกัน ไม่มีใครเอาชนะอีกฝ่ายได้ หลายปีที่ผ่านมาจึงอยู่ร่วมกันอย่างสงบ

เพิ่งมีความขัดแย้งครั้งใหญ่เมื่อไม่นานมานี้ ที่ฮั่นหมิงได้ไปฝึกฝน

พวกเขาถึงกับเสี่ยงเพื่อดอกเทียนเซียงเต้า นับว่าน่าประหลาดใจยิ่งนัก

พวกเขามีสิทธิ์อะไร?

สำนักเหลาเทียน สำนักเทียนเซิ่ง หรือแม้แต่สำนักหลอเสีย ล้วนไม่กล้าเคลื่อนไหว แม้เขาเทียนชิงจะส่งกำลังทั้งหมดมาก็ไร้ประโยชน์

ยกกระต่ายขึ้น เจียงห่าวสงสัยว่าเขาเทียนชิงอาจมีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง วัตถุวิเศษติดตัวกระต่ายนี้ไม่ธรรมดา

เพียงแต่ไม่รู้วิธีนำออกมา

แน่นอน เรื่องเร่งด่วนคือจัดการกับสัตว์วิเศษตัวนี้

ตามหลักการ ควรสังหารทิ้งทันที แต่เมื่อเห็นว่าสามารถช่วยเปิดสายเลือดที่ซ่อนอยู่ได้ เจียงห่าวก็ลังเล

สิ่งนี้คล้ายกับการรดน้ำให้ดอกเทียนเซียงเต้า

บางทีอาจได้รับฟองสีม่วงทองอีกครั้ง?

อย่างน้อยก็น่าจะได้สีม่วง

"นำกลับไปเท่ากับถูกสอดแนม อันตรายอยู่บ้าง"

ลังเลครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจไปซื้อวัตถุวิเศษสำหรับกักขังสัตว์วิเศษ แล้วเลี้ยงกระต่ายไว้ที่ป่าหลังลานเรือน

เลี้ยงเจ็ดวันก็พอ

หลังจากดูแลพืชวิเศษเรียบร้อย เจียงห่าวก็ออกจากสวนพืชวิเศษ

กระต่ายถูกเขาขังไว้ในห้องเล็กบนหอ พกติดตัวไปซื้อของไม่สะดวก จะกลับมารับหลังซื้อของเสร็จ

ช่วงนี้พี่ศิษย์และศิษย์พี่ทั้งหลายต่างยุ่ง แทบไม่ได้มาที่นี่ คงไม่มีใครพาไป

เจียงห่าวอดรู้สึกคิดมากไม่ได้

ไม่ใช่เพราะมีสายลับเต็มสำนัก

แต่เพราะสายลับในอนาคตจะมาอยู่รอบตัวเขา

ไม่ว่าคนหรือสัตว์วิเศษ ทุกคนล้วนจับตาดูดอกเทียนเซียงเต้า

ตัวเขาเองก็งุนงงสับสน ถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องใหญ่ของสำนัก ทั้งที่ยังไม่มีความสามารถปกป้องตนเอง

บางครั้งเขาคิดว่า หากไม่ได้รับงานดูแลดอกเจี้ยงหยาง เรื่องนี้จะไม่ตกมาอยู่กับเขาหรือไม่?

แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจรู้คำตอบ

ครู่หนึ่งผ่านไป

เขามาถึงตลาด ซื้อปลอกคอสำหรับกักขังสัตว์วิเศษ และซื้อตำราวิชาวาดยันต์เพิ่ม

รวมค่าใช้จ่ายหกร้อยหินวิเศษ

เหลือเชื่อ

หากเป็นสมัยก่อน แม้จะฆ่าเขาก็คงไม่มีหินวิเศษมากมายเช่นนี้