ฟื้นฟูสำนักเฮ่าเทียน ตอนที่ 8

ตอนที่ 8: วงแหวนวิญญาณวงแรก

“ทุกคน ระวังตัว!” ถังหลงคำรามลั่น

เด็กสองสามคนที่หลับไปแล้วตื่นขึ้นมาทีละคน จากนั้นก็รีบไปยืนอยู่ด้านหลังถังหลงและคนอื่นๆ

“เจ้าสองคน คุ้มครองพวกเขาแล้วถอยห่างออกไปหน่อย นี่คือแมมมอธวชิระที่บำเพ็ญเพียรมาเกือบสองหมื่นปี มันรับมือยากมาก” ถังหลงทำสีหน้าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ปรมจารย์วิญญาณทั้งสองรีบนำถังเฟยและคนอื่นๆ ถอยห่างออกไปเป็นระยะทางไกลพอสมควร ขณะเดียวกันก็คอยระวังภัยรอบด้านอย่างระแวดระวัง

เมื่อเห็นทุกคนถอยห่างออกไปแล้ว ถังหลงก็ไม่ยั้งมืออีกต่อไป เขาเปล่งเสียงคำรามต่ำ แสงสีดำวาบขึ้นพร้อมกับค้อนเฮ่าเทียนที่ปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที

เหลือง, เหลือง, ม่วง, ม่วง, ดำ

วงแหวนวิญญาณห้าวงเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ และกลิ่นอายทั่วร่างของถังหลงก็พลันพุ่งสูงขึ้นในทันที

ค้อนเฮ่าเทียนของเขาแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ด้ามค้อนยาวเกือบหนึ่งเมตร และหัวค้อนก็ใหญ่ราวกับถังน้ำ เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายอันลึกล้ำ

เมื่อปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมา แม้ว่าร่างกายของถังหลงจะเล็กกว่าแมมมอธวชิระมาก แต่กลิ่นอายของเขากลับไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าคู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากการเผชิญหน้ากันครู่หนึ่ง แมมมอธวชิระก็ล่าถอยไปอย่างเงียบๆ ร่างกายของมันที่ใหญ่โตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ กลับไม่ส่งเสียงใดๆ เลยเมื่อมันเดิน

หลังจากที่มันจากไปไกลแล้ว ถังหลงจึงเก็บวิญญาณยุทธ์ของตนกลับไป หันกลับมา เดินเข้ามา เช็ดเหงื่อเย็นๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าประมาทไปหน่อย แม้ว่าสัตว์วิญญาณป่าส่วนใหญ่จะกลัวไฟ แต่มันก็สามารถดึงดูดสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งได้เช่นกัน”

เสียงของถังอวี่สั่นเล็กน้อยขณะกล่าวว่า “พี่ถังหลง เราจะพักที่นี่ต่อหรือขอรับ?”

ถังหลงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไร! เจ้าแมมมอธตัวนั้นน่าจะเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในป่าสัตว์วิญญาณแห่งนี้แล้ว ในเมื่อมันล่าถอยไปเพราะเกรงกลัวในความแข็งแกร่งของข้า มันก็ไม่กล้ากลับมาง่ายๆ หรอก หึ! รอให้ข้าบรรลุระดับหกสิบเมื่อไหร่ ข้าจะเอามันมาเป็นวงแหวนวิญญาณวงที่หกของข้า!”

ดวงตาของทุกคนพลันเต็มไปด้วยความชื่นชมเมื่อมองมาที่เขา

“พี่ถังหลง ช่างทรงพลังยิ่งนัก!” ศิษย์หลายคนกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของเขาทันที อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้

“หยุด!” ถังหลงกดฝ่ามือลง เป็นสัญญาณให้เงียบ

“ดึกแล้ว ทุกคนรีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีน้องชายอีกสามคนที่ต้องล่าวงแหวนวิญญาณ ไม่ต้องกังวล พวกเราสามคนจะคอยเฝ้ายาม จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น!” ถังหลงแอ่นอกรับประกัน

ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฟ้าสาง ทุกคนก็ออกเดินทาง ค้นหาสัตว์วิญญาณต่อไป

“เจ้าแมมมอธวชิระเมื่อคืน ไม่รู้ว่ามันคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา มันวิ่งไปทั่วป่าสัตว์วิญญาณ และมีร่องรอยการพลิกทำลายสิ่งต่างๆ อยู่ทุกหนแห่ง”

ถังหลงเดินนำหน้าทีม อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ป่าสัตว์วิญญาณที่เดิมทีมีระบบนิเวศที่สมดุลจึงถูกช้างคลั่งตัวหนึ่งรบกวน สัตว์วิญญาณจำนวนมากที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ต่างก็ตื่นตกใจหนีไป รังของพวกมันถูกพลิกคว่ำ กลายเป็นไร้ร่องรอย

“มีผู้แข็งแกร่งคนอื่นบุกเข้ามาที่นี่หรือ? ทำให้เจ้าช้างนั่นรู้สึกไม่สบายใจ?”

แม้ว่าถังหลงจะมีความรู้กว้างขวาง แต่ในขณะนี้ เขาก็อดที่จะรู้สึกงุนงงและสับสนไม่ได้

ทันใดนั้น พลังงานที่สั่นสะเทือนปฐพีก็มาจากแดนไกล

มองเห็นได้ว่าต้นไม้จำนวนมากในระยะไกลถูกโค่นล้ม และเสียงคำรามของช้างและเสือก็ดังขึ้นพร้อมกัน ราวกับว่าพวกมันกำลังต่อสู้กันอยู่

“ข้าจะไปดูสักหน่อย พวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่รอข้า” ถังหลงสั่ง

เขาแข็งแกร่ง และแม้ว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะแมมมอธได้ เขาก็สามารถป้องกันตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงไม่กลัว

ไม่นานนัก ถังหลงก็กลับมา

เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว เขากำลังแบกช้างตัวหนึ่งมาด้วย

นี่คือช้างน้อย งาทั้งสองของมันเพิ่งจะงอกออกมาได้เพียงสองนิ้วเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นช้างน้อย แต่น้ำหนักของมันก็คงไม่น้อยกว่าสามพันชั่ง ทว่าถังหลงกลับแบกมันกลับมาด้วยพละกำลังล้วนๆ ทำให้หลายคนต้องอ้าปากค้าง

“เจ้าแมมมอธวชิระตัวนั้นกับเสือตัวหนึ่งเริ่มสู้กัน!” ถังหลงกล่าวอย่างตื่นเต้น

เขาวางช้างน้อยลงบนพื้น และเมื่อนั้นทุกคนจึงเห็นว่าบนตัวของมันมีรอยเล็บอยู่หลายแห่ง ตัดลึกเข้าไปในเนื้อ แม้กระทั่งเผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลน

จุดที่ร้ายแรงที่สุดคือคอของมัน ที่ซึ่งรอยฟันขนาดใหญ่ทิ้งรูโหว่เป็นเลือดเอาไว้ เลือดไหลออกมาไม่หยุด และมันกำลังจะตายแล้ว

“การแย่งชิงอาณาเขต นี่เป็นเรื่องปกติในโลกของสัตว์วิญญาณ ช้างน้อยตัวนี้น่าจะเป็นลูกของแมมมอธตัวใหญ่นั่น ถูกเสือบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย นี่คือเหตุผลที่มันคลุ้มคลั่งขึ้นมากะทันหัน”

ถังหลงอธิบาย ฟังดูร้อนรนเล็กน้อย “แมมมอธตัวนี้ก็เข้ากันได้ดีกับวิญญาณยุทธ์ของเราเช่นกัน พวกเจ้าสามคน ใครต้องการมันบ้าง?”

ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่ถังเฟยและคนอื่นๆ

ถังเทียนและถังอวี่ดีใจ กำลังจะเอ่ยปาก

ข้างๆ กันนั้น ศิษย์ระดับปรมจารย์วิญญาณคนหนึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “พี่ถังหลง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะดูดซับช้างตัวนี้ไม่ได้ อายุของมันเกินขีดจำกัดไปแล้ว”

“เป็นไปได้อย่างไร ทุกๆ ร้อยปีของการบำเพ็ญเพียรของแมมมอธ ลวดลายบนคอของมันจะยาวขึ้น ข้าจะดูผิดไปได้อย่างไร?”

ถังหลงมองอย่างสงสัย

ศิษย์คนนั้นรีบอธิบาย “ไม่ใช่ว่าท่านดูผิด แต่เป็นเพราะเนื้อบริเวณที่ควรจะมีลวดลายงอกขึ้นนั้นถูกเสือตัวนั้นฉีกขาด ท่านจึงมองข้ามไป!”

ขณะที่พูด เขาก็ดึงเนื้อที่คอของช้าง และลวดลายที่เดิมทีขาดออกจากกันเพราะบาดแผลก็เชื่อมต่อกันกลายเป็นยาวขึ้นทันที

ถังหลงตบหน้าผากตัวเองแล้วสบถ “บ้าเอ๊ย! เดิมทีข้าคิดว่าเราจะเก็บส้มหล่นจากการต่อสู้ของสัตว์สองตัวได้ ข้าถึงกับแบกมันกลับมา มันหนักจะตายอยู่แล้ว!”

ถังเทียนและถังอวี่มองหน้ากัน ทั้งสองยิ้มแหยๆ กลืนคำพูดที่กำลังจะพูดลงไป

ถังเฟยซึ่งเงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมาทันที “พี่ถังหลง แมมมอธตัวนี้บำเพ็ญเพียรมากี่ปีแล้วหรือขอรับ?”

ถังหลงถอนหายใจ “เดิมทีข้าคิดว่าเป็นสี่ร้อยปี แต่ตอนนี้เมื่อลวดลายเชื่อมต่อกันแล้ว คาดว่าน่าจะประมาณหกร้อยปี! นี่เกือบจะเป็นวงแหวนวิญญาณวงที่สองที่ยอดเยี่ยมแล้ว พวกเจ้าสามคนใช้มันไม่ได้หรอก”

ขณะที่พูด เขาก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ เดี๋ยวจะไปกระตุ้นโทสะของเจ้าช้างตัวใหญ่นั่น ปล่อยให้ช้างน้อยตัวนี้ดูแลตัวเองไปเถอะ มันคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

พูดจบ ทุกคนก็เตรียมที่จะจากไป

“ถ้าอย่างนั้น...ให้ข้าลองดูเป็นอย่างไร?”

ถังเฟยพูดขึ้นมาทันที

“อย่าไร้สาระน่า การดูดซับวงแหวนวิญญาณที่เกินขีดจำกัดอายุของตัวเอง ระวังมันจะระเบิดเจ้าจนตัวแตก!”

ถังเทียนและถังอวี่ต่างก็มองมาด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับเยาะเย้ยที่เขาประเมินตนเองสูงเกินไป

ถังเฟยแอบสบถในใจ “บ้าเอ๊ย ข้าจะเหมือนพวกเจ้าได้อย่างไร? พวกเจ้าคิดว่าครีมโสมกับพลังคชสารเก้าสวรรค์มีไว้โชว์หรือไง?”

“พี่ถังหลง ข้าต้องการแมมมอธตัวนี้!” ถังเฟยกล่าวราวกับกำลังน้อยใจ

ถังหลงไม่รีบร้อนที่จะโต้แย้ง เขากอดอกและคิดอย่างรอบคอบอยู่ครู่หนึ่ง

ทั้งเขาและถังเฟยต่างก็บริโภคครีมโสม และครีมโสมสามารถพัฒนาร่างกายของคนได้ ซึ่งพวกเขาทั้งสองต่างก็ได้รับประโยชน์จากมันมาแล้ว

วงแหวนวิญญาณอายุหกร้อยปี เกินขีดจำกัดสี่ร้อยยี่สิบสามปีไปไม่ถึงสองร้อยปี น่าจะคุ้มค่าที่จะลอง!

“เสี่ยวเฟย ในฐานะพี่ใหญ่ของเจ้า ข้าต้องเตือนเจ้า การทำเช่นนี้มีความเสี่ยงสูงมาก ท้ายที่สุดแล้ว ไม่เคยมีใครเคยลองทำมาก่อน” ถังหลงเตือนเขา

ถังเฟยพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”

ขณะที่พูด ถังเฟยเองก็ไม่มั่นใจทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวและตัดสินใจที่จะดูดซับมัน!

บ้าเอ๊ย ข้าเป็นผู้ข้ามมิติ และข้ายังมีระบบด้วย ถ้าข้าไม่ทำอะไรที่มันสุดยอดหน่อย แล้วข้าจะแสดงความแตกต่างระหว่างข้ากับพวกคนท้องถิ่นพวกนี้ได้อย่างไร?!

จบตอน