บทที่ 31 บทสรุป

หลังจากหลิวซิงได้ปรึกษาแผนการหลบหนีจากปราสาทไอนส์กับทุกคน การประชุมครั้งสุดท้ายก็สิ้นสุดลง ทุกคนต่างรู้ดีว่าบทสรุปสุดท้ายของเกมสวมบทบาทครั้งนี้กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว

ทุกคนกลับไปประจำที่ของตน

ไม่นานนัก เฒ่าเวย์นก็เดินเข้ามาในห้อง “คุณหลิวซิง ท่านลอร์ดได้เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ขอเชิญคุณตามกระผมขึ้นไปที่ห้องหนังสือชั้นสอง”

หลิวซิงยิ้มพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามเฒ่าเวย์นขึ้นไปยังห้องหนังสือ ภายในห้องมีแสงไฟส่องสว่างอยู่แล้ว แกรี่นั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงาน

“คุณหลิวซิง เชิญนั่งครับ” แกรี่เอ่ยด้วยท่าทีสุภาพอย่างสุภาพบุรุษ

หลิวซิงยิ้มพยักหน้า แล้วนั่งลงตรงข้ามกับแกรี่ เฒ่าเวย์นเสิร์ฟกาแฟให้หลิวซิงหนึ่งถ้วย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พร้อมปิดประตูอย่างเงียบ ๆ ด้วยความใส่ใจ

ดังนั้น เหลือเพียงหลิวซิงกับแกรี่สองคนในห้องหนังสือ

“คุณหลิวซิง ช่วยเล่าให้ผมฟังก่อนได้ไหม ว่าการมาเยือนเมืองไอนส์ครั้งนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?” แกรี่ถามด้วยรอยยิ้มสดใส

หลิวซิงจิบกาแฟเบา ๆ ทีแรกเขายังระแวงว่ากาแฟอาจถูกวางยา แต่ก็เปลี่ยนความคิดทันที เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นคนแรกที่ขึ้นมาคุยกับแกรี่ ถ้าแกรี่เลือกที่จะลงมือกับเขาตอนนี้ ย่อมทำให้ไป๋เหอเฉิงกับคนอื่น ๆ สงสัยทันที เว้นเสียแต่แกรี่จะมั่นใจว่าสามารถจัดการทั้งห้าคนได้ในคราวเดียว ไม่เช่นนั้นการกระทำเช่นนี้ก็จะมีแต่เสียมากกว่าได้ ดังนั้นหลิวซิงจึงเชื่อว่าแกรี่ไม่น่าจะลงมือทำร้ายเขาก่อน

“เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ผมเดินทางมาที่เมืองไอนส์เพราะผมเป็นแฟนทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด พอดีช่วงนี้ผมหยุดยาวก็เลยมาเพื่อดูการแข่งขัน จากนั้นก็ได้ยินว่ามีปราสาทตั้งอยู่ที่นี่ และเจ้าของปราสาทก็คือคุณแกรี่ ที่กรุณาเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้ ผมเลยแวะมาเยือนน่ะครับ” หลิวซิงทวนบทบาทที่เกมได้มอบหมายให้เขาอีกครั้ง

แกรี่ฟังคำเล่าของหลิวซิงโดยไม่แสดงปฏิกิริยามากนัก ยังคงยิ้มพลางพูดว่า

“อย่างนี้นี่เอง ดูเหมือนจะสอดคล้องกับบทกววีที่เป็นที่รู้จักกันดีจากประเทศของคุณ … ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะเป็นประมาณว่า บุพเพสันนิวาสชักนำ แม้ห่างไกลก็ยังได้พบพาน ใช่หรือไม่?”

หลิวซิงยิ้มพยักหน้า ก่อนจะชมเชยว่า

“คุณแกรี่ ช่างรอบรู้จริง ๆ ถึงกับรู้จักกวีบทนี้ด้วย”

แกรี่หัวเราะเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ชั้นหนังสือ

“ก็เพราะผมมักจะรู้สึกเบื่อเวลาพำนักอยู่ในปราสาท จึงหยิบหนังสือมาอ่านเสมอ โดยเฉพาะวรรณกรรมคลาสสิกของจีน ผมมักจะอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ…”

ขณะสายตาของแกรี่หันไปยังชั้นหนังสือ หลิวซิงก็รู้ทันทีว่าเรื่องยุ่งกำลังจะมา เพราะม้วนกระดาษที่วางเด่นอยู่ตรงนั้น ตอนนี้อยู่ในมือเขาแล้ว!

แน่นอน… การสนทนาของแกรี่หยุดชะงักลงทันที สายตาเขาจ้องเขม็งไปที่ตำแหน่งที่เคยมีม้วนกระดาษอยู่

สีหน้าของแกรี่พลันมืดหม่น เขาเดินไปยังจุดนั้นแล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ขณะที่หลิวซิงกำลังลังเลว่าจะใช้จังหวะนี้หนีดีหรือไม่ แกรี่ก็หันกลับมาพูดว่า

“คุณหลิวซิง กรุณากลับไปยังห้องของคุณก่อน ดูเหมือนผมจะพบปัญหาบางอย่าง ต้องตรวจสอบให้แน่ชัด”

หลิวซิงพยักหน้ายิ้มแล้วตอบ “ได้สิครับ เช่นนั้นผมขอตัวกลับห้องก่อน ถ้าคุณแกรี่อยากฟังเรื่องราวของผมหลังจากทำธุระเสร็จ ก็ส่งพ่อบ้านเวย์นไปตามผมมาได้เลยครับ”

แกรี่ฝืนยิ้มตอบ

“ขอบคุณที่เข้าใจ ผมขอตัวก่อน เชิญคุณกลับห้องเองได้เลย”

พูดจบแกรี่ก็รีบออกจากห้องไป ทว่าหลิวซิงสังเกตเห็นว่าเขากำลังตรงไปทางห้องของอิซาเบลลา!

หลิวซิงลุกขึ้นทันที เตรียมมุ่งหน้าไปยังห้องของอิซาเบลลา และพร้อมที่จะโดดหนีออกทางหน้าต่างหากจำเป็น เพราะเขาไม่แน่ใจว่าอิซาเบลลาจะรายงานเรื่องที่เขาขึ้นมายังชั้นสองหรือไม่ หากอิซาเบลลาพูดความจริงออกมา หลิวซิงก็มีแต่ทางเดียว… ต้องหนี!

พอไปถึงหน้าห้องอิซาเบลลา ก็พบว่าประตูแง้มเปิดอยู่ หลิวซิงตั้งใจฟังเสียงภายในอย่างเคร่งเครียด…

[เพราะประตูห้องของอิซาเบลลาเปิดอยู่ และทั้งแกรี่กับอิซาเบลลาก็ไม่ได้ตั้งใจจะกระซิบกันเลย การฟังของนายจึงสำเร็จโดยอัตโนมัติ]

หลิวซิงคิดในใจ เขารู้สึกได้ว่าเสียงของ KP004 ฟังดูเหมือนเบื่อหน่าย ซึ่งกลับทำให้เขาโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เพราะเวลาที่เจออันตรายจริง ๆ น้ำเสียงของ KP004 มักจะเต็มไปด้วยความสะใจปนเยาะเย้ย แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่… แสดงว่าเขายังไม่ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง

“อิซาเบลลา ตอนที่ฉันไม่อยู่ มีใครขึ้นมาที่ชั้นสองหรือไม่?” น้ำเสียงของแกรี่แฝงไว้ด้วยความโกรธ

“ไม่มี วันนี้ไม่มีใครเข้ามาเลย นอกจากปู่เวย์นเท่านั้น” อิซาเบลลาตอบด้วยเสียงสับสน

ทันใดนั้น เสียงลูกเต๋ากระทบพื้นก็ดังขึ้นในห้อง หลิวซิงรู้ทันทีว่านั่นคงเป็นแกรี่ที่ใช้จิตวิทยาเล่นงานอิซาเบลลา

“เลิกโกหกฉันซะที อิซาเบลลา! ฉันรู้ว่าแกกำลังโกหก ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง พูดความจริงออกมา! ฉันรู้ว่าแกหูดี แกต้องรู้แน่ว่าใครขึ้นมาที่ชั้นสอง!” แกรี่ตวาดลั่น น้ำเสียงยิ่งเดือดดาลเมื่อจับได้ว่าอิซาเบลลากำลังโกหก

หลิวซิงคิดว่าอิซาเบลลาคงจะยอมรับความจริงแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าเธอยังคงยืนกรานตามเดิม

“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่รู้ ไม่รู่ก็คือไม่รู้ ท่านควรไปได้แล้วแกรี่ ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่านอีก”

ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบอันหนักอึ้ง

หลิวซิงกำลังตัดสินใจว่าจะบุกเข้าไปดีหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงตบหน้าก็ดังลั่น แกรี่ตบอิซาเบลลา!

เลือดในหัวหลิวซิงพุ่งพล่าน เขาพุ่งเข้าไปในห้องทันที

“คุณแกรี่ คุณกำลังทำอะไรน่ะ!”

แกรี่หันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“คุณหลิวซิง ได้โปรดอย่ายุ่งเรื่องครอบครัวของพวกเรา กลับไปซะเดี๋ยวนี้!”

หลิวซิงหัวเราะเย็นชา ชี้ไปที่อิซาเบลลาแล้วตวาดใส่

“คุณแกรี่ ในฐานะผู้ชาย ทำไมถึงกล้าลงมือทำร้ายเด็ก? เด็กทำผิดอะไรนักหนา!”

แกรี่เดือดดาล เดินตรงเข้ามาแล้วผลักหลิวซิงเต็มแรง หลิวซิงยังไม่ทันตั้งตัว แกรี่ก็ดึงปืนพกออกมาจากอก แล้วจ่อไปที่เขา!

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากหลิวซิง ทันทีที่เห็นปลายกระบอกปืนดำทะมึนส่องมาที่ตัวเอง แสงสะท้อนเย็นวาบของโลหะทำให้เขารับรู้ชัดเจน นี่ไม่ใช่ของเล่นแน่นอน

แกรี่ก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ มือกำปืนแน่น ส่วนหลิวซิงมีแต่ต้องถอยร่น จนในที่สุดถูกบีบถอยออกไปนอกห้อง ติดอยู่กับราวระเบียงบนชั้นสอง…