บทที่ 32 โน้มน้าวสำเร็จ

หลิวซิงพิงอยู่กับราวระเบียงชั้นสอง สองมือยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัวราวกับยอมจำนน เขาพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรก… หรืออาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ ที่มีปืนจ่อศีรษะเขาแบบนี้

ทว่าในวินาทีนั้นเอง หลิวซิงสังเกตเห็นว่า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร แกรี่ได้สวมแว่นกันแดดปิดบังดวงตาที่แดงก่ำไว้จนมิด

“คุณเข้าใจอะไร หรือจริง ๆ แล้วคุณรู้อะไรกันแน่!” เสียงของแกรี่เยือกเย็นผิดปกติ ราวกับมีแรงกดดันอันตรายซ่อนอยู่

หลิวซิงรู้ทันทีว่าตอนนี้การเกลี้ยกล่อมคือไพ่ใบสุดท้ายที่เหลืออยู่

“เคพีผมต้องการใช้โน้มน้าวกับแกรี่!”

KP004 รับรู้ถึงความเร่งด่วน จึงไม่เสียเวลาอธิบายยืดยาว ตัดสินผลการทดสอบทันที

หลิวซิง โน้มน้าว: 15/20, สำเร็จ (ผู้แต่ง: นี่ไม่ได้เป็นการเล่นลูกไม้สกปรกเลยจริง ๆ… แม้แต่ฉันเองก็ไม่คาดว่าจะสำเร็จ ขนาดเตรียมเล่าในกรณีล้มเหลวไว้แล้วแท้ ๆ

ผู้แปล: เมื่อถึงช่วงทอย ผู้แต่งจะทอยเต๋าจริง ๆ เพื่อแต่งเรื่อง แต่จากประสบการณ์การเล่นเกมสวมบทบาทมาหลายปี คิดว่ามีหลายช่วงที่โกงแน่ ๆ -*-)

ในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ แถมแกรี่ยังเต็มไปด้วยความหวาดระแวง หลิวซิงไม่คิดเลยว่าตัวเองจะรอดจากโอกาสสำเร็จเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้อย่างเหลือเชื่อ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะดีใจ เขารีบรวบรวมความคิดแล้วเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง

“แกรี่ ได้โปรดเถอะ ไม่จำเป็นต้องรุนแรงถึงขั้นนี้ วางปืนลงก่อน ผมเพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ แล้วได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากทางนี้ ผมเลยแวะมาดู ตอนนั้นเองที่ผมเห็นสิ่งที่คุณกำลังทำ … ผมทนไม่ไหวที่เห็นคุณลงมือกับเด็ก เลยเข้ามาขวางไว้ ไม่คิดเลยว่าคุณจะโกรธจนถึงขั้นควักปืนออกมา”

เพราะการโน้มน้าวสำเร็จ หลิวซิงจึงรู้ว่าตราบใดที่เขาไม่เผลอพูดผิด หรือไปกดโดนเส้นลึก ๆ ในใจของแกรี่ แกรี่ก็จะไม่ชักปืนขึ้นมาจ่อเขาอีก ดังนั้นน้ำเสียงของหลิวซิงจึงผ่อนคลายลงและเป็นธรรมชาติมากขึ้น

ในเกมสวมบทบาทคธูลู ผลการทดสอบก็เปรียบเหมือนเจตจำนงของพระเจ้า ไม่มีใครสามารถโต้แย้งได้ หลิวซิงนึกถึงมุกที่อู่เล่ยเคยเล่าให้ฟัง นักสืบผู้สิ้นหวังถูก NPC คลั่งศาสนาตรึงไว้จนเกือบโดนฆ่า แต่ดันทอยโน้มน้าวผ่านแบบยากสุด ๆ ได้สำเร็จ สามารถพลิกสถานการณ์ด้วยการโน้มน้าวให้คนคลั่งศาสนาเชื่อว่าเขาคือลูกชายแท้ ๆ ของนักสืบ ทั้ง ๆ ที่นักสืบอายุแค่ยี่สิบกว่า ส่วน NPC นั้นอายุมากกว่าสามสิบปีแล้ว!

ดังนั้น แม้คำพูดของหลิวซิงจะเต็มไปด้วยช่องโหว่ หากจับพิรุธดี ๆ จะรู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย แต่แกรี่กลับเชื่อจริง ๆ แถมยังเก็บปืนลง พลางหัวเราะออกมา

“คุณหลิวซิง ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณตกใจเลยนะ เพียงแค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง ปืนกระบอกนี้ จริง ๆ แล้วก็เป็นแค่ไฟแช็กเท่านั้นเอง”

หลิวซิงยกมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก่อนจะยิ้มแหย่ ๆ ตอบไปว่า

“เอ่อ คุณแกรี่ คราวนี้คุณทำผมตกใจจริง ๆ รู้ไหมว่าที่ประเทศของเรา ปืนน่ะเห็นได้แค่ในทีวีหรือไม่ก็ในหนังเท่านั้น ถ้าคุณไม่บอก ผมคงคิดว่าปืนในมือคุณน่ะเป็นของจริงแน่ ๆ”

แน่นอนหลิวซิงต้องเล่นไปตามน้ำ จะไปพูดโต้ง ๆ ว่าตัวเองรู้ว่าปืนนั่นเป็นของจริงไม่ได้เด็ดขาด

ทั้งที่เพิ่งรอดตายมาได้ แต่ในใจลึก ๆ เขาก็อดที่จะประชดไม่ได้ ไม่ใช่ว่าคุณควรจะเป็นบอสพ่อมดเรอะ? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงหยิบปืนขึ้นมาใช้ล่ะ มันไม่ค่อยจะแฟนตาซีเท่าไหร่เลยนะ!

ทันใดนั้น เสียงประกาศของ KP004 ก็ดังขึ้น

[ผู้เล่นทุกคน โปรดทราบ เควสต์หลักของเกมสวมบทบาทครั้งนี้ได้ถูกเปลี่ยนแปลงแล้ว ผู้เล่นทั้งหมดสามารถออกจากปราสาทไอนส์ได้ทันที แต่ภารกิจจะนับว่าสำเร็จ ก็ต่อเมื่อออกห่างจากเมืองไอนส์เกินสิบกิโลเมตร!]

คิ้วของหลิวซิงยกขึ้นเล็กน้อย เขารู้ทันทีว่าการกระทำของตัวเองได้เปลี่ยนเควสต์หลักเข้าแล้ว กฎพื้นฐานที่ทุกคนเข้าใจดีในเกมคธูลู คือ แม้ผู้เล่นจะมีอิสระสูง แต่ทุกการกระทำต้อง “สมเหตุสมผล” ตัวอย่างเช่น แม้ประกาศของ KP004 จะบอกว่าผู้เล่นสามารถออกจากปราสาทได้ แต่ตอนนี้ทุกคน ทั้งไป๋เหอเฉิงและคนอื่น ๆ ยังไม่มี “เหตุผล” ที่จะออกไป แต่หลิวซิงมีข้ออ้างชัดเจน เขาถูกแกรี่ชักปืนขู่! ความปลอดภัยส่วนตัวจึงกลายเป็นเหตุผลอันสมควรที่จะออกจากปราสาท

ดังนั้น ถึงแม้หลิวซิงจะมีสิทธิเลือกออกไปคนเดียว แต่เขาไม่คิดจะหักหลังเพื่อนร่วมทีม… เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นไป๋เหอเฉิง เพราะหลังจากถูกอีกฝ่ายหาเรื่องอยู่หลายครั้ง ความอดทนของหลิวซิงก็ถึงขีดจำกัดแล้ว และถ้าจำเป็น เขาก็พร้อมจะโยนไป๋เหอเฉิงเป็นเหยื่อโดยไม่ลังเล

“คุณหลิวซิง ช่วยกลับไปที่ห้องก่อน ผมมีธุระต้องจัดการ” แกรี่พูดจบก็รีบก้าวออกไป

[หลิวซิง ตอนนี้นายสามารถเลือกฟังต่อได้นะ] KP004 แนะนำ ขณะที่แกรี่ลงบันไดไป

แน่นอน หลิวซิงไม่ปฏิเสธ เพราะนี่คือโอกาสสอดแนมข้อมูล แต่เขาไม่ได้ลงแต้มเสริมไว้ในทักษะฟัง การฟังของเขาจึงมีแค่ 20

ฟัง: 42/20, ล้มเหลว

หลิวซิงยักไหล่อย่างไม่แปลกใจ แต่สิ่งที่เกินคาดคือ KP004 ยังใจดีบอกข้อมูลเล็กน้อยให้

[แม้คุณจะฟังไม่ชัด แต่ก็จับได้ลาง ๆ ว่าแกรี่บ่นคำว่า ‘เด็กน้อย’ ‘โง่เขลา’ และ ‘ไร้สาระ’ อยู่บ้าง]

หลิวซิงสรุปว่าการแอบฟังล้มเหลวจริง ๆ และคำที่จับได้น่าจะเป็นแค่การล้อเลียนการกระทำล่าสุดของแกรี่

ตอนแรกหลิวซิงตั้งใจจะกลับไปบอกไป๋เหอเฉิงกับพวกเพื่อน ๆ เพื่อใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างให้ออกไปจากปราสาทพร้อมกัน แต่ในจังหวะที่กำลังจะเดินกลับ เขาก็นึกถึงอิซาเบลลา จึงเปิดประตูเข้าไป เห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่บนเตียง

หลิวซิงรีบเดินเข้าไปปลอบ

“คุณหนูอิซาเบลลา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เมื่อเห็นหลิวซิง อิซาเบลลาก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วฝืนยิ้ม

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณหลิวซิง”

เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ หลิวซิงก็พูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“คุณหนูอิซาเบลลา คุณอยากไปจากที่นี่กับผมไหม? การกระทำของแกรี่น่ารังเกียจเกินไป”

หลิวซิงรู้สึกเหมือนตื่นขึ้นมาพร้อมสกิลบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หลังเงียบไปชั่วครู่ อิซาเบลลายิ้มแล้วพยักหน้า

“ค่ะ ถ้าไปกับคุณหลิวซิง ฉันยินดี”

หลิวซิงอดคิดไม่ได้ว่า… นี่เราเพิ่ง “ลักพาตัวโลลิ” สำเร็จ ใช่ไหมเนี่ย…