บทที่ 28 ความสำเร็จที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น

เฉินหลิงกับหวังฉีพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยกับแผนของหลิวซิง ส่วนไป๋เหอเฉิง…ตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอีกแล้ว หน้าที่ของเขามีแค่ทำตามคนอื่นเท่านั้น

“โอเค งั้นเราก็ลงความเห็นกันแล้วว่าเส้นทางหนีออกจากปราสาทคือประตูใหญ่ หวังฉี นายจะเป็นคนไปที่ประตูก่อนเพื่อเปิดเครื่องกว้านไฟฟ้า ส่วนที่เหลือจะพยายามถ่วงบอสกับเฒ่าเวย์นไว้ เพราะยังไงเสียงเครื่องก็คงดังมาก ถ้าเราพากันไปเฝ้ารอที่ประตูพร้อม ๆ กัน คงโดนจับได้ง่าย ๆ แน่” หลิวซิงเสริมกลยุทธ์อีกข้อ

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะไม่ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญและเกมหนีตายทั่ว ไปอุปกรณ์ที่ใช้หนีตอนท้ายมักเสียงดังลั่น ดึงดูดทั้งมอนสเตอร์และบอสเข้ามาพร้อมกัน เกมคธูลูก็ไม่เว้น

หลังจากตกลงเรื่องเส้นทางและขั้นตอน หลิวซิงก็เล่าคำแนะนำของ KP004 เรื่อง ทักษะภาษาให้ทุกคนฟัง ถามตรง ๆ ว่ามีใครเคยลงแต้มบ้างหรือเปล่า

แน่นอน คำตอบที่ได้คือ…ไม่มีใครลงเลยสักคน

หลิวซิงถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าไม่ใช่เพราะ “ความสำเร็จครั้งใหญ่” ของเขาที่เปลี่ยนคู่มือเป็นภาษาจีน พวกเขาคงอ่านไม่ออกและใช้อุปกรณ์เปิดประตูไม่ได้

จากนั้น KP004 ก็โผล่มาตามจังหวะพอดี

[เอาล่ะห้องส่วนตัวรอบนี้หมดเวลาลงแล้ว จำไว้ด้วยว่าพวกนายเหลือโอกาสใช้ห้องส่วนตัวอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นในแคมเปญนี้ ควรคิดให้ดีก่อนใช้]

หลิวซิงเลิกคิ้ว หากไม่มีห้องส่วนตัวการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างผู้เล่นจะลำบากขึ้นมาก

แต่สิ่งที่น่ากังวลจริง ๆ คือ…เจ้าของปราสาทกลับมาแล้ว!

หลิวซิงได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นนอกรั้ว ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์ดีเซลครางต่ำ เห็นได้ชัดว่าเครื่องกว้านไฟฟ้าถูกใช้งาน

“เสียงนี่ดังจริง ๆ ด้วย ถ้าเป็นกลางคืนคงรบกวนฝันดีแน่ ๆ” เฉินหลิงแซว

ตามแผน พวกเขาจะเริ่มลงมือหลบหนีราว ๆ ห้าทุ่มคืนนี้

หลิวซิงพยักหน้า “งั้นพวกเราจะออกไปทักทายเจ้าของปราสาทเลยไหม?”

หวังซื่ออี้รีบส่ายหัว “ไม่ล่ะ ฉันว่าพักในห้องดีกว่า ดูแลไป๋เหอเฉิงให้หายก่อน แล้วค่อยไปเจอเจ้าของปราสาทก็ยังไม่สาย”

หลิวซิงเข้าใจ ที่แท้หวังซื่ออี้ต้องการรอให้ไป๋เหอเฉิง “หาย” จากอาการตาบอดปลอม ๆ ก่อน แล้วค่อยเจอเจ้าของปราสาทนั่นเอง

คราวนี้หวังฉีกับคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยกับความระมัดระวังนั้น

เสียงส่วนใหญ่ชนะ หลิวซิงจึงยอมอยู่ในห้องต่อไป นั่งคุยเรื่องโน่นนี่กับไป๋เหอเฉิงและคนอื่น

สักพัก หลิวซิงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นบนบันได คงเป็นเจ้าของปราสาทที่กลับขึ้นไปชั้นสอง

พร้อมกันนั้น เฒ่าเวย์นก็เดินมาที่หน้าประตูห้อง “ท่านทั้งหลาย เจ้าของปราสาทกลับมาแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงเขาจะจัดงานเลี้ยงที่ห้องโถงใหญ่ หวังว่าทุกท่านจะมาทันเวลา”

หลิวซิงยิ้มรับ “เข้าใจแล้วครับ พ่อบ้านเวย์น พวกเราจะไปให้ตรงเวลาแน่นอน”

เฒ่าเวย์นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันหลังเดินจากไป

หลิวซิงหันไปมองไป๋เหอเฉิงแล้วถอนหายใจ “ดูสภาพแบบนี้ ไป๋เหอเฉิงคงไม่ฟื้นในครึ่งชั่วโมง เราต้องหาคำแก้ตัวให้แนบเนียน อย่าให้เจ้าของปราสาทรู้ว่าเราแอบเอาม้วนกระดาษไป ไม่งั้นแย่แน่”

เฉินหลิงพยักหน้า “งั้นก็บอกไปว่ามีโรคประหลาด ทำให้เป็น ๆ หาย ๆ ทั้งอาการชากับตาบอด แบบนี้น่าจะพออ้างได้ใช่ไหม?”

หวังซื่ออี้เคาะโต๊ะเบา ๆ “ใช่ แต่ใครจะเป็นคนพูด ต้องเลือกให้ดี คนที่จะไม่ถูกเจ้าแห่งปราสาทจับพิรุธได้ตั้งแต่แรกเห็น”

ในเกมคธูลู NPC สำคัญ ๆ และสิ่งลี้ลับก็มีค่าสกิลของตัวเองเหมือนกัน ดังนั้นเจ้าแห่งปราสาทอาจมี ทักษะวิเคราะห์จิต อยู่ก็ได้

หลิวซิงจึงอาสา “งั้นปล่อยเป็นหน้าที่ผมเอง ผมเคยเรียนวิชาจิตวิทยาเพิ่มสมัยมหาวิทยาลัย ความรู้ตรงนี้พอเชื่อใจได้ ค่าทักษะของผมอยู่ที่ 70 ถ้าเจ้าของปราสาทมีทักษะนี้เหมือนกัน เราก็สู้ด้วยสมองได้”

ทุกคนจึงลงความเห็นให้หลิวซิงเป็นคนคุยโดยตรงกับเจ้าแห่งปราสาท

พอถึงเวลา ทั้งกลุ่มก็ไปที่ห้องโถงใหญ่ ไป๋เหอเฉิงยังไม่ฟื้นดี เฉินหลิงเลยจัดให้นั่งปลายโต๊ะ ห่างจากเจ้าแห่งปราสาทให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้ถูกจับผิดง่าย

เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย เฒ่าเวย์นก็เข็นรถเสิร์ฟเข้ามา ก่อนจะตามมาด้วยชายวัยกลางคนในชุดสูทแดง ดูอายุราวสี่สิบปี

แต่สิ่งที่ทำให้หลิวซิงไม่สบายใจก็คือ… ดวงตาของเจ้าของปราสาทแดงฉานเหมือนอิซาเบลลา หากแต่ของอิซาเบลลาแดงใสราวกับทับทิม ส่วนของเจ้าของปราสาทกลับแดงขุ่นและเต็มไปด้วยความอาฆาต

[ทันทีที่พวกคุณสบตากับเจ้าแห่งปราสาท ความรู้สึกไม่สบายใจก็ถาโถมเข้ามา ราวกับกำลังถูกสระเลือดกลืนกินจิตใจ ผู้เล่นทุกคน โปรดทดสอบแรงบันดาลใจ ถ้าสำเร็จจะเสียสติ 1 แต้ม] KP004 ฉวยจังหวะทันที

หลิวซิง แรงบันดาลใจ: 74/90, สำเร็จ เสียสติ 1 แต้ม

หวังฉี แรงบันดาลใจ: 11/70, สำเร็จ เสียสติ 1 แต้ม

หวังซื่ออี้ แรงบันดาลใจ: 61/60, ล้มเหลว

เฉินหลิง แรงบันดาลใจ: 37/60, สำเร็จ เสียสติ 1 แต้ม

ไป๋เหอเฉิง แรงบันดาลใจ: 4/70, ความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม ไม่เสียสติ

ผลทอยออกมา ทุกคนถึงกับหันไปมองไป๋เหอเฉิง คนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะโชคดีที่สุดในเวลานี้ ดัน “ทอยสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม”!

แต่ทันใดนั้น หลิวซิงก็สะดุ้งกับความจริงอีกข้อ

ไป๋เหอเฉิงไม่ใช่ว่า…ตาบอดอยู่หรอ?!