บทที่ 45 กระบี่เพลิงแห่งห้าธาตุ
บทที่ 45 กระบี่เพลิงแห่งห้าธาตุ
###
เจียงลี่เดินลุยโคลนขึ้นจากฝั่งแม่น้ำอย่างทุลักทุเล โดยอุ้มก้อนหินสูงครึ่งตัวมาด้วยตลอดทาง
แค่ขึ้นถึงฝั่ง เขาก็เริ่มบ้วนโคลนและเศษทรายออกจากปากอย่างรัว ๆ
รูปลักษณ์ของเขาขณะนี้ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง มีโคลนตมและสาหร่ายเต็มตัว หน้าผากยังมีหอยทากเกาะอยู่ไม่ต่ำกว่าสามตัว
สภาพของเขาไม่ต่างอะไรกับปีศาจน้ำที่โผล่มาจากตำนานพื้นบ้าน
ขณะกำลังบ้วนโคลนอย่างต่อเนื่อง เจียงลี่ก็ชะงักไปทันที
กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างตึงแน่น ก้อนหินในมือที่ยังไม่ได้ปล่อย ถูกเขาเหวี่ยงออกไปอย่างเต็มแรงไปยังด้านข้าง
โครม!
ก้อนหินสูงครึ่งตัวยังลอยไม่ทันสุดทาง แสงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งมาทะลวงหินจนแตกกระจาย
เจียงลี่สามารถจับการเคลื่อนไหวของแสงนั้นได้ทันทีด้วยสายตา แต่มันเร็วเกินกว่าจะหลบได้
เคล็ดไม้เกราะ! วิชาเสริมร่าง!
เช้ง!
เจียงลี่ใช้แขนที่หุ้มเกราะไม้และวิชาเสริมร่างจับแสงนั้นเอาไว้แน่น
แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าใส่ แม้ขาทั้งสองจะไม่ขยับ แต่ร่างของเขาก็ถูกผลักจนไถลถอยหลังจนเป็นรอยลึกสองร่องบนพื้นดินจรดข้อเท้า
สิ่งที่ถูกจับไว้ในมือของเขากำลังสั่นไหวรุนแรง และปล่อยความร้อนสูงออกมาอย่างต่อเนื่อง มันพยายามแทรกเข้าร่างของเขาและเผาทำลายหัวใจ
เกราะไม้ที่คลุมมือถูกเผาไหม้อย่างรวดเร็วจากความร้อนจัด
ซ่า!
ผิวหนังที่ถูกปกคลุมด้วยวิชาเสริมร่างสัมผัสกับมันโดยตรง ความร้อนแผ่เข้ามา แต่โชคดีที่เขายังมีสถานะผิวเย็น ทำให้ยังพอทนรับไหว
มือสีดำของเขายังคงจับสิ่งนั้นเอาไว้แน่น ด้วยพลังของ "เลือดเดือดพลังคลั่ง" ร่างกายของเขาเปี่ยมไปด้วยกำลังมหาศาล เขายังคงยืนหยัดยื้อแรงนั้นไถลไปไกลกว่า 20 เมตร
จนกระทั่งถูกผลักกลับไปถึงริมแม่น้ำ จึงค่อยหยุดการถอยลงได้
เมื่อเขามองของในมืออีกครั้ง แสงสว่างวูบวาบนั้นจางลง เหลือไว้เพียงกระบี่ยาวเรียวสีแดงเข้ม ที่ยังสั่นไหวอยู่ในมือ
“โถ่เว้ย! กระบี่บินเหรอเนี่ย!”
เจียงลี่สบถออกมา ก่อนจะรู้สึกว่ากระบี่ยังคงร้อนระอุอยู่ในมือ
“ยังไม่จบอีกเรอะ งั้นข้าช่วยเจ้าแช่ดับหน่อยละกัน!”
เขาหันไปมองแม่น้ำข้างหลัง พลันโผตัวกระโจนพร้อมกระบี่ในมือกลับลงแม่น้ำไปทันที
เสียงน้ำเดือดพล่านดังขึ้น ราวกับน้ำกำลังจะถูกต้มให้เดือด เมฆไอน้ำลอยขึ้นเป็นสาย
“บ้าเอ๊ย! กระบี่ของข้า!”
ไม่นานหลังจากนั้น เงาร่างในชุดขาวพุ่งลงมาจากยอดไม้ราวกับเหาะได้
แต่เมื่อถึงพื้น ท่าทางร้อนรนของเขาราวกับภรรยากำลังคลอดลูกก็ไม่ปาน
ชายหนุ่มชุดขาวดูอายุยังน้อย พอ ๆ กับเจียงลี่ หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ดูแล้วมีแววว่าจะกลายเป็นหนุ่มเจ้าสำอางที่ทำให้สาว ๆ หลงใหลในอีกไม่กี่ปี
ที่หน้าอกเสื้อชุดขาวของเขา มีสัญลักษณ์กระบี่เล่มเล็กสีแดงเพลิงปักอยู่
แสดงว่าเขาคือศิษย์ของ "ยอดเขาธาตุเพลิงแห่งห้าธาตุแห่งซู่ซาน"!
“กระบี่อัคคีทมิฬ! กลับมา! กลับมา! ทำไมไม่กลับมา!?”
ศิษย์ห้าธาตุแห่งซู่ซานชูสองนิ้วทำท่าสะกดกระบี่บินเรียกกลับ แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร กระบี่บินคู่ใจของเขาก็ไม่ยอมปรากฏตัวอีก
“อย่าบอกนะว่าโดนน้ำทำเสียแล้ว? บัดซบ! เจ้าอสูรสารเลว!”
ขณะที่เขากำลังร้อนใจแทบบ้าอยู่นั้น...
ซ่าาาา!
โซ่เหล็กเส้นหนึ่งพุ่งออกจากใต้น้ำด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าเกี่ยวรัดศิษย์ยอดเขาธาตุเพลิงของห้าธาตุแห่งซู่ซานเข้าเต็มเปา
ศิษย์ห้าธาตุส่วนใหญ่มุ่งฝึกฝนทางกระบี่ พอถูกแย่งกระบี่แล้วยังถูกลอบโจมตี จึงไม่ทันตั้งตัว ถูกลากลงน้ำโดยสมบูรณ์
แม้เขาจะมีพลังฝึกปราณขั้นปลาย แต่ร่างกายไม่ได้ฝึกทางกายภาพโดยเฉพาะ จึงมีพละกำลังไม่อาจต้านแรงลากของเจียงลี่ ถูกดึงเข้าสู่แม่น้ำเรื่อย ๆ
ใต้น้ำ เจียงลี่มั่นใจว่านี่คือชัยชนะในมือ แค่ลากอีกฝ่ายลงมา ก็เตรียมซัดให้ยับจำไม่ลืมแน่นอน
แต่แล้ว โชคดีกลับกลายเป็นเคราะห์ร้ายในพริบตา!
กระบี่แสง!
ปลายนิ้วของศิษย์ห้าธาตุเกิดแสงกระบี่สีแดงยาวประมาณสองฉื่อ แผ่พลังอันร้อนแรงออกมา
เพียงสะบัดมือ กระบี่บาง ๆ ก็พุ่งตัดขวางโซ่เหล็กเส้นใหญ่
แม้ไม่มีการต่อต้านเลย โซ่เหล็กก็ถูกตัดขาดเหมือนตัดผัก
โซ่เส้นนี้แม้มีต้นกำเนิดพิเศษ แต่สุดท้ายก็เป็นของธรรมดา ใช้งานทั่วไปได้ แต่พอเจอเวทหรือสมบัติอย่างกระบี่แสง ก็มีแต่จุดจบเดียวคือ “พัง”
เจียงลี่เจ็บใจสุด ๆ เพราะโซ่เส้นนี้เขาลงทุนไปตั้งสามหินวิญญาณ!
ทันทีที่โซ่ขาด เขาก็โผล่พ้นน้ำ กระโจนใส่ศิษย์ห้าธาตุที่อยู่ห่างไม่เกินสามก้าวพร้อมคว้ากระบี่อัคคีทมิฬไว้แน่น
“คืนสมบัติของข้ามา!”
ศิษย์ห้าธาตุตกใจสุดขีด
“อะไรนะ! เจ้าหมายถึงนั่นคือสมบัติของเจ้าเหรอ?”
ยังไม่ทันตั้งตัว เจียงลี่ก็พุ่งเข้ามาถึงตรงหน้าแล้ว
เจียงลี่พุ่งใส่เหมือนพยัคฆ์กระโจนเหยื่อ มือหนึ่งถือกระบี่ อีกมือเป็นกรงเล็บ กำลังจะใช้พลังมหาศาลของร่างกายฉีกศัตรูให้เป็นชิ้น ๆ
แต่ศิษย์ห้าธาตุไม่เสียชื่อว่าเป็นหนึ่งในสี่สำนักใหญ่แห่งดินแดนจงซาน แม้ตกใจแต่ไม่ถอยกลับ ดึงตนขึ้นด้วยกระบี่จากด้านหน้า
ร่างทั้งสองปะทะกันโดยตรง ศิษย์ห้าธาตุที่อาวุโสมากกว่า เจียนจะถูกเหวี่ยงเหมือนตุ๊กตา เจียงลี่จับคอไว้แน่นแล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง
แต่ทันใดนั้น เจียงลี่กลับหยุดการเคลื่อนไหว
เพราะกระบี่อัคคีทมิฬที่เขาถือไว้อยู่เดิม ตอนนี้กลับหมุนหัวกลับมาชี้คอเขาเอง ใบมีดร้อนแรงแนบอยู่กับลำคอของเขา
รอบด้านเงียบสงัด ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันระยะห่างแค่จะจูบได้ ในท่วงท่าคงค้างอยู่เกือบแปดวินาที
ระหว่างนั้น เจียงลี่พยายามออกแรงยึดกระบี่คืนด้วยพละกำลังของตน แต่ลองแล้วลองเล่าก็พบว่ามือเดียวไม่อาจควบคุมกระบี่บินได้เลย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงลี่ก็ยิ้มสดใสและทำลายความเงียบลงก่อน
“ศิษย์พี่ท่านนี้ ข้าว่าระหว่างเราน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนะ”
“ข้าเจียงลี่ ศิษย์หุบผาคัมภีร์ เผอิญตกน้ำขึ้นฝั่งมาเมื่อครู่ ศิษย์พี่ถึงได้พุ่งกระบี่ใส่ข้าแบบนั้นไง”
เจียงลี่เรียกพี่เรียกน้องอย่างคุ้นเคย แต่ก็มือยังจับคออีกฝ่ายแน่นไม่ปล่อย
อีกฝ่ายก็เริ่มรู้ตัวขึ้นมาเหมือนกัน ว่าอาจพลาดแทงคนผิดไป
ทั้งสี่สำนักใหญ่แม้จะไม่รักใคร่กันนัก แต่ก็ถือว่าอยู่ฝ่ายเดียวกัน เรื่องเล็ก ๆ อย่างนี้ก็ไม่ควรจะลุกลามถึงขั้นฆ่ากัน