บทที่40 ได้รับความเคารพ

ทุกคนมุ่งหน้าสู่รถไฟด่วนฮอกวอตส์ ฉันและเพื่อน ๆ เดินไปด้วยกันพลางพูดคุยเกี่ยวกับแผนการในฤดูร้อน พ่อแม่ของคริสเตียนมักจะ "ลักพาตัว" เขาไปเที่ยวที่ต่าง ๆ ที่เต็มไปด้วยพืชและสัตว์แปลก ๆ มากมาย เขาบอกว่าปีนี้พวกเขาจะไปออสเตรเลีย แต่จากที่ฉันรู้ สัตว์ออสเตรเลียธรรมดา ๆ ก็อันตรายพออยู่แล้ว ไม่อยากจะคิดถึงพวกสัตว์วิเศษเลย

เจมส์ส่วนใหญ่จะใช้เวลาอยู่ที่บ้าน แต่ครอบครัวของเขาก็จะเดินทางไปต่างประเทศด้วย เห็นว่าไปอเมริกา แต่วิคตอเรียกังวลเกี่ยวกับฤดูร้อนของเธอยิ่งกว่าใคร เพราะเธอจะต้องติดอยู่ในบ้านที่ถูกทารุณกรรมอีกเป็นเดือน ๆ ดังนั้นเมื่อพวกเราเจอห้องโดยสารที่ว่าง ฉันก็ล็อคประตู

“เอาล่ะ วิคตอเรีย ฉันมีของสองสามอย่างจะให้เธอและพูดอะไรอีกสักหน่อยก่อนที่เธอจะกลับบ้าน” ฉันหันไปหาเด็กสาวซึ่งกำลังมีสีหน้ากังวลเกินกว่าปกติ “ฉันรู้ว่าสถานการณ์มันแย่ ดังนั้นฉันจะให้ถุงของขวัญเธอไว้”

ฉันกล่าวพลางหยิบถุงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าขยายพื้นที่ของฉัน

“ในนี้มีเครื่องมือเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่าง ๆ ที่จะช่วยเธอได้ระหว่างที่เธออยู่ที่บ้าน อย่างแรกสำหรับตอนที่พ่อเธอเมา มันคือชุดเทียนที่ออกแบบมาเพื่อกล่อมให้คนหลับหรือทำให้คนคลั่งสงบลง พร้อมกับคู่ของมันที่จะต้องใช้ในห้องของเธอเองเพื่อไม่ให้เธอได้รับผลกระทบจากผลของเทียนเล่มแรก เธอสามารถจุดเทียนกล่อมนอนได้ทุกที่ เพราะกลิ่นของมันจะกระจายไปทั่วบ้าน มันเลยอาจสามารถช่วยเธอได้ก่อนที่อะไรไม่ดีมันจะเกิดขึ้น”

“ชิ้นที่สองสร้อยคอเส้นนี้คือหินอาคมส่วนตัวที่ฉันกำลังฝึกทำอยู่ ด้านบนนี้ทำขึ้นเพื่อส่งคลื่นรักษาเมื่อมีการใส่เวทมนตร์เข้าไป และเพียงแค่เธอพูดว่า 'สบาย' กับมัน มันก็จะเปิดใช้งานทันที ส่วนอีกด้านทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันที่จะติดแนบผิวบนร่างกายของเธอเพื่อปกป้องเธอจากอันตรายทันที ดังนั้นถ้าเธอแกล้งทำเป็นเจ็บ เขาก็จะไม่รู้ว่าเธอไม่ได้เจ็บจริง”

“อย่างที่สามคือพวกเราได้มอบอำนาจให้เธอเรียกใช้ทิลลี่ได้ชั่วคราว เมื่อเธอต้องการอาหารหรือสิ่งของ... อย่างที่สี่คือสิ่งนี้ หนังสือดัดแปลงที่ดีดแปลงมาจากกล่องขยายพื้นที่ เอาไว้เพื่อเก็บสิ่งของที่เธอต้องการซ่อน และสุดท้าย ฉันได้รับการอนุญาตจากป้าของฉันว่าถ้ามีอะไรที่ร้ายแรงเกินไปเกิดขึ้น หรือเธอรู้สึกว่าจะมีเรื่องเลวร้ายกำลังเกิดขึ้น เธอสามารถใช้จดหมายฉบับนี้เพื่อหนีมาที่บ้านของฉันได้ ฉันใช้มันเป็นพอร์ตคีย์น่ะ” ฉันอธิบายอย่างจริงจังมาก

“ขอบคุณนะ เอเดน” เธอกล่าวพลางเช็ดน้ำตา “ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันมากขนาดนี้ มันมีความหมายกับฉันมากจริง ๆ”

“โอ๊ย ไม่เอาน่า เธอทำให้พวกเราดูแย่ที่ไม่ช่วยเธอด้วยนะ” คริสเตียนคร่ำครวญ

“ฉันก็รู้สึกแย่นะ แต่ฉันให้เชิญเธอไปบ้านฉันไม่ได้ ฉันมาจากครอบครัวมักเกิ้ล และมันอาจจะทำให้เรื่องแย่ลง แต่ถ้าเธอต้องการหนีและไม่มีที่ไป นี่คือที่อยู่ของฉัน ช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคมพวกเราจะไม่อยู่บ้าน แต่ฉันจะอยู่บ้านตลอดฤดูร้อนหลังจากนั้น” เจมส์กล่าว โดยไม่สนใจเสียงคร่ำครวญของเพื่อนสุดบ้าบิ่นของเรา

“ไอ้คนทรยศ!” เขาโพล่งออกมาพร้อมจับคอเสื้อเจมส์เขย่าหัวโยก

“ขอบคุณนะทุกคน มันมีความหมายกับฉันมากจริง ๆ ฉันรู้ว่านายช่วยอะไรมากไม่ได้เพราะพ่อแม่ของนาย คริสเตียน ไม่ต้องกังวลไปนะ” เธอตอบพร้อมหัวเราะคิกคักกับการกระทำของคริสเตียน จากนั้นเธอก็เปลี่ยนสีหน้ากลายเป็นเย็นชาราวกับราชินีกำลังโมโห “ฉันจะถือโทษพวกนายไว้สักปีสองปีแล้วกัน”

ทว่าท่าทางแอ็คติ้งของวิคตอเรียก็คลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องโดยสารผ่อนคลายลง และพวกเราก็สามารถพูดคุยระคนหัวเราะได้จนกระทั่งถึงสถานีคิงส์ครอส พวกเรากล่าวลากันและแยกย้ายกันไป ฉันกลับบ้านพร้อมซูซานที่กำลังมีความสุขและป้าเอมิเลียที่ยิ้มแย้มให้ฉันเล็กน้อยตามสไตล์คนจริงจัง

เมื่อพวกเราถึงบ้าน ก็มีทิลลี่ที่ตื่นเต้นมากโผเข้ามากอดขาพร้อมผายมือไปยังอาหารมื้อใหญ่สุดยอดเยี่ยม เพื่อฉลองวันหยุดและผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมของฉัน ป้าภูมิใจมากที่ฉันเป็นนักเรียนดีเด่นของบ้านที่ได้คะแนน O ทุกวิชามาตั้งแต่ฉันแรก

หลังจากได้พักผ่อนคืนหนึ่งและพูดคุยกันอย่างเต็มที่ ก็ถึงเวลาที่ฤดูร้อนของฉันจะเริ่มต้น ฉันมีงานบริหารจัดการมากมายที่ต้องดูแลและโครงการต่าง ๆ ที่ต้องเริ่มในวันหยุดนี้อีกเยอะเลยทีเดียว

โครงการทางการของฉันเกี่ยวกับการเปิดร้าน โดยเฉพาะร้านขายอุปกรณ์โบนส์ และผลิตภัณฑ์ปัจจุบันของร้านกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ พวกเราได้รับการอนุมัติจากกระทรวง ผลิตภัณฑ์ดั้งเดิมสองอย่างของฉันได้รับการรับรองจากผู้ตรวจสอบของกระทรวงด้วย และระบบการป้องกันความเป็นส่วนตัวของฉันจะได้รับการตรวจสอบในช่วงปลายฤดูร้อนนี้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น อุปกรณ์ต่าง ๆ ในร้านอยู่ภายใต้ชื่อตระกูลโบนส์ ดังนั้นฉันจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายและเคารพอำนาจของป้าในเรื่องนี้”

อันที่จริงฉันรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกเธอเรื่องของไมเคิล โฟล์สเตอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฉันกำลังติดสินบนผู้คนมากหน้าหลายตา เพื่อให้พวกเขารับรองผลิตภัณฑ์ของฉันโดยไม่แจ้งให้พวกผู้มีอำนาจและพวกนับถือสายบริสุทธิ์บางคนทราบ

ต้นสนซีดาร์ที่ฉันปลูกกำลังเติบโตได้ดีมาก และโครงการเริ่มปลูกป่าแห่งที่สองและสามเพื่อตอบสนองความต้องการเบื้องต้นของฉันก็ได้เริ่มต้นขึ้น รอบนี้ฉันได้คาดการณ์ไว้ว่าปริมาณสำหรับสร้างตู้อันตรธานจำนวนมากต้องใช้ต้นสนซีดาร์เท่าไหร่

พวกชุมชนมนุษย์หมาป่าเองก็ขอบคุณสำหรับโอกาสที่ฉันให้ในครั้งนี้มาก พวกเขาสามารถได้งานที่น่าเคารพ อยู่ภายใต้ตระกูลอันมีเกียรติ ทั้งด้วยค่าจ้าง การดูแล และความเคารพจากนายจ้างอย่างฉันด้วย ยิ่งทำให้ข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

มีพ่อมดแม่มดมนุษย์หมาป่าหลายคน ต้องการที่จะนำทักษะของตนมาใช้สร้างแสงของตัวเองให้คนมองเห็นความสามารถ ทว่าพวกเขากลับถูกมองข้ามเนื่องจากสภาพของพวกเขา และเพราะเหตุนี้ มันเลยนำไปสู่การที่ฉันสามารถจ้างคนจำนวนมากให้มาทำงานสำหรับการผลิตปากกาของฉัน และการจัดหาวัสดุด้วย ดังนั้นเกริจึงแอบไปร้องไห้ด้วยความยินดีและขอบคุณซ้ำ ๆ แทบทุกครั้งที่เราเจอกัน

ฉันได้รับรายงานว่าชื่อเสียงของเธอเองก็เริ่มมีมากขึ้นเช่นกัน เนื่องจากเหตุการณ์นี้ ตอนแรกเมื่อเธอสาบานว่าจะติดตามฉัน เกริรู้สึกว่ามันทำลายศักดิ์ศรีของเธอ แต่ด้วยผลลัพธ์การตัดสินใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นการตัดสินใจที่ดียิ่งกว่าที่คิด ตอนนี้ชื่อของเธอก็เริ่มได้รับการเคารพมากขึ้น

สำหรับโครงการในนามแฝงอื่น ๆ ของฉัน ฉันตัดสินใจที่จะเรียกพนักงานดั้งเดิมทั้งสิบสองคนที่รับผิดชอบธุรกิจต่าง ๆ มาทานอาหารกลางวันที่บ้านใหม่ของไมเคิล โฟล์สเตอร์ จดหมายเชิญและทุกอย่างสก็อตต์เป็นคนจัดการหมด มื้ออาหารนี้มันถูกจัดให้เป็นอาหารง่าย ๆ ที่ผู้รับผิดชอบสามารถพูดคุยข้อมูลต่าง ๆ อวดกัน และทำความรู้จักกันมากขึ้น

แน่นอนว่าทุกคนมากันหมด ทำไมพวกเขาจะไม่มาล่ะ? ฉันเป็นเจ้านาย ผู้มีพระคุณ ผู้จัดหางาน ผู้ช่วยเหลือ และผู้ให้โอกาสในชีวิตของพวกเขา การที่มีใครสักคนไม่มา มันคงหมายความว่ามีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

“ยินดีที่ได้พบทุกคนอีกครั้ง ปีที่ผ่านมาทุกคนทำงานได้อย่างเต็มที่มาก ผมขอขอบคุณทุกคนอีกครั้งที่ยอมมาร่วมมือกับผม และไม่ปฏิเสธผมเนื่องจากอายุและประสบการณ์ที่แท้จริงที่ผมยังขาดไป ต้องขอขอบคุณทุกคนจริง ๆที่คอยบริหารจัดการส่วนที่ทุกคนได้รับมอบหมายได้อย่างยอดเยี่ยม” ฉันกล่าวเปิดงานหลังจากทุกคนทานอาหารมื้อใหญ่เสร็จแล้ว

“คุณโฟล์สเตอร์ พวกเราต่างหากที่ควรขอบคุณคุณ เพราะคุณ ฉันกับภรรยาสามารถทำงานในฝันของนักข่าวทุกคนได้ นั่นคือหนังสือพิมพ์ที่พวกเราสามารถตีพิมพ์ความจริงได้ ไม่ใช่แค่พยายามขายหนังสือให้ได้ แม้ว่าตอนนี้เราจะไม่สามารถแข่งขันกับเดลี่พรอเฟ็ตได้ แต่ฉันก็ไม่สงสัยเลยว่าเราจะทำได้ในอนาคต” คุณครอมเวลล์ ชายที่ฉันมอบหมายให้ดูแลสำนักพิมพ์เดอะเฮรัลด์ตอบ

“จูเลียนพูดถูก มันสบายใจมากที่ไม่ต้องทำเรื่องไร้สาระพวกนั้นเพื่อหลอกให้คนคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี” ภรรยาของเขากล่าวเห็นด้วย

“ครับ ผมก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นต่อไป ผมมีความคิดที่จะจ้างผีที่อาศัยอยู่ทั่วอังกฤษ เพื่อรวบรวมประวัติศาสตร์ที่หายไป สถานที่ที่มีผีสิง ข่าวซุบซิบที่ไม่เป็นที่รู้จักของใครนอกจากพวกเขา มันอาจจะเป็นส่วนเสริมที่น่าสนใจให้กับหนังสือพิมพ์ได้ ถ้าคุณคิดว่าไอเดียนี้ดีพอ ผมก็หวังว่าพวกคุณสองคนจะนำไปใช้ได้” ฉันกล่าวเสนอความคิดของฉัน

“เยี่ยมไปเลยคุณโฟล์สเตอร์! เราสามารถไปชวนผีพวกนั้นได้ โดยล่อพวกมันด้วยอะไรบางอย่างที่จะดึงความสนใจจากชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายของพวกมัน” คุณสโตน ชายที่ปกติเงียบขรึมที่สุดอุทานขึ้น

“ใช่ ฉันจะพยายามนำทุกข่าวที่ได้ ไปใช้ให้เกิดประโยชน์แน่นอน” คุณครอมเวลล์ตอบกลับ ขณะที่ความคิดของเขากำลังหมุนเร็วจี๋

“ฉันขอเป็นตัวแทนพนักงานทุกคนกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง คุณโฟล์สเตอร์ คุณทำให้ฉันได้ทำตามความฝันที่จะเป็นนักปรุงยาชั้นเลิศ ขอบคุณ” แมทธิวส์แทรกขึ้น

“ด้วยความยินดีครับ คุณแมทธิวส์ แนวคิดของคุณสอดคล้องกับอุดมคติของผมมาก ในเรื่องที่หมายจะช่วยผลักดันชุมชนพ่อมดแม่มดที่หยุดนิ่งของเราให้เดินไปข้างหน้า การช่วยให้คุณได้รับการยอมรับที่คุณสมควรได้รับนั้นเป็นหน้าที่ของผมในฐานะเจ้านายอยู่แล้ว... โอ้! ก่อนที่ผมจะลืม ผมมีบันทึกใหม่สำหรับร้านขายยาของเรา บางส่วนเป็นสูตรสำหรับปรุงยาและส่วนอื่น ๆ คุณสามารถใช้ข้อมูลนี้ทำอะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ จะไม่สนใจ ใช้มัน หรือแม้แต่พัฒนามันเพิ่มก็ตาม ผทรอที่จะเห็นคุณก้าวหน้าต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณเป็นผู้ที่มีความสามารถน่านับถือจริง ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย ดังนั้นคุณเรียกฉันว่าทิโมธีหรือทิมคเถอะคุณโฟล์สเตอร์” เขากล่าวอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนว่าคุณจะต้องเรียกผมว่าไมเคิลแล้ว ทิม” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มที่สงบ ราวกับว่าสามารถควบคุมอารมณ์ได้ในทุกสถานการณ์

“ตกลง ไมเคิล” เขาตอบพร้อมยิ้มทั้งน้ำตา อดีตของทิมมันยากลำบากจริง ๆ ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้ชายคนนั้นเรียกฉันตามที่เขาต้องการ ตอนนี้ฉันได้รับความเคารพจากเขาเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าฉันจะไม่เผลอไปดูถูกความภาคภูมิใจของเขาด้วยการห้ามเขาทำนู่นทำนี่

“แม้ว่าคุณแมทธิวส์จะอ่อนไหวมากกว่าฉัน แต่ฉันเองก็ต้องแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งคุณโฟล์สเตอร์ คุณได้ให้ฉันเป็นผู้นำในศาสตร์แห่งสมุนไพรวิทยาสมัยใหม่ ซึ่งยังไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในโลก ฟาร์มที่คุณให้ฉันดูแลกำลังจะดำเนินการผลิตเต็มที่ได้ในเร็ว ๆ นี้ และเราจะเริ่มขายผลผลิตของเราเข้าสู่ตลาด และถ้าคุณอนุญาต ฉันอยากจะเรียกคุณว่าคุณไมเคิลด้วย แม้ว่าคุณจะยังเด็ก แต่คุณก็เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ และที่สำคัญ คุณควรได้รับความเคารพจากฉันจริง ๆ” มาดามแชมเบอร์สหรือเมโลดี้ แชมเบอร์สผู้มีเมตตากล่าว

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งที่คุณแชมเบอร์สเรียกผมเช่นนั้นเหมือนกัน คุณเป็นผู้หญิงที่ผมชื่นชมมากนะครับ รู้ไหมว่าตอนนี้ผมยังมีบันทึกเล่มใหม่เกี่ยวกับพืชหายากบางชนิดด้วย ผมมั่นใจว่าคุณจะชอบมัน และอาจจะใช้มันเพื่อก้าวไปสู่ระดับของผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรที่สูงขึ้นได้” ฉันกล่าวกับหญิงวัยกลางคนตรงหน้า

ฉันชื่นชมเธออย่างแท้จริง เธอผ่านเรื่องราวมากมายในชีวิต และถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกล้ามาอยู่ที่นี่ กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าโดยใช้อดีตเป็นบทเรียน

“โอ้! ฉันชอบบันทึกของคุณมากเลย! และฉันปล่อยให้คุณเรียกฉันว่ามาดามไม่ได้ คุณเรียกฉันว่าเมโลดี้ก็พอ” เธอกล่าวพร้อมดวงตาเป็นประกายเมื่อคิดถึงบันทึกใหม่

ฉันและตัวแทนรุ่นแรกพูดคุยกันอยู่ได้สักพักใหญ่ สรุปแล้วพวกเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แน่นอนว่าฉันยังไม่บอกว่าตัวจริงของฉันคือใคร ปล่อยให้พวกเขารู้แค่อายุที่ยังน้อยของฉันและชื่อไมเคิล โฟล์สเตอร์เท่านั้นก็พอสำหรับตอนนี้

เวลาผ่านไป ในที่สุดฉันก็ได้พูดประเด็นสุดท้ายในวันนี้เสียที

“เอาล่ะ ต่อไปนี้ผมมีประกาศอีกสองเรื่อง เรื่องแรกคือผมอยากทราบว่ามีใครพบผู้สมัครที่เหมาะสมสำหรับโครงการต่อไปของฉันหรือไม่ ซึ่งโครงการนี้เกี่ยวข้องกับการแนะนำอพาร์ตเมนต์ให้กับพ่อมดแม่มด มันถูกนำมาใช้แล้วในฝรั่งเศส และผมคิดว่ามันจะช่วยคนไร้บ้านจำนวนมากในสังคมของเราได้มากทีเดียว นอกจากนี้มันยังสามารถสร้างงานให้มากขึ้น ช่วยให้มักเกิ้ลบอร์นตั้งรกรากในโลกเวทมนตร์ได้ดีขึ้น และอาจช่วยสร้างชุมชนพ่อมดแม่มดในอังกฤษได้ด้วย”

“เรื่องที่สองคือฉันได้รับสิ่งประดิษฐ์ที่น่าสนใจจากคนที่คิดเหมือนกันกับฉัน พวกมันถูกเรียกว่าตู้อันตรธานขนาดเล็ก เป็นเครื่องมือที่จะเปิดตัวสู่สาธารณชนก่อนปีหน้า มันทำหน้าที่ส่งข้อความถึงผู้ที่ถือกล่องอีกใบได้ทันที บุคคลนี้ได้ประดิษฐ์สิ่งเหล่านี้เพื่อใช้เป็นช่องทางสำหรับส่งข่าวสารที่สำคัญหรือเร่งด่วนภายในความดูแลของพวกคุณ ไม่ว่าจะเพื่อส่งถึงฉันหรือคุณครอสส์ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนในอังกฤษก็ตาม พวกเราจะใช้มันสื่อสารกันได้เท่านั้น เพื่อไม่ให้ใครสามารถดักฟังหรือยุ่งกับพวกมันได้” ฉันกล่าวพลางให้สก็อตต์แจกจ่ายพวกมันให้ทุกคน

“เอาล่ะ ผมคิดว่าทั้งหมดก็มีเท่านี้ล่ะนะ ผมคิดว่าจะจัดการประชุมแบบนี้เป็นประจำทุกปี จนกว่าจะถึงเวลานั้น ผมหวังว่าทุกคนจะประสบความสำเร็จและมีความก้าวหน้าอย่างยิ่งใหญ่ในเส้นทางเป้าหมายของคุณทุกคน ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาพบปะกันในวันนี้” ฉันประกาศเพื่อปิดท้ายมื้ออาหารกลางวัน

ตอนนี้ทุกคนสามารถกลับออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ได้ทุกเมื่อ

****************************

เรื่องนี้จะลงจนถึง 40 ตอน หลังจากนั้นจะเปลี่ยนไปลงสัปดาห์ละ 1 ตอน หากต้องการทราบการเคลื่อนไหวของผู้แปล สามารถคลิกลิ้งเฟสส่วนตัวได้เลยครับ Translate Omsp