บทที่37 ความอบอุ่นในวันหยุดปีนี้

หลังจากตกลงจะสอนวิคตอเรียในแบบที่ฉันใช้เรียนเวทมนตร์ ขั้นตอนแรกของฉันคือการรักษาอาการบาดเจ็บที่ร่างกายของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการขาดสารอาหาร ถูกทุบตี กระดูกติดไม่สนิท ร่างกายอ่อนล้าอย่างหนัก และไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม จำเป็นต้องแก้ไขเรื่องนั้น

ก่อนถึงวันคริสต์มาส ฉันตัดสินใจคุยกับวิคตอเรียตรง ๆ

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่าเธออยากจะกระโดดเข้าเรื่องวิธีที่ฉันศึกษาด้วยตัวเองทันที แต่ฉันต้องคุยกับเธอเรื่องร่างกายของเธอก่อน ฉันอาจจะรู้สภาพปัจจุบันของมันดีกว่าเธอด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้ว่าการบาดเจ็บเกิดขึ้นเมื่อไหร่และอย่างไร นั่นมีแค่เธอที่รู้ แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้มันแย่แค่ไหน ดังนั้นฉันอยากจะแก้ไขทุกอย่าง หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรง ศักยภาพเวทมนตร์ของเธอจะต่ำลง เธอต้องเลือกเองนะวิคตอเรีย นี่เป็นการตัดสินใจของเธอ” ฉันกล่าวอย่างใจเย็นกับเพื่อนใหม่ของฉัน

“ถ้าฉันตกลง ขั้นตอนการรักษาคืออะไร?” เธอถามเพื่อทำความเข้าใจก่อนที่จะตกลงหรือปฏิเสธ

“ฉันจะเริ่มจากการรักษาอาการกระดูกหัก กระดูกที่ติดไม่สนิท และข้อเคล็ดขัดยอกในข้อต่อร่างกายของเธอ เรื่องนี้จะใช้เวลาหนึ่งวัน เพราะฉันจะเลือกเอาส่วนที่เสียหายออกก่อน แล้วค่อยใช้ยาเร่งกระดูก จากนั้นฉันจะแก้ไขส่วนที่น่ากังวลทีหลัง เธอจะหมดสติไปทั้งวันเพื่อที่จะไม่รู้สึกเจ็บปวด หลังจากนั้น ฉันเชื่อว่าแค่การดื่มยาน้ำบำรุงร่างกายเป็นเวลาสักหนึ่งเดือนจะแก้ไขปัญหาในส่วนนั้นได้... หลังจากหาย ฉันจะให้เธอออกกำลังกาย เพื่อเพิ่มมวลกล้ามเนื้อที่จำเป็นสำหรับเด็กผู้หญิงในวัยของเธอด้วย” ฉันอธิบายให้เด็กสาวฟัง

“งั้นฉันก็ต้องนอนหลับไปวันนึง ดื่มยาน้ำ แล้วก็ออกกำลังกายเหรอ? ฟังดูง่ายดีนะ เอาเลย” เธอตอบรับทันที

“ง่ายแต่ก็ต้องอดทน” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย “เอาล่ะ งั้นเรามาเริ่มกันเลย เราจะทำในห้องรับแขก ฉันจะแจ้งป้าเอมิเลีย ซูซาน และทิลลี่ว่าเธอจะหมดสติไปทั้งวัน และจะเริ่มการรักษาทันที”

“ได้! ฉันจะเชื่อใจให้นายทำแล้วกัน เพราะฉันรู้ว่านายฉลาดแบบผิดมนุษย์มนา ถ้านายทำพลาดล่ะก็ ฉันจะแก้แค้นแน่” เธอกล่าวขณะนอนลงกลางห้อง

“ฉันสัญญาว่าเธอจะรู้สึกดีกว่าที่เคยหลังจากตื่นขึ้นมา” ฉันกล่าวพร้อมรอยยิ้มให้กำลังใจ ฉันโบกมือ เธอก็หลับลึก ฉันรีบลงมือทันที เริ่มโดยเสกกระดูกที่เสียหายในร่างกายของเธอหายไป คาถาที่ฉันใช้แตกต่างจากไอ้โง่ล็อกฮาร์ต

เชื่อเถอะว่าฉันเกือบจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้คนหนึ่งเลยทีเดียว เมื่อทำขั้นตอนแรกเสร็จอย่างรวดเร็ว ฉันก็ใช้ไม้กายสิทธิ์ควบคุมน้ำยาบำรุงให้ไหลลงคอเธออย่างช้า ๆ เพื่อไม่ให้เธอสำลัก จากนั้นฉันก็รีบรักษาบาดแผลภายนอกต่าง ๆ อาการเคล็ดขัดยอก เนื้อเยื่อไม่สมาน แผลเป็น และอาการบาดเจ็บอื่น ๆ ที่ฉันหาเจอในตัวเธอ

ฉันพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีร่องรอยบาดแผลจากการถูกทำร้ายหลงเหลืออยู่ เมื่อการรักษาเบื้องต้นทั้งหมดเสร็จสิ้น ฉันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายลง การรักษาทุกอย่างในวันเดียวต้องใช้สมาธิและพลังงานมาก แต่ฉันคิดว่ามันคุ้มค่า ปัญหาเดียวที่เหลืออยู่คือภาวะขาดสารอาหารที่เธอประสบ แต่หลังจากหนึ่งเดือนเรื่องนั้นก็จะได้รับการแก้ไข และด้วยการออกกำลังกายเธอจะมีการเจริญเติบโตที่ดีตามวัย

วันต่อมา วิคตอเรียที่ตื่นเต้นกับอาการที่ดีขึ้นก็ลงมาทานอาหารเช้า ฉันตกใจเพราะไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ เด็กสาวตรงหน้าจะกลายเป็นคนร่าเริงกะทันหันแบบนี้ ทำให้ฉันไม่แน่ใจว่าจะตอบสนองอย่างไร แต่เพราะฉันไม่รู้สึกถึงอารมณ์ด้านลบใด ๆ จากเธอ ฉันก็นั่งอยู่ที่โต๊ะ คอยมองเธอแบบยิ้ม ๆ ที่น่าแปลกใจกว่าคืออะไรรู้ไหม? นั่นคือเธอกระโดดเข้ามากอดฉัน

“ขอบคุณ! ขอบคุณ! ขอบคุณ! ฉันไม่ได้รู้สึกดีขนาดนี้มานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ขอบคุณมากนะ เอเดน” เธอกล่าวอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร วิคตอเรีย” ฉันกล่าวพร้อมรอยขำเบา ๆ กับสถานการณ์ ฉันเห็นซูซานยิ้มกว้างให้ฉันด้วย ขนาดป้าเองยังมองสถานการณ์นี้ด้วยรอยยิ้มพรายเช่นกัน

“มาเถอะ ดื่มยาน้ำที่ทิลลี่เตรียมไว้ให้ แล้วก็หาอะไรกินด้วย เธอจะต้องอยากกินอะไรสักหน่อยแน่หลังจากดื่มมัน” ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงคล้ายหมอพูดกับคนไข้ แม้ว่าจะอายนิดหน่อยก็ตาม

ฉันไม่ได้โกหก ยาน้ำไม่เคยมีรสชาติดีเลย มันอาจจะมีกลิ่นหรือให้ความรู้สึกดีเนื่องจากผลของมัน แต่รสชาติไม่ดี ดังนั้นหลังจากที่เธอดื่มมันอย่างรวดเร็ว เธอก็มีสีหน้าแปลก ๆ และรีบนั่งลงกินอาหารทันที ไม่กี่นาทีต่อมาฉันก็พูดขึ้น

“ตอนนี้เธอทานอาหารเสร็จแล้ว ฉันจะอธิบายคร่าว ๆ ว่าจะเป็นยังไงต่อไปนะ จนถึงหลังคริสต์มาส ซึ่งก็คือพรุ่งนี้ เธอจะต้องพักฟื้นจากภาระหนักที่ร่างกายเธอแบกรับไว้ ขณะได้รับการรักษา นี่จะเป็นเวลาให้ร่างกายและจิตใจของเธอได้ผ่อนคลาย ดังนั้นจะไม่มีการเรียนหรือออกกำลังกายอย่างหนัก นี่คือคำสั่งของฉันในฐานะแพทย์ผู้ดูแลเธอ” ฉันกล่าวอย่างจริงจัง

“แต่... ไหนนายสัญญาว่าจะสอนวิธีที่นายใช้เวทมนตร์ให้ฉันไง” วิคตอเรียถามกลับด้วยน้ำเสียงลังเล

“ฉันสัญญาแล้วก็จะทำด้วย” ฉันตอบ “แต่เธอต้องเข้าใจเรื่องนี้ให้ดีนะ วิคตอเรีย เธอเป็นมนุษย์ และมนุษย์มีขีดจำกัด พ่อมดแม่มดก็ไม่ยกเว้นเรื่องนี้ เราสามารถเลื่อนหรือบรรเทาปัญหาได้ชั่วคราว แต่มนุษย์ทุกคนจะถึงจุดแตกหักหลังจากไปถึงจุดหนึ่ง ร่างกายและจิตใจของเธอในตอนนี้ใกล้ถึงขีดจำกัดนั้นมากแล้ว เธอต้องการเวลาพักจากความเครียด และปล่อยให้ร่างกายฟื้นตัวโดยใช้เวทมนตร์น้อยลงสองสามวัน หรือทำอะไรสนุก ๆแทน แล้วด้วยเหตุนั้นฉันจึงชวนเจมส์ออกไปเที่ยวกับเรา วันนี้พวกเราสามคนจะไปชมสถานบันเทิงของมักเกิ้ลกัน ฉันแน่ใจว่าเธอไม่รู้แน่ว่ามักเกิ้ลเจริญแค่ไหน มันจะดีต่อเธอและทำให้เธอสนิทกับสมาชิกในกลุ่มมากขึ้น คริสเตียนจะไม่เข้าร่วมกับเราเพราะพ่อแม่ของเขาพาเขาไปกรีซ เพื่อตามหาสัตว์โบราณที่อาศัยอยู่ที่นั่น” ฉันพยายามอธิบาย ขณะชักจูงเธอด้วย

“ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว” เธอถอนหายใจ ไม่ปิดบังความผิดหวังเลยสักนิด

“ไม่ต้องห่วงน่า ฉันจะสอนเธออย่างละเอียดในแบบเดียวกับที่ฉันเรียนเลย แต่ต้องเป็นหลังคริสต์มาส และเรายังมีเวลาอีก 3 ปีครึ่งที่จะเรียนรู้จากกันและกัน ไม่นับหลังจากเรียนจบนะเพราะเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องนี้หรอก” ฉันกล่าวยิ้ม ๆ

“โอเค ๆ เลิกพูดชักจูงฉันได้แล้วน่า” เธอกล่าวพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“วิคตอเรีย เธอจะต้องชอบเกมของมักเกิ้ลแน่ ๆ! มันสนุกมาก! แล้วหนังพวกนั้นก็เจ๋งสุด ๆ!” ในที่สุดซูซานที่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ก็พูดออกมา “เอเดน พี่ต้องพาฉันไปด้วยนะ ได้โปรด ขอร้อง!!!”

ฉันต้องบอกว่าเธอรู้วิธีทำให้ฉันคล้อยตามเธอจริง ๆ

“ต่อเมื่อป้าอนุญาต” ฉันตอบโดยเลี่ยงความน่ารักไปหาเจ้านายใหญ่

“ก็ได้ ทิลลี่จะไปเป็นเพื่อนด้วย เธอจะซ่อนตัวอยู่ลับ ๆเพื่อปกป้องพวกเธอทุกคน ป้ารู้ว่าเธอดูแลตัวเองได้ดีมากเอเดน แต่นี่เพื่อความปลอดภัยของคนอื่น ๆ ด้วย” เอมิเลียยินยอม ทว่าก็ยื่นข้อเสนอของตัวเองด้วยเช่นกัน

“ไม่เป็นไรครับป้า ผมเข้าใจ” ฉันตอบ

อีกอย่าง ฉันต้องให้ทิลลี่ไปซื้อเสื้อผ้าของมักเกิ้ลที่เหมาะสมให้วิคตอเรียอย่างเร็วที่สุด เพราะในฐานะเลือดบริสุทธิ์ที่เกิดและเติบโตมา เธอไม่มีเสื้อผ้าพวกนั้นแน่ ส่วนฉันใส่กางเกงยีนส์ธรรมดา รองเท้าบูทกันหนาวสีเทา เสื้อแขนยาวสีขาว พร้อมเสื้อแจ็กเก็ตหนังแกะขนปุยสวย

แต่เมื่อวิคตอเรียลงมาจากห้องชั้นบน ฉันต้องขยี้ตามองเธอซ้ำถึงสองครั้ง ทิลลี่ซื้อกางเกงยีนส์ที่พอดีตัวเธอ รองเท้าบูทสูงถึงเข่า เสื้อสีขาวดูอบอุ่น และเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวสีดำยาวที่เข้ากับสีผมของเธอ บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัววิคตอเรีย มันให้ความรู้สึกว่า 'ฉันดีกว่าทุกคน' อย่างแท้จริง เอาตามตรง มันน่าประทับใจมาก

“เอาล่ะ ยอมรับว่าทิลลี่รู้เรื่องพวกนี้ดีจริง ๆ ลุคนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าเธออาจจะเป็นขุนนางก็ได้ ไม่รู้ทำไมเรายังต้องใส่เสื้อคลุมพวกนั้นตลอดเวลา น่ารำคาญ แถมยังยากที่จะมองคนที่ใส่เสื้อคลุมสีม่วงสดใสแล้วเดินงุ่มง่ามอย่างจริงจัง” ฉันกล่าวจนเธอหัวเราะออกมา

“คิก ๆ ขอบคุณค ตอนนี้นายก็เห็นความสวยของฉันแล้วสินะ!” เธอกล่าวด้วยท่าทางหยิ่งยโสตามแบบฉบับลูกคุณหนู แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นการแสดง เพราะถึงแม้เธอจะภูมิใจในสายตระกูลของเธอ แต่เธอก็ไม่ชอบโอ้อวดต่อหน้าคนอื่น เธอต้องการให้ผลลัพธ์ของเธอพิสูจน์ว่าเธอเก่งกว่าเท่านั้น

“ครับ ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ แล้วท่านจะอนุญาตให้ข้าน้อยติดตามท่านไปด้วยได้หรือไม่?” ฉันถามด้วยท่าทางของขุนนางผู้น้อยที่ต้องการเชิญชวนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไปเที่ยว

“ชายผู้ต่ำต้อย เนื่องจากข้าเป็นคนน้ำใจงาม ข้าขอเชิญให้เจ้าตามข้าและเลดี้โบนส์มได้เลย” เธอกล่าวต่อบทบาท ขณะที่น้องสาวตัวน้อยน่ารักของฉันวิ่งลงบันไดมาในเสื้อแจ็กเก็ตและรองเท้าบูทสีขาวปุย ดูเหมือนกระต่ายน้อยเอามาก ๆ

“ไปกันเถอะเอเดน ฉันรอไม่ไหวแล้ว!” เธอกล่าวด้วยพลังงานล้นเหลือ

“จ้า ๆ ไม่ต้องห่วง พวกเรากำลังไปอยู่นี่ไง” ฉันกล่าวพร้อมหัวเราะ แล้วหันไปคุยกับป้าเอมิเลีย “เจอกันนะครับป้า พวกเราจะกลับมาหลังอาหารเย็นหน่อย เพราะต้องไปดูหนังด้วย”

“ตกลง สนุกให้เต็มที่และระวังตัวด้วย ป้ารู้ว่าเธอคุ้นเคยกับโลกมักเกิ้ลดี แต่วิคตอเรียไม่ ถ้าเธอมีปัญหาข้างนอก เธอก็จะมีปัญหาเช่นกันเอเดน เข้าใจไหมหนุ่มน้อย?” เธอกล่าวโดยจ้องเขม็งมาที่ฉัน แต่ฉันรู้ว่าเป็นเพราะเธอห่วงใย

“ครับ มาดามโบนส์” ฉันตอบกลับไปทันควัน

พวกเราออกจากบ้านและไปเจอกับเจมส์ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากหม้อใหญ่รั่ว ทำให้ทุกคนเดินทางไปถึงที่นั่นได้ง่าย มันสนุกมากที่ได้แนะนำเกมตู้ของมักเกิ้ลให้วิคตอเรียรู้จัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอพยายามรักษาออร่า 'เหนือกว่าทุกสิ่ง' ของเธอไว้ แต่หลังจากที่เราชวนเธอเล่น เธอก็กลายเป็นคนชอบแข่งขันอย่างรวดเร็วในหลาย ๆ เกม เช่น ฮอกกี้น้ำแข็ง และแสดงอาการตกใจอย่างน่ารักเมื่อแพ้เกมตู้

แถมเธอยังแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าจะเป็นแม่มดหรือไม่ ผู้หญิงทุกคนก็มีสัญชาตญาณในการซื้อเสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องสำอาง ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้เธอทำตามใจชอบกับซูซาน ขณะที่ฉันคุยกับเจมส์

ฉันคุยกับเขาเรื่องแผนของฉัน โดยฉันจะใช้ข้อมูลที่ฉันได้จากการแยกส่วนพิสูจน์ไม้กวาดหลายอัน ข้อมูลเกี่ยวกับไฟร์โบลต์ซึ่งควรจะพร้อมใช้งานเร็วกว่ากำหนดหนึ่งปีด้วยเงินทุนของฉัน และการศึกษาความต้องการและบทบาทของเชสเซอร์ระหว่างเกม เพื่อสร้างไม้กวาดเฉพาะสำหรับตำแหน่งนั้นด้วย ไฟร์โบลต์ที่อออกขายจะเป็นพาหนะที่เลือกใช้สำหรับบีตเตอร์และซีคเกอร์ แต่ไม้กวาดที่ฉันกำลังออกแบบอยู่นี้จะใช้ได้ดีที่สุดสำหรับเชสเซอร์

จนกระทั่งถึงเวลาไปดูหนัง เนื่องจากเรามีซูซานไปด้วย เราเลยเลือกหนังคริสต์มาสคลาสสิกเรื่อง Home Alone แล้วมันก็นำทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตามาสู่ซูซานกับวิคตอเรีย

เรื่องนี้มันนำความรู้สึกหวนรำลึกถึงอดีตมาสู่ใจฉัน หลังจากนั้นพวกเราก็ร่ำลากันพร้อมกล่าวสุขสันต์วันคริสต์มาสกับเจมส์ แล้วมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยหัวใจที่เบิกบาน

วันรุ่งขึ้นเป็นวันคริสต์มาส มันเป็นวันที่ผ่อนคลายมาก พวกเราตื่นสาย กินอาหารอร่อย ๆ และใช้เวลาร่วมกันในฐานะครอบครัว โดยทำให้แน่ใจว่าวิคตอเรียรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเราด้วย สำหรับของขวัญ เจมส์ส่งนิยายและเรื่องราวของพ่อมดกำพร้าที่ได้มีโอกาสไปโรงเรียนเวทมนตร์ให้ฉัน (ไม่รู้ว่าเขาหาหนังสือที่ทำนายอนาคตได้อย่างแม่นยำเล่มนั้นมาได้ยังไง)

คริสเตียนส่งหนังสือเกี่ยวกับพืชเมดิเตอร์เรเนียนที่เขาพบในกรีซ เอมิเลียให้ชุดคลุมสวยงามมากสำหรับโอกาสที่เป็นทางการอย่างงานเต้นรำของนักรบในภาคการประลองเวทไตรภาคี และแม้แต่วิคตอเรียก็ซื้อเสื้อสวย ๆ ที่เธอเจอตอนไปเที่ยวเมื่อวานให้ฉัน

ส่วนของขวัญตอบแทนทุกคน ฉันได้ส่งคู่มือการร่ายมนตร์ใหม่ของฉันให้เจมส์ คริสเตียนได้ขนนกของซอล เอมิเลียได้ปากกาขนนกสำหรับเขียนงานบนโต๊ะทำงานของฉัน ซูซานได้ถุงมือทำสวนคู่ใหม่เอี่ยมพร้อมชื่อย่อของเธอ และฉันให้ตู้อันตรธานที่ฉันไม่ได้ใช้สำหรับสร้างกล่องต้นแบบของฉันกับเจมส์ คริสเตียน และเอมิเลียโดยทำให้มันเชื่อมโยงกับของฉัน

ทุกคนมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ และฉันคิดว่าวิคตอเรียเกือบจะไปแอบร้องไห้ด้วยความสุข ที่ได้สัมผัสช่วงพักที่อบอุ่นและเอาใจใส่แบบนี้ แบบที่ผู้คนห่วงใยกันและกัน คิดถึงกัน และเพียงแค่ต้องการให้คนที่อยู่ตรงหน้านั้นมีความสุข ฉันรักครอบครัวของฉันจริง ๆ ขอย้ำอีกครั้ง

****************************