บทที่24 การลงทุน

รุ่งเช้ามาเยือน แม้ความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงค้างคา ทว่าวันใหม่ก็มิอาจเลี่ยง ฉันใช้เวลาช่วงเช้าคลุกคลีอยู่กับซูซาน ช่วยทบทวนตำราเรียนด้วยตนเองเกี่ยวกับสมุนไพรศาสตร์และการปรุงยา แม้ซูซานจะใฝ่รู้ แต่ก็มิได้หมกมุ่นเท่าฉัน เธอเพียงใฝ่รู้ในสิ่งที่ตนสนใจ ไม่ได้ต้องการการติวเข้มเหมือนที่ฉันเคยได้รับ

ป้าและฉันกลับสนับสนุนให้เธอเรียนรู้ด้วยตนเองเช่นนี้ เพราะการเสพสุขในกระบวนการเรียนรู้ย่อมสำคัญกว่าสำหรับเด็กเล็ก ไม่สามารถฝืนใจได้ การที่เธอมีในวิชาที่ชอบเป็นหลัก ย่อมเป็นการเริ่มต้นที่ดีเยี่ยมแล้ว ไม่จำเป็นต้องผลักดันให้เรียนวิชาอื่น

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันที่เป็นทายาทสืบสกุลโบนส์แทนซูซาน ได้ร่ำเรียนบทเรียนที่จำเป็นจนครบถ้วนแล้ว ยิ่งทำให้น้องสาวของฉันสามารถเสวยสุขกับชีวิตได้อย่างเต็มที่ ดูเหมือนว่าเธอจะได้ผูกมิตรกับฮันนาห์ แอ็บบอตต์ด้วย ซึ่งพวกเธอจะเข้าเรียนปีเดียวกัน ผ่านทางป้าและพ่อแม่ของฮันนาห์ พวกเธอจึงใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น

ช่วงกลางวันฉันเลยเป็นอิสระ มีเวลาทำสิ่งที่ชอบได้มากขึ้น

หลังอาหารกลางวัน ฉันไปส่งซูซานที่บ้านตระกูลแอ็บบอตต์ พร้อมกล่าวขอบคุณพวกเขาที่เอื้อเฟื้อเชิญซูซานไปเยือน ฉันถูกจ้องมองด้วยสายตาใคร่ครวญระคนสงสัยในรูปลักษณ์ ทว่าหลังจากสองปีที่ฮอกวอตส์ ฉันก็แทบจะไม่ใส่ใจสายตาเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว ฉันจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายของตนเอง

ฉันตัดสินใจนัดพบทั้งสองคนที่ร้านปรุงยาที่ฉันซื้อไว้ในตรอกไดแอกอน ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากย่านการค้าหลักเล็กน้อย ทว่าก็สามารถมองข้ามร้านปรุงยาของฉันไปได้โดยง่าย ฉันไปถึงที่นั่นและได้พบผู้ช่วยใหม่ทั้งสองของฉัน

สก็อตต์จ้องมองด้วยความสงสัยใคร่รู้ ส่วนเกริยังคงสวมเสื้อคลุมปกปิดร่าง ทั้งสองหันมาเมื่อฉันก้าวเข้าไปในร้าน

“ยินดีที่พวกคุณทั้งสองคน... สก็อตต์ คุณดูดีขึ้นมาก” ฉันทักทาย วันนี้ฉันมาโดยร่างจริง เพราะสก็อตต์เคยเห็นแล้ว ส่วนเกริ เธอติดสัญญาเลือด ทำให้ไม่สามารถบอกข้อมูลหรือหักหลังฉันได้

เขาดูดีขึ้นมากทีเดียว ตั้งแต่โกนหนวด ตัดผมเรียบร้อย สวมชุดสุภาพ ใบหน้าก็ดูสดชื่นขึ้น แทนที่จะดูเหมือนคนที่ถูกชีวิตบดขยี้ เขากลับดูคล้ายนักธุรกิจ

“ขอบคุณนะ เงินช่วยได้เยอะเลย แล้วตอนนี้ฉันควรเรียกคุณว่ายังไงดีล่ะ เพราะคุณหน้าตาแบบนั้น” เขาเอ่ยถาม

“เวลาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ปลอดภัย เรียกผมว่าไมเคิล โฟล์สเตอร์แล้วกัน อย่างน้อยก็จนกว่าสิ่งต่าง ๆจะพร้อม และเมื่อถึงตอนนั้น ผมก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไรอีกแล้ว” ฉันตอบชายคนนั้น โดยรู้ถึงเหตุผลที่เขาถาม

“แล้วนี่ใครเหรอ ไม่บอกฉันว่ามีคนอื่นอีกนี่” เขาถามพร้อมชี้ไปยังเกริที่สวมเสื้อคลุม

“นี่คือเกริ นามสกุลของเธอจะเป็นความลับระหว่างฉันกับเธอ จนกว่าเธอจะตัดสินใจบอกด้วยตนเอง เนื่องจากปัญหาครอบครัว จริง ๆ แล้วเธอเป็นเหมือนของขวัญที่ไม่คาดคิดน่ะนะ หลังจากที่ผมไปพบคุณ ผมก็ไปเจอเธอโดยบังเอิญ และเนื่องจากพวกคุณทั้งสองจะต้องทำงานให้ผม ซึ่งหมายถึงพวกคุณสองคนต้องทำงานร่วมกันแบบเลี่ยงไม่ได้ ผมจะบอกคุณไว้ก่อนว่าเธอเป็นมนุษย์หมาป่า และหน้าที่ของเธอจะแตกต่างจากคุณ” ฉันแจ้งให้ชายวัยกลางคนตรงหน้านั้นทราบ

“มนุษย์หมาป่าเหรอ ฉันเองก็เคยมีเรื่องกับพวกมันมาบ้างในอดีตน่ะนะ แต่ถ้าคุณบอกว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมงานก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้านาย” ชายคนนั้นพูดพลางนึกย้อนไปเล็กน้อย

“ถ้าท่านปรารถนาเช่นนั้น นายท่าน” เกริพูดต่อหน้าสก็อตต์เป็นครั้งแรก

“โอ้ นายท่าน? คุณทำอะไรตอนที่ฉันไม่อยู่ไปกันเนี่ย” สก็อตต์ถามด้วยความประหลาดใจ

“อย่างที่ผมบอกไป เซอร์ไพรส์นะ ชีวิตของเธอเป็นของผมในตอนนี้ ผมเสนอความคุ้มครอง การจ้างงาน และความช่วยเหลือเพื่อแก้ไขสถานการณ์เกี่ยวกับโรคมนุษย์หมาป่า เธอจะรับใช้ผมชั่วคราว และถ้าผมได้รับความภักดีจากเธอจริง ๆ เธอจะกลายมาเป็นผู้ช่วยของผม แต่ตอนนี้ผมต้องทำให้เธอสะอาดหมดจดและแต่งตัวเหมือนคนจริง ๆ ก่อน ดังนั้นเราจะมุ่งหน้าไปที่โลกมักเกิ้ลกัน เพราะแฟชั่นของพ่อมด บางครั้งก็ทำให้ผมกลัว” ฉันอธิบายให้ทั้งสองคนฟัง

ฉันจะข้ามฉากการแปลงโฉมไปแล้วกัน แต่ที่น่าแปลกใจคือเกริอยากมีส่วนร่วม กับแผนการแปลงโฉมจริง ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสชีวิตปกติมากนัก เพราะเธออยู่ในชุมชนมนุษย์หมาป่ามาตลอด

พวกเราใช้เวลาสองสามชั่วโมง แต่ก็ทำให้ฉันมีเวลาตรวจสอบบางอย่างกับสก็อตต์ ฉันให้บัตรเครดิตมักเกิ้ลใบหนึ่งกับเขาและขอให้เขาไปตรวจสอบอสังหาริมทรัพย์กับที่ดินนอกเมือง หรือสถานที่ที่ห่างไกลจากทุกคน เพื่อที่ฉันจะได้ทำอะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ

ที่นั่นจะเป็นสถานที่ที่ฉันจะสร้างกองทัพและทรัพยากรของตัวเองได้... เอาเข้าจริง สก็อตต์กลับมาก่อนที่เกริจะแปลงโฉมเสร็จด้วยซ้ำ เขายื่นเอกสารเกี่ยวกับที่ดินบางส่วนที่เขาซื้อให้ฉัน ฉันต้องบอกเลยว่าข้อมูลในเอกสารเหล่านั้นตรงตามเกณฑ์พอดี

การพัฒนาที่ดินจะต้องรอจนกว่าฉันจะพัฒนาคาถาป้องกันให้สมบูรณ์แบบก่อน เนื่องจากฉันนำที่ดินเหล่านั้นออกไปนอกระบบโลกพ่อมดอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครรู้ยกเว้นคนที่ฉันเลือกเท่านั้น นอกจากนี้สก็อตต์ยังนำตัวเลือกบางส่วนสำหรับบ้านอย่างเป็นทางการของไมเคิล โฟล์สเตอร์มาด้วย

แต่ก่อนที่ฉันจะเริ่มตรวจสอบ เราก็ได้ยินช่างทำผมแจ้งว่าเกริแปลงโฉมเสร็จแล้ว เป็นเรื่องน่าตกใจมากเมื่อเห็นผลลัพธ์ ดวงตาของสก็อตต์เบิกกว้าง ขนาดฉันเองยังประทับใจกับผลงานที่พวกเขาทำ พูดตามตรง ฉันรู้ว่าเธอจะต้องดูดีทีเดียวจากสิ่งที่ฉันบอกเกี่ยวกับใบหน้าและร่างกายของเธอก่อนหน้านี้

เนื่องจากชีวิตของเธอทำให้เธอไม่รู้ว่าจะแต่งตัวอย่างไรให้มีสไตล์ ไม่รู้เรื่องการแต่งหน้า ไม่รู้ว่าจะดูแลผิวอย่างไร หรือกระทั่งเรื่องใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงต่าง ๆ ก็ไม่มี แต่ด้วยผลลัพธ์ที่ฉันเห็น มันก็คุ้มค่ามาก พวกเขาเปลี่ยนผู้หญิงที่แทบจะเหมือนชาวไวกิ้งให้กลายเป็นเยนนิเฟอร์แห่งเวนเกอร์เบิร์ก (The Witcher)

พวกเขาเปลี่ยนฉผมยาวรุงรังของเธอให้เป็นลอนสีดำขลับพาดไหล่ กอปรกับดวงตาสีเทาเข้มของเธอ ผิวสีขาวดูเรียบเนียนแม้จะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางมนุษย์หมาป่ามาเกือบทั้งชีวิต ริมฝีปากบางและทาลิปสติกจาง ๆเล็กน้อย ชุดใหม่ของเธอยิ่งทำให้เธอดูเหมือนซีอีโอที่สวยแต่เคร่งครัดคนหนึ่งจากนิยาย

เกริในลุคเสื้อแจ็คเก็ตและกระโปรงสีดำ มีเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ขาเรียวยาว เนียนเรียบไร้รอยแผล และรองเท้าส้นสูงสีดำที่สวมคู่กับชุดของเธอ เธอยืนมองตัวเองในกระจกด้วยความมึนงงเล็กน้อย ไม่เชื่อว่านี่คือเธอเอง เธอถึงกับแตะหน้าและหยิกแขนตัวเองเพื่อดูว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือไม่ ท่าทางแบบนัทำให้ฉันหัวเราะจนเธอหันมาหาฉันด้วยตาเบิกกว้าง

“ตอนนี้คุณดูเหมาะกับบทบาทผู้ช่วยของผมแล้ว ผมรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่ต้องแปลงโฉมใหม่ ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าคุณเป็นเจ้านายผมแน่ ๆ” ฉันพูดแซวเธอเล็กน้อยและศอกใส่ชายที่จ้องมองเธอไม่กระพริบตาอยู่

“เอ่อ ใช่แล้ว คุณดูดีมาก ใช้เวลาได้คุ้มค่า” เขากล่าวด้วยความเขินอายเล็กน้อย

หลังจากได้ยินคำชมของเรา เกริก็ยืนขึ้น ฟื้นจากอาการตกใจและกลับมามีออร่าแห่งความภาคภูมิใจอีกครั้ง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ฉัน ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบสนองความคาดหวังของนายท่าน” เธอกล่าวด้วยความจริงจังและโค้งคำนับ

“คุณไม่จำเป็นต้องโค้งคำนับต่อหน้าสาธารณะหรอกนะเกริ หากคุณต้องการทำเป็นการส่วนตัว มันก็ขึ้นอยู่กับคุณ แต่คุณจะต้องเป็นผู้ช่วยของผมในที่แจ้ง” ฉันแก้ไขสิ่งที่เธอทำ

เข้าใจแล้วค่ะนายท่าน” เธอตอบราวกับเป็นทหาร

“เอาล่ะ เอกสารจะต้องไปทำที่กริงกอตส์ ในเวลาเดียวกัน คุณทั้งสองก็จะสามารถเข้าถึงเงินจำนวนมหาศาลของฉันได้” ฉันแจ้งให้เกริทราบ เธอก็พยักหน้าตอบ “สก็อตต์ คุณจะดูแลทรัพย์สินใหม่ของผมเมื่อทำเรื่องทุกอย่างเสร็จ ผมอยากให้คุณคอยดูร้านที่ประกาศขายหรือที่ดินที่ประกาศขายในตรอกไดแอกอน และผมจะคอยติดตามงานอื่น ๆ ของคุณด้วย นอกจากนี้ผมยังอยากสร้างพื้นที่ใต้ดินขนาดใหญ่โดยเร็วที่สุด สำหรับเป็นที่อยู่ของมนุษย์หมาป่าที่เกริไว้ใจมากพอ เพื่อให้พวกเขามีสถานที่สำหรับใช้เวลาช่วงพระจันทร์เต็มดวงอย่างสงบสุข”

“นอกจากที่นั่นแล้ว เราจะดัดแปลงบ้านที่เลือกไว้เป็นที่อยู่อาศัยอย่างเป็นทางการของฉัน ให้มีพื้นที่ใต้ดินที่คล้ายกัน เพื่อที่เกริจะได้ใช้เวลาช่วงพระจันทร์เต็มดวงที่นั่น หากเธอต้องการ... นอกจากนั้น ฉันจะดูว่าสิ่งต่าง ๆ จะดำเนินไปเรียบร้อยขนาดไหน แล้วค่อยบอกแผนอื่นของผมต่อ” ฉันสั่งสก็อตต์ยาวเหยียด แต่เขาก็รับฟังอย่างตั้งใจจนจบ

“เข้าใจแล้วครับเจ้านาย”

“เกริ ตอนนี้ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้รับการศึกษาหรือมีโอกาสฝึกอบรมแบบจริง ๆมากนักใช่ไหม” ฉันถามออกไป โดยคิดจะให้เกริไปเรียนรู้บางอย่างที่มีประโยชน์

“ค่ะ พ่อของฉันและคนอื่น ๆ เคยพยายามสอนเด็ก ๆ ในสิ่งที่พวกเขารู้ แต่พวกเรายังขาดอะไรหลาย ๆ อย่าง” เธอตอบอย่างเศร้าเล็กน้อย

“ตกลง ผมจะจ้างครูให้กับคุณ คุณจะต้องได้รับการฝึกฝนด้านการต่อสู้ทั้งเวทมนตร์และศิลปะป้องกันตัวพื้นฐาน เดือนหน้าฉันมีนัดพบกับก๊อบลินที่รู้จัก พอถึงเวลานั้น ฉันจะดูว่าพวกเขาสามารถฝึกคุณให้เป็นนักรบได้หรือเปล่า ดังนั้น เมื่อคุณฝึกฝนเสร็จ คุณจะต้องทำหน้าที่เป็นองครักษ์มากกว่าเป็นผู้ช่วยของฉัน แต่ก่อนหน้านั้น ฉันต้องขอดูว่าคุณสามารถเรียนรู้จากพวกเขาได้มากน้อยแค่ไหน เพราะมันจะเป็นประโยชน์สำหรับผมและสำหรับคุณด้วย เมื่อคุณจากไป” จากนั้นฉันก็แจ้งให้เกริต่อ

“ขอบคุณค่ะนายท่าน” เกริพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ยินดี เธอรู้ว่านี่เป็นโอกาสดีสำหรับเธอ จึงทำให้ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น

เมื่อได้รับคำสั่งเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเราก็มาถึงกริงกอตต์... ตามปกติแล้ว ฉันจะไปที่ห้องส่วนตัวกับแร็กน็อค เราตั้งสิทธิ์ให้สก็อตต์มีสิทธิ์เข้าถึงบัญชีของฉันแบบจำกัด เพื่อซื้อของในนามของฉันเท่านั้น เนื่องจากเขาจะเป็นผู้จัดการหลักของฉัน นอกจากนี้ ฉันยังจ้างผู้ฝึกสอนจากรายชื่อที่ก๊อบลินให้มาด้วย พวกเขาจะต้องลงนามในสัญญาการรักษาความลับ แต่จะแลกมาด้วยการได้รับเงินเพิ่มสำหรับสิ่งนั้น

เกริลงทะเบียนตัวตนในโลกมักเกิลโดยใช้ชื่อเจนนิเฟอร์ ร็อธ... ตอนแรกฉันเกือบจะเลือกชื่อเยนนิเฟอร์ให้เธอแล้ว แต่คงจะแปลกเกินไปในอังกฤษ

เมื่อธุระปัจจุบันของฉันกับก๊อบลินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องออกจากธนาคาร แล้วให้ผู้ช่วยทั้งสองของฉันทำงานแทน ฉันตัดสินใจสร้างคฤหาสน์หลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากลิตเติ้ลวิงจิ้งไปทางทิศเหนือราวสามสิบกิโลเมตร ซึ่งเป็นที่ที่แฮร์รี่ พอตเตอร์อาศัยอยู่

ฉันซื้อที่ดินผืนนี้ในป่าอันห่างไกล และเริ่มก่อสร้างตามที่ฉันระบุไว้ในแบบแปลน จะมีการร่ายคาถาขับไล่มักเกิล ผี และคาถาป้องกันพอร์ตคีย์ขึ้นรอบ ๆ บ้าน โดยจะใช้คาถากับกำแพงและประตู พร้อมทั้งเสริมด้วยคาถาป้องกัน คำสาป และคาถาต่าง ๆ ที่จำเป็น

ตัวบ้านจะเป็นคฤหาสน์สองชั้น ซึ่งมีทุกสิ่งที่พ่อมดผู้มีความสามารถหลากหลายอย่างฉันต้องการ ห้องสมุด ห้องปรุงยา ห้องแกะสลักรูน ห้องฝึกฝน ห้องออกกำลัง เรือนกระจกที่ขยายพื้นที่ด้านหลังบ้าน และห้องพยาบาลขนาดเล็กที่มีอุปกรณ์ครบครัน นอกจากนี้ยังได้รับการปกป้องด้วยเวทมนตร์ด้วย ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้หากไม่ได้รับการอนุญาตจากฉันหรือสก็อตต์

นอกจากนี้ ฉันยังจ่ายเงินเพิ่มอีกจำนวนมาก เพื่อให้แน่ใจว่าแม้แต่เอลฟ์ประจำบ้านที่สามารถไปไหนมาไหนด้วยการประจักษ์สุดพิเศษของเผ่าพันธุ์เอลฟ์ จะไม่สามารถเข้ามาได้

แถมฉันยังไปทำเรื่องการขึ้นทะเบียนคฤหาสน์หลังนี้ เป็นบ้านพ่อมดแม่มดอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายใต้ชื่อของสก็อตต์ เครือข่ายฟลูจะเชื่อมต่อกันภายในห้องที่ได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา ซึ่งมันสามารถขังใครก็ตามที่พยายามแอบเข้ามา หรือป้องกันคนออกจากบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วย

ทุกอย่างน่าจะเสร็จก่อนที่ฤดูร้อนนี้จะสิ้นสุดลง และเมื่อถึงเวลานั้น เหล่าเอลฟ์ประจำบ้านจะต้องร้องขอมาทำงานที่นี่กันเป็นขบวน แน่นอน... ฉันจะไม่ร่ายคาถาฟิเดลิอัส เพราะว่าบ้านหลังนี้ มันถูกสร้างให้เป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถมาพบไมเคิล โฟล์สเตอร์ได้ในอนาคต ช่วงแรกมันอาจยาก แต่หากบ้านหลังนี้นั้นยังคงตั้งอยู่ได้เมื่อสงครามสิ้นสุดลง การลงทุนทุกสิ่งทุกอย่างไปในวันนี้ มันจะคุ้มค่ามาก

*****************************