Chapter 3 - ความงดงามที่ไม่มีใครเหมือน

เธอเลิกคิ้วขึ้นและเงียบไปชั่วขณะ

'หลิวเย่'สังเกตุภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกสีบรอนด์ ไม่ ไม่ถูกต้อง, เธอคิดว่าเธอเห็นการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของเธอ แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในนั้น ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบ มีบางอย่างเกิดขึ้นบนใบหน้าเธอ

คิ้วของเธอขมวดเป็นปม 'หลิวเย่'หมุนตัวและเดินออกไปจากบ้านเก่าๆของเธอ ที่นี่มีได้รับการรับใช้ใดๆยกเว้นยายแก่ๆคนนึง อย่างไรก็ตามยายแก่เกินไปและไม่สามารถเดินได้ เธอจึงกลับไปยังบ้านเก่าของเธอเอง 'หลิวเย่'อยู่เพียงคนเดียวในสถานที่แห่งนี้ อนาคตทั้งหมดขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง

เติมน้ำลงในถัง 'หลิวเย่'ล้างใบหน้าของเธอหน้ากระจกสีบรอนด์ จากนั้นสิ่งที่สะท้อนอยู่บนกระจกทำให้'หลิวเย่'ตกใจ ใบหน้าที่ขาวซีดและงดงาม คิ้วสีน้ำตาลสวยงาม และดวงตาสีดำมืด ด้วยใบหน้าและดวงตานี้มันจะด้อยค่าได้อย่างไร นี่คือโฉมหน้าที่งดงามพอจะล่มเมืองได้เลย

และสิ่งที่น่าแปลกใจมากสำหรับ'หลิวเย่'คือการที่มีใบหน้าเหมือนชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอ ถ้าเธอได้เติบโตอีกเพียงเล็กน้อย เธอก็จะมีลักษณะเช่นเดียวกับตัวเธอเองได้

ด้วยการสัมผัสใบหน้าที่มองเหมือนเธอ 'หลิวเย่'ดำดิ่งลงไปในความทรงจำของร่างกายนี้ ด้วยความงดงามของใบหน้านี้ ทำไมเธอถึงยังคงต้องทุกข์ทรมานอยู่ในที่เช่นนี้ เธอสามารถที่จะแสดงมันออกมาได้ แต่ทำไมเธอถึงเลือกที่จะปกปิดมันเอาไว้

“ลูกข้า, จงจดจำสิ่งนี้ไว้ ก่อนที่เจ้าจะปกป้องตนเองได้ จงอย่าให้ใครได้เห็นใบหน้าของเจ้า ในวันเกิดปีที่ 18 แม่จะกลับมาอยู่กับเจ้าอย่างแน่นอน”

ในความทรงจำอื่นๆ จะเห็นก็เพียงความนุ่มนวลและอ่อนโยนของเสียงที่ดังกึกก้องในหัว นั้นคือแม่ของ'หลิวเย่'

“โอวหยางเสวีย”

<ไม่แน่ใจชื่อแม่ของหลิวเย่ Ou Yang Xue อ่านว่าอะไร>

เมื่อ'หลิวเย่'อายุได้ 5 ปี ตระกูลมู่หรงได้ตัดสินว่าแม่ของเธอได้ตายไปแล้ว แต่'หลิวเย่'จำได้แม่นยำ แม่ของเธอยังไม่ตาย เธอเพียงแค่หายตัวไป

หายไป ? มันเป็นคำที่คลุมเครือมาก ในความทรงจำตลอด 5 ปีไม่ได้ช่วยอะไรมากนักแม้ความทรงจำจะชัดเจน คำว่า “หายไป” มันสื่อความหมายได้หลากหลาย

'หลิวเย่'เลิกคิ้วขึ้น เธอคิดว่าก่อนหน้าที่เธอจะค้นหาข้อมูลใดๆ เธอควรจะทำความเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ก่อน เธอเช็ดหน้าของเธออีกครั้ง เธอคิดว่าแม่ของเธอกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ถ้าเธอยังไม่สามารถปกป้องตนเองได้ ใบหน้านี้ก็จะเป็นที่มาของภัยพิบัติและนำปัญหามากมายมาสู่เธอเอง

ดวงอาทิตย์ส่องแสงสดใสภายนอก เช่นเดียวกับภายในบ้านของเธอ 'หลิวเย่'คนใหม่ก็แทนที่คนเก่า

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเร็วๆนี้ก็ใกล้จะพ้นเดือน

วันนี้ หมู่คฤหาสน์ของตระกูลมู่หรงได้เติมเต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและมีชีวิตชีวา มันเป็นวันเกิดของผู้นำตระกูลมู่หรงปีที่ 60

สถานที่ต่างเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ ขุนนางระดับสูงและเจ้าหน้าที่ต่างออกมาอวยพรและแสดงความยินดีต่อผู้นำตระกูล แม้แต่องค์รัชทายาทที่พระจักรพรรดิได้แต่งตั้งพร้อมทั้งเจ้าชายทั้งสามที่มาร่วมแสดงความยินดี

สำหรับวันนี้มันทำให้ใบหน้าของเค้าอิ่มเอมทั้งยังเสริมสร้างชื่อเสียงและเกียรติยศให้ตระกูลมู่หรง แห่งจักรวรรดิเทียนเจิ้น ซึ่งเป็นตระกูลชั้นนำของจักรวรรดิ

ที่มา : https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=3