Chapter 2 - หลิวเย่

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านท้องฟ้าท่ามกลางหมู่เมฆสีขาว

นี่คือโลกที่ไม่เป็นที่รู้จัก

ณ ตึกที่เงียบสงบที่สุดในหมู่คฤหาสน์ที่ยิ่งใหญ่ ตัวของ'มู่หรงหลินเย่'ที่เสียชีวิตไปแล้ว กลับลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาเปล่งประกายคมกล้าและแข็งแกร่ง เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่มีเพียงความอ่อนแอและความเศร้า

'หลิน', ไม่ 'มู่หรงหลิวเย่' มองสำรวจเข้าไปภายในห้องที่ทั้งเก่าและสกปรกอย่างเงียบๆ และสำรวจลงมาที่ตัวเธอเอง

'มู่หรงหลวเย่' เป็นลูกสาวของบุตรชายคนที่สามของตระกูลมู่หรงแห่งจักรวรรดิเทียนเจิ้น

เนื่องจากร่างกายที่อ่อนแอของเธอ เธอไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และ ไม่สามารถนำเกียรติและศักดิ์ศรีมาสู่ตระกูลซึ่งสร้างนายพลมาหลายรุ่นได้ ด้วยรูปลักษณ์ของเธอนั้นไม่ดีเท่าไร แถมร่างกายยังอ่อนแอทำให้ไม่สามารถแต่งงานออกไปได้ เธอถูกทิ้งให้ไว้ให้อยู่ในจุดที่เงียบที่สุดตั้งแต่ 5 ขวบ ไม่มีใครใส่ใจพอจะรับรู้ว่าเธอนั้นอยู่หรือตาย แม้แต่คนใช้ระดับต่ำสุดยังหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอ

ความจริงที่เกิดขึ้น ในความทรงจำไม่กี่วันที่ผ่านมา ลูกสาวของลุงห้า 'มู่หรงฉิว' มาหาเธอ 'มู่หรงฉิว'อยู่ในอารมณ์ไม่ดีเนื่องจากพ่อแม่ของเธอ 'มู่หรงฉิว'สั่งการให้ลูกน้องเธอตามมาที่นี่ เธอมาเพื่อกลั่นแกล้ง'หลิวเย่'และทำแม้แต่การผลัก'หลิวเย่'ตกไปในทะเลสาบก่อนที่จะจากไป

ร่างกาย 13 ปีของ'หลิวเย่'ไม่ได้เติบโตเท่าที่ควรจะเป็นเพราะอาหารที่ลดลงทุกปี เพียงแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยก็สามารถนำไปสู่ความตายได้ และเมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็มีเพียงแค่ 'หลิน'นักฆ่าอันดับหนึ่งในโลกก่อนหน้านี้ปิดตาลง 'มู่หรงหลิวเย่'ยอมรับความทรงจำของ'หลิวเย่คน'ก่อนอย่างใจเย็น แล้วกวาดตามองไปในห้องที่ว่างเปล่า

ตัวเธอในชีวิตก่อนได้ฝึกฝนตนเองในการแสดงออก มันไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้ภูเขาจะถูกทำลายลงตรงหน้าเธอ ตัวเธอก่อนหน้านี้ได้ตายลงไปแล้วและเหลือเพียงตัวเธอตอนนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นเพียงเรื่องการมีชีวิตในโลกที่แตกต่างกัน แม้มันจะฟังดูสับสน แต่มันก็เป็นเรื่องเรียบง่าย ตอนนี้เธอเกิดใหม่แล้ว อะไรก็ตามที่อาจจะเกิดขึ้นเธอจะไม่เป็นแบบก่อนหน้านี้อีก แต่จะใช้ชีวิตให้เต็มที่

นับแต่พระเจ้าได้มอบโอกาสให้เธอได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอจะแสดงให้เห็นความงดงามของเธออีกครั้ง และทำให้กลายเป็นความงดงามของ'มู่หรงหลิวเย่'

หายใจเข้าลึกๆ

เธอ…. ไม่ใช่'หลิน'อีกแล้ว เธอไม่ใช่นักฆ่าอันดับหนึ่ง

เธอคือ'มู่หรงหลิวเย่' หลานสาวแห่งตระกูลมู่หรงที่ไม่มีใครชอบเธอ

'หลิวเย่'ลองจับตัวเธอ ร่างกายของเธอผอมมาก แต่มีกระดูกที่แข็งแรง ร่างกายของเธอควรที่จะทนต่อการฝึกฝนได้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตระกูลมู่หรงถึงได้เกลียดเธอมากขนาดนั้น

เดินไปทางกระจกทองแดงที่เรียบง่ายและและสกปรก 'หลิวเย่'มองไปที่คนในกระจก อย่างช้าๆ ใบหน้าที่ปรากฏนั้นเป็นธรรมดาที่จะไม่มีทางพบเจอในหมู่คนธรรมดา มันเหมือนสวรรค์และพื้นโลกเมื่อเทียบกับชีวิตในก่อนหน้าของเธอ

ที่มา:https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=2