Chapter 4 - เฉลิมฉลองวันเกิด

อย่างไรก็ตามการฉลองที่มีชีวิตชีวานั้นได้รับการสนับสนุนโดยองค์จักรพรรดิ มันไม่มาถึง'หลิวเย่' ในบ้านที่ขาดแคลนนี้

'หลิวเย่' ไม่ได้มีความสนใจในงานฉลองนั้นเลยสักนิด ชีวิตก่อนหน้านี้ของ'หลิวเย่' เธอถูกทอดทิ้งโดยตระกูลมู่หรง แล้วทำไมเธอจะต้องสนใจผู้คนเหล่านั้นที่ไม่เคยใส่ใจเธอด้วย

'หลิวเย่'นั่งลงที่เก้าอี้หวายนอกบ้านของเธอ 'หลิวเย่'ลูบแขน มันก็ไม่ได้แย่ หลังจากการฝึกฝนเป็นเดือน ร่างกายนี้ก็ดีขึ้นมาก มันจะไม่ปลิวไปตามลมอีก หลังจากพ้นช่วงเวลาของความเลวร้ายในการฝึก เธอจัดการเรื่องพละกำลังและความเร็ว แม้ว่ามันจะไม่ถึงหนึ่งในสิบของความสามารถก่อนหน้านี้ของเธอ แต่มันก็ดีขึ้นมาก

เมื่อยืนขึ้น เธอผ่อนคลายร่างกายเล็กน้อย 'หลิวเย่'ผูกติดโลหะสองชิ้นไว้รอบตัวเธอและเตรียมที่จะวิ่งรอบลานบ้านของเธอสิบรอบเพื่อฝึกร่างกายส่วนล่างของเธอ

“อ่า.., สัตว์ประหลาดได้ออกมาอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ เธอไม่กลัวที่จะออกมาเผชิญมันหรือ.?”

เสียงที่คมชัดและไร้ความปราณีดังมาแต่ไกล กลุ่มของชายหญิงในชุดสีสันสดใส และสวมฉุดสีฉูดฉาดราวนกยูงเดินมาหา'หลิวเย่'

'หลิวเย่'ขมวดคิ้วและหยุดการฝึก เธอมองไปรอบๆและเผชิญหน้ากับกลุ่มคน

กลุ่มคนนำโดยหญิงสาวที่สวยงาม ตามร่างกายประดับตกแต่งไปด้วยสีเขียวและผมของเธอก็ตกแต่งด้วยปิ้นนับไม่ถ้วน เธอแต่งตัวเหมือนช่อดอกไม้บนต้นไม้ แต่เมื่อมองจากด้านบน หัวเธอดูเหมือนรังนกสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าเธอจะพยายามแต่งตัวอย่างไร เธอก็ดูไม่เหมือนนกฟีนิกซ์

'หลิวเย่'จ้องเขม็ง มันคือ'มู่หรงฉิว' ผู้หญิงที่เป็นสาเหตุการตายของ'หลิวเย่'คนก่อน

“ถูกต้อง, เธอไม่ได้คิดเกี่ยวกับสิ่งที่แสดงออกมา กล้าดียังไงถึงได้แสดงออกมาและทำให้คนอื่นกลัว อ่า…, หัวใจข้าเกือบหยุดเต้นเพราะเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ แกจะรับผิดชอบมันยังไง”

ด้านหลัง'มู่หรงฉิว' เด็กสาวใบหน้ารูปไข่และความหยิ่งยโสที่แสดงออกมาจากหญิงสาวที่อ่อนแอ เธอกำหมัดแน่น การแสดงออกของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูก

หลังจากคำพูดเหล่านั้น ทั้งกลุ่มก็ระเบิดเสียงหัวเราะ ทุกการกระทำที่แสดงถึงการดูถูกต่อ'หลิวเย่' ซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

คนใช้วู่ของเด็กสาว มันเตรียมพร้อมาสำหรับ'มู่หรงฉิว' เมื่อเธอเดินไปข้างหน้า เธอต้องการแกล้ง'หลิวเย่' โดยการผลักเธอให้ลงไปในบ่อบริเวณใกล้เคียง

ดวงตาของ'หลิวเย่'มีประกายของการฆ่า มองอย่างเย็นชาไปที่คนที่เดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาสีดำที่เก็บซ่อนความมืดที่ทรงพลังและความลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง

พลังชี่ซ่อนตัวอย่างสงบภายใต้ระลอกคลื่นของอากาศ และความเงียบก็บังเกิด

หวดแส้ในมือของเธอออกไป 'มู่หรงฉิว'มอง'หลิวเย่'และรู้สึกตัวสั่น เธอเหมือนตกลงไปในหลุมลึกและเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกถูกคุกคาม สลัดความกังวลใจของเธอออกและเลิกจ้องตา'หลินเย่' 'มู่หรงฉิว'สัมผัสไม่ได้ถึงพลังชี่ที่ออกมาจากตัวของ'หลินเย่'เลย เธอเป็นเพียงคนธรรมดาอย่างแท้จริง

ใช่, มันเป็นเพียง'หลินเย่'ที่อ่อนแอ

ความคิดของเธอกำลังเปลี่ยนไป 'หลินเย่'คือคนที่ลุงเธอรักที่สุด เป็นที่รักของตระกูลและงดงามเป็นอับดับหนึ่งในอาณาจักรเทียนเจิ้น แทบจะในทันทีเธอปลดปล่อยความพิโรธทั้งหมดไปที่'หลินเย่'

ที่มา : https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=4